Week 7 - II

Donderdag 14 maart: Dear parent, We are inviting you for a meeting… x 50

Vandaag op Bwacha er nog wat definities doorgedramd, er zijn leukere lessen om te geven… Ach ja, dat moet ook soms gebeuren.

Dan op naar Unisport, in de hoop dat er daar vandaag wel iets te beleven viel. Aangekomen mocht ik direct een stuk of 50 briefjes schrijven om de ouders uit te nodig voor de meeting van komende maandag. En er bleken ook maar twee vrijwilligsters aanwezig te zijn vandaag. Eentje daarvan was maar een paar minuten voor mij aangekomen. En vanaf volgende week is de andere er 2 weken niet, eens benieuwd wat dat gaat geven.

Gelukkig kon ik vandaag wel les geven op Unisport, maar dat verliep niet van een leien dakje. Onderwerp: kloklezen; omstandigheden: Enkel een krijtbord van 1mx1m, witte krijtjes en niemand die Engels verstaat…

Vandaag kreeg ik toch een lichte paniekaanval toen bleek dat die kinderen er geen jota van snapten. Maar dat blijkt normaal te zijn in lagere scholen, hoorde ik achteraf. Zo weet ik ook weer in één keer waarom ik voor het middelbaar heb gekozen.

Maar dat was geen reden om de dag in mineur af te sluiten. Onderweg naar huis waren de mensen weer eens super vriendelijk, en vriendschappen zijn hier dan ook redelijk snel gesloten.

vrijdag 15 maart 2013: lawaai in het kwadraat

Amai, wat waren mijn leerlingen vandaag luidruchtig! Volgens mij hadden die van een hele voormiddag nog geen les gekregen en dan moet je daar het voorlaatste uur voor een weekend wiskunde gaan geven. Maar toch werd een leuke les, waar veel werd gelachen. En omdat de leerkracht van het laatste uur niet aanwezig was (hij was ergens in ’t stad, god weet wat aan het doen) heb ik dat uur ook maar ingepalmd, om dan tijdens de middag nog een bijles Pythagoras te geven. En de leerlingen vonden dat allemaal goed. Moet je in België niet proberen.

Maar nadien had ik toch wel hoofdpijn, gelukkig kon ik daarna thuis bekomen.

Want dat was nodig, het was namelijk niet alleen luidruchtig in mijn klas, maar ook in de leraarskamer.

En om de dag helemaal in stijl af te ronden, hadden we gepland om onze Zuid-Afrikaanse missionarissen nog eens op te zoeken. Maar helaas, pindakaas, waren ze niet thuis vandaag en was er dus geen barbecue. Volgende week dan maar.

Terug thuis hebben Miriam en ik alle aanwezige kranten uitgepluisd op zoek naar interessante artikels voor mijn eindwerk. Ja, sommige gewoontes krijg je er dus niet uit.

zaterdag 16 maart 2013: cultuurshock

Deze morgen begon mijn dag geweldig. Sinds 1 à 2 weken was de douche kapot en was er enkel koud water, maar gisteren avond heeft de vader de douche terug gerepareerd. Ah, zalig… een doucheke als je opstaat.

Iets minder zalig is het weer deze dagen. Dat lijkt meer op ons herfstweer, maar het is dan ook het regenseizoen voor iets. Alleen jammer van mijn was die niet droog geraakt…

Vandaag had ik dan ook tijd om mijn verzamelde krantenartikels wat nauwer te bestuderen. En dat zorgde voor de eerste echte cultuurshock. Oké, ik wist wel dat de gezinnen hier heel patriarchisch waren en dat traditie en respect hoog in het vaandel worden gedragen (dat heb ik hier in het gezin ook al in levende lijven ondervonden), maar vandaag werd ik met verstomming verslagen. Een krantenartikel over de positie van de vrouw in een huwelijk, en de rol die een meid mag opnemen (ja, rijkere gezinnen hebben hier vaak een meid in huis) quotes als deze volgde elkaar op in een razendsnel tempo “It is sad that marriage nowadays is not being taken seriously. Woman are suposed to take care of their husbands and are not supposed to allow their maids to take up ther role. Why would I allow the maid to cook and iron for me when I have a wife. Woman who feel they cannot cook or wash for their husbands just because they work should never get married.” Dit was nu een uitspraak van een man, maar ook vrouwen deden soortgelijke uitspraak, alleen iets zachter geformuleerd.

