Week 5

Weekend 23& 24 februari 2013: tijd om bij te slapen

Zaterdag was ik zo mottig van vermoeidheid, dat ik eigenlijk niets anders heb gedaan dan geslapen: een uurtje slapen, wat voor tv zitten, nog wat slapen, buiten wat kruiswoordraadsels oplossen,….

Zondag was het er dan weer vroeg uit om naar de Kerk te gaan. Waarna ik dringend in mijn schoolwerk moest vliegen. Want ja, als je de dag ervoor niets doet….

Tussendoor ook nog portier gespeeld voor onze profeet. Van ’s morgensvroeg tot ’s avonds laat moet passeren hier mensen, ze staan hier gewoon in rijen aan te schuiven! En zelfs al is hij niet aanwezig, dan blijven ze wel een paar uur in de tuin wachten!

Rond 21 uur vertrok de laatste. Net op dat moment wil ik eigenlijk gaan slapen, maar dan komen ze mij natuurlijk halen om ook op gesprek te gaan. Er zijn leukere dingen in het leven dan op gesprek gaan bij een profeet. Geloof me.

Maandag 25 februari 2013: openbaar vervoer… overal dezelfde miserie!

Jaja, ook hier kennen de buschauffeurs het begrip “staken”. ’s Morgens in het heengaan, had ik veel geluk. Ik was namelijk zo vroeg op pad, dat de buschauffeurs zelf nog niet wisten dat ze gingen staken. Maar in het terugkomen was het wat anders.

’s Maandags moet ik altijd zo snel mogelijk van Bwacha naar Unisport gaan, zeker vandaag, want vandaag was het “vergadering” met alle ouders (maar daar later meer over).

Dus ik wandel van Bwacha naar de bushalte, daar aangekomen, merk ik dat er iets niet klopt. Er zijn extreem veel mensen op straat (aan het wandelen) en ik zie nergens een busje. Daarom spreek ik enkele mensen aan en die weten te zeggen dat de busjes vandaag niet rijden en dat ik dus te voet naar Kabwe moet (dat is zo’n 3uur doorstappen). Een van de vrouwen was een grootmoeder die ook naar Kabwe moest, maar zij had haar kleindochtertje van een paar jaar bij. Omdat zij niet sterk genoeg meer was om dat kindje op haar rug te dragen en het kindje te klein was om zelf 3 uur te stappen, hebben we haar om mijn rug gebonden met zo’n tsjitenge. De grootmoeder kreeg mijn boekentas, die iets lichter was maar wel comfortabeler was om te dragen.

Voor je nu in paniek schiet, ik heb geen 3uur gewandeld! Na 3 kwartier kwamen we iemand tegen met een auto, die ons dan naar Kabwe heeft gebracht.

Maar ondertussen zaten dus al die ouders op mij te wachten…. Het mag ook eens omgekeerd zijn hé ;-)

Geoffrey had hen allemaal bij elkaar geroepen om te vragen dat ze ons willen helpen met de “bouw” van hun school. En we hebben goed nieuws: vrijdag starten we!!!

Na de middag was het weer omgekeerd, heel de middag heb ik zitten wachten op een telefoontje van het District Health Centre…. Maar niets. Dat wordt dus morgen langsgaan.

Dinsdag 26 februari 2013: Mathematics rules!!!

Ahh… de tsjitenges zijn aangekomen! Als kippen zonder kop vlogen natuurlijk alle vrouwen daarop om de mooiste er uit te kiezen. Grappig om te zien. Ook ik heb er eentje gekregen. Morgen of zo ga ik met een van mijn collega’s naar een kleermaker/kleermaakster om er een kleedje van te maken.

Nadat de tsitenges waren uitgedeeld, was het tijd om naar de klas te gaan. En als je daar binnenkomt is het altijd afwachten hoeveel leerlingen je gaat hebben. En vandaag was dat er eentje te veel! Zonder verwittiging van het departementshoofd of dergelijke, had ik vandaag een nieuwe leerling.