Ja, al diegene die dachten dat ik hier wel zou trouwen, schrijf dat maar op uw buik! Ik moet geen meid in mijn huishouden hebben, maar zelf ga ik ook niet de slaaf van een man spelen!

Ach ja, het is in ieder geval wel bruikbaar materiaal voor mijn eindwerk. Laat die discussies maar losbarsten in de klas!

Week 6 - III

Vrijdag 8 maart 2013: de muzugu’s van Bwacha

Alé, vandaag was het dan zo ver, International Woman’s Day. Tussen 8u00 en 8u30 werd er afgesproken aan het Civic Centre. Dus tegen 8u30 kwamen we daar aan. Maar natuurlijk was daar nog geen kat te zien. Dan maar wachten, en stukje bij beetje kwam “iedereen” dan toch aan (iedereen tussen aanhalingstekens, wat vele leerkrachten stuurden hun kat). Tegen een uur of tien stonden alle vrouwen dan klaar voor de parade, was het nog wachten op de eregast om het startsein te geven…. Ondertussen was het al stikheet geworden (zal wel rond de 35-40°C geweest zijn) en probeerde iedereen een klein stukje schaduw te bemachtigen. Uiteindelijk konden we dan toch van start gaan, voor tochtje door de straten van Kabwe. Natuurlijk hadden Karen en ik weer veel aandacht, of wat had je gedacht, twee blanke meisjes in traditionele Afrikaanse kledij. Na de parade werd er gespeecht op het voorplein van het civic centre. Ik had gehoopt daar wat van te kunnen filmen voor mijn eindwerk. Maar dat is niet gelukt…. Alle speeches waren in het Bemba, de geluidskwaliteit was te slecht/ er stond te veel volk in de weg/…. Dat was een tegenvaller.

Uiteindelijk konden Karen en ik het niet meer uithouden in de zon (schaduw was er niet) en hebben we de speeches/gebeden en wat nog allemaal gelaten voor wat het was en ijskoud drinken gaan halen in Shoprite (de lokale westerse supermarkt) om dan tegen 12u30 door te gaan naar de barbecue, want om 12u30 zou het feest daar helemaal losbarsten. Natuurlijk waren we daar de eerste die aankwamen. Maar de muziek stond al goed luid. Tegen 14u kwamen de meeste mensen aan en begon er echt gebarbecued te worden. Alleen wij konden nog geen vlees op de bbq leggen, want de leerkrachten van Bwacha hadden samengelegd voor het vlees en diegene die dat was gaan kopen, was er nog niet. Het was al na 3uur vooraleer ook wij ons vleesje op de barbecue konden leggen. Man, wat had ik toen toch een honger….

Juist toen ik eindelijk kon eten, besloten ze het feest echt te openen. Met als gevolg, één voor één werden alle aanwezige scholen naar de dansvloer geroepen om een dansje te plaatsten. Wat ook natuurlijk nu niet onopgemerkt voorbij is gegaan. Ja, met de regelmaat van de klok blijven ze u er hier wel op attent maken dat je anders bent. Gelukkig meestal op een positieve manier.

Tegen uur of vijf zijn we, Karen, Miriam, Joanna en ik, dan terug naar huis gegaan. Miriam en ik zijn toen voor tv zowat in slaap gevallen (we konden ons nog net wakker houden). Ja, dat warme weer, het vele lawaai, het is vermoeiend.

Later op de avond arriveerde er nog een zus thuis, de jongste van de hoop komt een weekje hier logeren. Het is hier altijd een komen en gaan van familie.

Weekend 9 en 10 maart 2013: een citytripje Lusaka

Zaterdagochtend vertrokken Karen en ik voor een weekendje Lusaka. Doel: malariapillen voor Karen kopen, want die had ze niet meegebracht. Maar daar zijn we niet in geslaagd, ook al hebben we een heel aantal apothekers bezocht. Wat we dan wel hebben gedaan?

Eerst en vooral een interessant project bezocht. Iets buiten Lusaka is er een weeshuis voor olifantjes. Kleine olifantjes die door omstandigheden hun moeder zijn kwijt geraakt worden daar opgevangen om later terug vrijgelaten te worden.

Het project ligt helemaal afgesloten van de buiten wereld. En de stilte en de rust deed mij dan ook een enorme deugd. Ik had daar gerust een hele middag kunnen blijven zitten, maar helaas moesten we na een half uurtje al terug door (omdat het sluitingstijd was). Daarna trokken we terug richting Lusaka zelf, om in een meer westers getint restaurant/bar iets te eten. Ook dat deed eens goed, voor een keertje geen shima of witte rijst met rode bonen of pompoenbladeren en een stukje kip/worst of vis, maar een lekkere groentenlasagne.

Nadat we ons buikje hadden gevuld, ging het richting onze overnachtingsplaats. Waar we de hele avond hebben geluierd. Karen heeft kunnen genieten van wat rugbywedstrijden die werden uitgezonden, en ik heb wat gesocialised met andere reizigers. Voor een dag eens geen “gemuzungu” en “I wanna marie you” rond uw hoofd… het was eens een verademing.

Zondag hadden we minder geluk. Het regenseizoen liet nog eens van zich horen. Dus op de lokale marktjes, die we van plan waren te bezoeken, viel weinig te zien. Behalve het feit dan dan Lusaka een enorm vuile stad is. Echt waar… de mensen leven daar precies op een vuilnisbelt.

Nadat we goed uitgeregend waren, zijn we dan maar terug naar Kabwe vertrokken, om daar verder uit te regenen. Hoewel, toen we van het busstation naar huis aan het wandelen waren, kwamen we in een keer de schoolbus van Bwacha tegen. We mochten instappen en we werden voor de deur thuis afgezet. Als dat geen service is
(tja, blijkbaar worden schoolbussen hier ook voor privéaangelegenheden gebruikt)

En daarmee ben ik halfweg mijn verblijf in Zambia: 6 weekjes achter de rug en nog 6 te gaan.

week 5 - II

Vrijdag 1 maart 2013: verslagen door een mug

Vandaag was het sportdag op Bwacha. Met zo’n 3uur vertraging begonnen rond 11uur de sportactiviteiten. Nu, wat moet je je daar bij voorstellen? Eigenlijk een atletiekwedstrijd. De leerlingen zijn verdeeld in verschillende “huizen”, en elk huis heeft een aantal kandidaten voor elke discipline.

Maar je moet je inbeelden, tegen dat de wedstrijden echt begonnen, was het 11u. Wat betekende dat het al verschrikkelijk warm was. En dan moeten die kinderen beginnen lopen, over een afstand van 1500 m etc…. gekkenwerk, want die lopen tot ze er bij neervallen. Letterlijk! Elke wedstrijd werden er wel een paar op een brancard afgevoerd, oververhit en uitgedroogd waarschijnlijk. Het rode kruis zijn hier trouwens ook gewoon studenten. Ah ja, en lopen doen ze op blote voeten. Sterke kinderen/jongeren!

Ik was iets minder sterk. Tegen de middag was ik zo belabberd dat ik in de leraarskamer in slaap ben gevallen. Ik kon gewoon niet meer tegen de hitte en had te veel last van mijn darmen.

Na een middagdutje op de zetels daar, was ik super blij dat een van de leerkrachten mij zo goed als thuis heeft afgezet en dat ik dus niet meer van de stad naar huis moest wandelen.