Na de middag hadden we een wiskunde quiz voor de 12^e graad. Per klas waren er 2 afgevaardigde die deelnamen. In totaal 10 ploegjes ( 2 klassen deden niet mee). De quiz was een beetje heel hard uitgelopen, dus tegen dat ik terug in Kabwe was, was District Healt Centre al gesloten….

En om de dag af te sluiten, was er nog een verrassing: de profeet was verdwenen (dat is dan vanaf morgenvroeg geen gebed meer om 05u00)

Woensdag 27 februari 2013: Wees welkom Karen

Vandaag is Karen aangekomen, de andere studente van Xios die hier stage komt doen. Dus nadat ik gedaan had met lesgeven in Bwacha, ging ik haar opwachten aan de bushalte. Omdat openbaarvervoer hier nog minder stipt is dan in België, heb ik daar toch een klein uurtje gezeten. Net toen als ze aankwam, begon het te regenen!!! Wij dus snel richting Tuskers (een hotel) gelopen om te schuilen en bij een drankje te wachten tot Geoffrey zou komen.

En zoals gewoonlijk duurde dat een tijdje. Gelukkig zaten we droog en tegen de tijd dat Geoffrey zich liet zien, scheen de zon terug.

Jammer genoeg voor Karen, bleek haar gastgezin nog niet in orde te zijn. Dus de eerste nacht moest ze doorbrengen in een guest house, in de hoop dat het tegen morgen wel in orde is.

Nadat we haar bagage daar gedropt hadden, verdween Geoffrey voor één of andere meeting, dus heb ik Karen nog rondgeleid door Kabwe en wat praktische dingen met haar in orde gebracht.

Na weer een lange dag rondwandelen, kwam ik rond een uur of 18 uitgeteld terug thuis. Daar kon ik dan genieten van de opname van opera.

Dank u vake op het op te nemen

Dank u Karen om het mee te brengen

Dank u Amadeus voor het mooie concert, doe dat morgen op de première op Avant Mars ook nog zo goed hé

donderdag 28 februari 2013: alsof ik nog niet genoeg kilo’s kwijt ben

stond ik deze ochtend op met buikkrampen en ben ik vandaag een paar keer naar het toilet kunnen spurten.

Maar voor de rest is alles oké!

Alhoewel dat soms toch heel vervelend is. Zoals deze middag bijvoorbeeld: ik moest op de dienst voor migratie zijn om mijn visum voor een maand. Dat is iets dat normaal nog geen 10 minuten duurt. Tenzij je natuurlijk van Geoffrey afhankelijk bent. Dus wanneer ik in Kabwe aankom, bel ik hem op. We spreken af aan het postkantoor, hij zou daar direct zijn. Ik heb het vandaag eens getimed: het was meer dan een halfuur! Tegen dan was het 2u, dus lunchpauze. Daarom ging hij nog “rap” eventjes iets regelen in de bank. Dat duurde meer dan een uur! Dus kon ik daar met mijn vingers zitten draaien, terwijl ik eigenlijk ook heel dringend naar het toilet moest. Dus iets na 3 konden we dan eindelijk naar die dienst gaan om een stempel te gaan halen. Daar heb ik eventjes heel veel geluk gehad, want die mensen waren juist aan het opruimen. Anders had ik een dagje illegaal in Zambia moeten verblijven. En ik weet niet wat daar de gevolgen voor zijn….

Nadien ben ik regelrecht naar huis gegaan. En ik prijsde me vandaag echt gelukkig dat ik in een heel welvarend gezin terecht ben gekomen en dat we deftige toiletten hebben.

Wat heb ik voor de rest vandaag nog gedaan?

Les gegeven op Bwacha en Unisport en met een collega van Bwacha naar een kleermaakster gegaan om mijn kleedje voor Woman’s Day te laten maken. Maandag of dinsdag is het klaar en dan krijg je het resultaat wel te zien. Een detail mag je al weten: de hoofdkleur is rood.

tip: op de fotopagina staan enkele nieuwe foto's en een kort filmpje

week 3 - Weekend

Weekend 16 & 17 februari 2013: uitslapen en uitrusten

Een echte lazy Saturday en Sunday. En deze keer werd ik er eens niet “ambetant” van.  Zaterdag lekker uitgeslapen (m.a.w. pas om 7u opgestaan), lekker ontbeten en dan weet ik al niet meer wat ik gedaan heb….