En ik moet er nog al redelijk ziek hebben uitgezien. Want thuis vroegen ze direct wat er scheelde. Ik dacht gewoon dat ik iets verkeerds had gegeten en dat ik wat oververhit was. Maar neen, blijkbaar was het malaria. Dat is dus het voordeel als je in een doktersfamilie woont. Onmiddellijk kreeg ik medicatie en tegen maandag moet ik er weer helemaal bovenop zijn.

weekend 2&3 maart 2013: daar gaat mijn geplande uitstap

Zaterdag:

Vandaag ging ik normaal met een collega een park in de buurt bezoeken. Maar ja, gezien ik ziek ben, zit dat er dus niet in. Gelukkig voel ik mij vandaag al een heel stuk beter dan gisteren en al heel wat minder koorts, dus dat gaat de goede richting uit.

Rond 10uur is Karen dan naar mij thuis gekomen. Zij heeft het minder getroffen met haar gastgezin (ze is daar eigenlijk vandaag een beetje gevlucht). Dus we hebben dan gezellig zitten babbelen en wat zitten werken bij mij op de kamer, vermits ik te slap was om echt iets te gaan doen (ik was kapot van gewoon naar de stad en terug te wandelen om haar te gaan ophalen).

Nadat Karen rond 15u vertrokken is, heb ik dan ook geslapen, geslapen, geslapen.

Er zijn leuker manieren om een zaterdagmiddag door te brengen

Zondag:

Zoals gewoonlijk beginnen we deze dag in de Kerk. Maar aangezien mijn hoofd op ontploffen staat, was dat vandaag een ware marteling. Terug thuisgekomen, was het hoogtijd om mijn lessen voor te bereiden voor komende week. En dat ging niet zo vlot. Hoofdpijn, cursus in het Engels en leerstof die je nooit hebt gezien omdat het eigenlijk economie is, geen fijne combinatie. Maar ja, eventjes doorbijten.

Volgende week staan er heel wat leuke dingen op het programma. Week 6 wordt er een met veel feestjes ;-)

(ten minste als ik niet ziek in mijn bed lig)

week 3 - Weekend

Weekend 16 & 17 februari 2013: uitslapen en uitrusten

Een echte lazy Saturday en Sunday. En deze keer werd ik er eens niet “ambetant” van.  Zaterdag lekker uitgeslapen (m.a.w. pas om 7u opgestaan), lekker ontbeten en dan weet ik al niet meer wat ik gedaan heb….

Hoogstwaarschijnlijk lessen voorbereidt. Ja, dat was het. Daarna nog het laatste stukje van een film meegepikt. Waarna het tijd was voor het middageten. Als alle buikjes gevuld waren, trok iedereen zich terug naar zijn/haar kamer. Ook ik, waar ik de rest van de middag gebruikte om een sjabloon te ontwikkelen voor de leerkrachtenbundel van mijn eindwerk. Dit resulteerde in 3 ontwerpen, die ik richting België mailde ter goedkeuring.

De dag werd afgesloten met een filmpje, over een jongen die ontvoerd werd door zijn vader en 5 jaar lang mishandeld werd. Uiteindelijk komt het kind terug bij zijn moeder terecht, maar is het helemaal getraumatiseerd. Ondanks alles kon het kind niets slechts zeggen over zijn vader…. Het Stockholmsyndroom… ook al zijn het hier bijna allemaal dokters, kenden ze het begrip hier niet.

Oh ja, ergens in de loop van de dag vond ik ook nog wat tijd om “viool te studeren”. Lees: een partij bestuderen. Dit resulteerde in een mooi kleurwerkje. Zo zal ik, eens terug in België geen enkele maatwisseling e.d. missen!

Tijd voor zondag. En deze keer zat er niets anders op dan mee naar de Kerk te gaan. Het werd de Kerk van Miriam. Maar geloof me, Afrikanen kunnen lawaai maken. Wij hebben geluidsnormen voor festivals en fuiven, maar hier zouden ze dat in Kerken moeten invoeren. Echt, qua decibels moeten ze hier niet onderdoen voor een pop-/rockoptreden.

De rest van de middag gebruikte ik om nog wat aan de sjablonen te prutsen en tv te kijken en niets doen.

Op naar week 4!

Ja, ik ben hier nog maar pas en toch ook al zo lang. Er zijn al 3 volle weken voorbij gevlogen. Er is al zoveel gebeurd. En er ligt nog zoveel te ontdekken/te doen/ te zien/….