Hoogstwaarschijnlijk lessen voorbereidt. Ja, dat was het. Daarna nog het laatste stukje van een film meegepikt. Waarna het tijd was voor het middageten. Als alle buikjes gevuld waren, trok iedereen zich terug naar zijn/haar kamer. Ook ik, waar ik de rest van de middag gebruikte om een sjabloon te ontwikkelen voor de leerkrachtenbundel van mijn eindwerk. Dit resulteerde in 3 ontwerpen, die ik richting België mailde ter goedkeuring.

De dag werd afgesloten met een filmpje, over een jongen die ontvoerd werd door zijn vader en 5 jaar lang mishandeld werd. Uiteindelijk komt het kind terug bij zijn moeder terecht, maar is het helemaal getraumatiseerd. Ondanks alles kon het kind niets slechts zeggen over zijn vader…. Het Stockholmsyndroom… ook al zijn het hier bijna allemaal dokters, kenden ze het begrip hier niet.

Oh ja, ergens in de loop van de dag vond ik ook nog wat tijd om “viool te studeren”. Lees: een partij bestuderen. Dit resulteerde in een mooi kleurwerkje. Zo zal ik, eens terug in België geen enkele maatwisseling e.d. missen!

Tijd voor zondag. En deze keer zat er niets anders op dan mee naar de Kerk te gaan. Het werd de Kerk van Miriam. Maar geloof me, Afrikanen kunnen lawaai maken. Wij hebben geluidsnormen voor festivals en fuiven, maar hier zouden ze dat in Kerken moeten invoeren. Echt, qua decibels moeten ze hier niet onderdoen voor een pop-/rockoptreden.

De rest van de middag gebruikte ik om nog wat aan de sjablonen te prutsen en tv te kijken en niets doen.

Op naar week 4!

Ja, ik ben hier nog maar pas en toch ook al zo lang. Er zijn al 3 volle weken voorbij gevlogen. Er is al zoveel gebeurd. En er ligt nog zoveel te ontdekken/te doen/ te zien/….

Week 2: weekend

Weekend 9 en 10 februari 2013: IN THE NAME OF JEZUS, Belgium is a dot en ik ben bijna heilig, Amen!

In België is mijn weekend meestal goed gevuld met schoolwerk, repetities, dansen en…. Dus ik vreesde hier in het weekend een beetje in een zwart gat te vallen. Wat moet ik in godsnaam met al die vrijgekomen tijd gaan doen?

Maar geen schrik, ik krijg mijn dagen goed gevuld. ’s Morgens wat schoolwerk maken en daarna boodschappen doen, gevolgd door nog meer schoolwerk.

Miriam was ondertussen naar haar kerk gegaan om daar van alles te regelen en Joanna zat in Lusaka, ook voor de kerk. Dus ik was eigenlijk alleen thuis met de mama en de papa. Rond de middag, ik was ijverig voor school aan het werken, kwam de mama vragen of ik niet mee ging naar een of andere bijeenkomst. Er waren twee Europese vrouwen die naar daar kwamen en ze wou me graag aan hen voorstellen. Aan de uitleg die ze gaf, maakte ik op dat het om een soort van buurtfeest ging. Maar ik was eventjes vergeten dat alles hier in teken staat van de Lord! De bijeenkomst was dus een soort van kerkelijke viering. (ik denk dat er een soort van competitie is tussen de gezinsleden om mij voor hun kerk te winnen) En ook hier werd er op zijn Afrikaans gebeden. Wat moet je je daar bij voorstellen?

1. Mensen beginnen met hun ogen toe te roepen “IN THE NAME OF JEZUS……. IN THE NAME OF JEZUS….. IN THE NAME OF JEZUS” (op de stippellijntjes roepen ze iets in hun eigen taal) terwijl ze met hun armen hun woorden kracht bijzetten door daar grote gebaren mee te maken.

2. Alle mensen gaan vooraan op een dubbele rij staan. De eerste rij ontvangt het gebed, de tweede rij moet de eerste rij opvangen. Want wat gebeurd er, de priester(res) gaat elke persoon individueel af om voor hem/haar te bidden. En soms gebeurt het dat die persoon dan neervalt.

Heel speciaal om dat in real life te zien gebeuren.

Achteraf had ik eventjes de kans om met de Europese vrouwen te spreken (blijkbaar waren ook zij een soort van priester of zoiets). Dus vroeg ik hen waarom die mensen nu neervielen. En dan krijg je de volgende reactie: wanneer wij voor die mensen bidden, gebeurt het soms dat de Heilige Geest neerdaalt, het is de Heilige Geest die er voor zorgt dat ze neervallen en dat ze soms ook beginnen roepen in de taal van de Heilige Geest….het is niet dat wij iets speciaals doen, het gebeurt gewoon….

Euh ja, daar sta je dan.

In ieder geval, tijdens zo’n viering heeft iedereen altijd een Bijbel bij. En ik dus niet. Gevolg, tijdens een gesprek tussen deze twee vrouwen en mijn moeder ging het er over dat ik toch dringend een Bijbel moest gaan halen en dat ik die dringend moest lezen. Wat bleek nu, mijn vader had via contacten in Zuid-Afrika een Nederlandstalige Bijbel besteld voor mij nadat begin deze week was gebleken dat ik er geen bijhad. (Verwachte aankomst: over 2 weken) Maar in tussentijd moest ik toch al maar de Engelse versie lezen, en zo gebeurde het dat ik ’s avonds de Engelse Bijbel aan het lezen was.  Amen.

Genoeg over religie voor vandaag. Want sommige gesprekken zijn ook de moeite waard om te vermelden. Zoals deze van vanavond.

Tijdens het avondeten was ik een beetje aan het wegdromen en op een gegeven ogenblik vroeg mijn moeder of ik iets wou drinken. Maar ik reageerden nogal verdwaasd, in een mix van Nederlands en Engels. Waarop iedereen natuurlijk goed moest lachen en het gesprek verder ging over de verschillende talen in België. Afrikanen gaan er namelijk vanuit dat wij Frans spreken, omdat de Congolezen dat doen. Ondertussen hadden Miriam en Joanna België al opgezocht op de kaart en dat was toch maar een klein landje, vonden ze. Dus vroegen ze zich terecht af, hoe kan een land dat 23 zo klein is als Zambia een land dat veel groter is dan Zambia (Congo) koloniseren? Euh???

En hoe komt het dat er in zo’n klein land, zoveel belangrijke instanties gevestigd zijn (EU etc in Brussel)? Compensatiedrang???

En waarom spreken jullie in zo’n klein land 3 verschillende talen? Euh? Omdat we een samenraapsel zijn?

En hoe kan het dat er in zo’n klein land meer mensen wonen dan in Zambia? Tja, goede vraag.

En waarom bestaan er zo’n kleine landen? Euh? Wij zijn niet het kleinste land hoor, je hebt nog G.H. Luxemburg, Monaco, Liechtenstein,…

En toen was het hek helemaal van de dam, want dat konden ze helemaal niet geloven dat er zo’n kleine landjes bestonden… Kortom een hilarisch gesprek om de avond mee af te sluiten.

Zondag werd een luie dag. In die zin lui dat ik het huis niet ben uit geweest (op één of andere manier ben ik er in geslaagd om niet mee naar de Kerk te gaan). Maar ik heb er van geprofiteerd om weer een hele lesweek voor te bereiden voor Bwacha.

Voor de rest is het hier stilletjes in huis, of ze zitten voor tv of ze zijn naar de Kerk.

Als ik mocht kiezen tussen een Belgisch weekend of een weekend hier, ga ik toch voor het Belgisch. Maar door de week ben ik toch nog altijd liever hier ;-)