Vervolg week 1

vrijdag 1 februari 2013: kusjes, knuffels en mijn eigen mini marathon de sable.

Vandaag stond UNISPORT op het programma. En mijn diploma van animator kwam al goed van pas en je beschikt best ook over een groot improvisatievermogen.

Na een wandeltocht van een uur, kwam ik aan op UNISPORT. Alle vrijwilligers waren er al, behalve Vincent. Ja… daar stond ik dan ook schoon te wezen in een klas die mij niet verstaat. Normaal is het dus de bedoeling dat Vincent in de klas blijft om te vertalen. Maar ja… Dus werd het uitleggen met handen en voeten én steentjes. En hopelijk hebben ze er iets van begrepen en niet als kippen zonder kop alles overgeschreven van het bord.

Na de pauze was het dan tijd voor de LO-les. En ja, die werd ook netjes doorgeschoven naar mij. Oeps… daar sta je dan, zelf nooit goed geweest in LO, en al jaren geen voetbal meer aangeraakt. Oké, dan spelen we maar wat spelletjes. Gelukkig kreeg ik nu wel wat assistentie om te vertalen. Hier en daar kregen de spelregels wel hun eigen interpretatie, maar de kinderen amuseerden zich. Na een uurtje, was het ook voor hen veel te warm en hielden we het dan maar voor bekeken. Alles werd netjes opgekuist (zelfs voorpleintje dat uit zand bestaat, werd gekeerd) door de oudste kinderen, de kleinste vinden mijn verschijning nog altijd heel speciaal en kwamen om de beurt heel nieuwsgierig mijn richting uit. Uiteindelijk was er toch eentje dat zich tegen mijn been kwam zetten en het is niet meer van mijn zijde geweken tot het tijd was om naar huis te gaan.

Mijn weg naar huis verliep vandaag iets minder vlot. Tot aan Kabwe zelf was het geen probleem, maar dan. Net als gisteren nam ik dezelfde weg (of dat dacht ik toch). Ik passeerde enkele gebouwen die ik herkende en dan plots niets meer. Dus oké, dan ben ik de straat die ik moest inslaan voorbij gewandeld. Ik loop een eindje terug, maar ik zie de juiste straat nog altijd niet. Terug de andere richting uit, misschien was het toch wat verder. Maar ik herkende niets meer… Hier en daar iemand aangesproken voor de weg, maar niemand wist die zijn. Dus zat er niets anders op dan helemaal terug te wandelen naar de stad om daar een parallelweg te nemen in de hoop dat ik zo wel thuis geraakte. Als je als blanke alleen rondloopt hier, word je van tijd nog al eens raar bekeken (en een racistische opmerking kan er soms ook af) en kinderen zijn super nieuwsgierig. Zo gebeurde het dat tijdens mijn wandeltocht een moeder mij aansprak omdat haar dochtertje mij graag een kusje wou geven. Dus staakte ik eventjes mijn tocht om wat tijd te maken voor een korte kennismaking, voor een kusje was het dochtertje toch net iets te verlegen.

Uiteindelijk na meer dan 2 uur stappen, ben ik toch thuisgeraakt. En dat allemaal op een ontbijt van een kommetje cornflakes, een liter water en een blikje Sprite.

Omdat je hoofd gefocust is op de weg, voel je niets. Dus heb ik ondertussen weer enkele blaren opgelopen zonder het te merken. Dat wordt de volgende dagen dus nog hard opletten, want met al dat stof hier begint alles makkelijk te ontsteken (voor diegene die zich kunnen herinneren hoe vuil ik was na de fietstocht Westerlo - Houffalize, hier zie je er na een paar uurtjes stappen nog zwarter uit van al het stof)

Gelukkig had de huishoudster gekookt, en kon ik bij thuiskomst, direct aan tafel aanschuiven. Om daarna snel wat kleren te wassen en weer in bed te crashen. Na een lange voormiddag ben ik gewoon niet meer in staat om nog lessen voor te bereiden of om iets anders te doen. Zo gaat dat hier dus niet lukken en het echte werk moet nog beginnen.

Of toch wel…. Na wat getalm ben ik toch nog in actie geschoten. En mijn eerste les voor maandag is al voorbereid.

Ik dacht altijd dat wiskunde over heel de wereld hetzelfde was, nu dat valt dan toch wel eventjes lelijk tegen. Bijvoorbeeld: wij gebruiken  om een hoek aan te duiden, hier doen ze dat met <A (wel verwarrend als je met symbolen wilt opschrijven dat hoek A tussen 0° en 90° ligt). Ook een staartdeling doen ze hier op een heel andere manier… Ja ik heb hier al veel bijgeleerd en ik ben nog maar één week ver. Man, ik ga slim terug naar huis komen :p

Je bent dus gewaarschuwd!

Zaterdag 2 februari 2013: it’s raining man, Halleluja!

Als je me nu een vlucht richting België aanbood, zou ik direct toehappen. Hoewel ik hier heel graag ben. Maar soms is het precies allemaal net dat ietsjes te veel. Te warm, te weinig slaap, te veel nieuwe dingen, te weinig vertrouwde elementen rondom je, te…

Mocht ik kunnen toveren dan zou ik er voor zorgen dat ik kon helpen bij UNISPORT, maar dat ik na een week eventjes rustig thuis kon komen om mijn batterijtjes terug op te laden en er dan de week erna weer in te vliegen. Maar tot op heden kan ik nog altijd niet toveren.

Gelukkig moet ik vandaag nergens naartoe. Dus tijd om alles op het gemakske te doen en ik kan lekker droog binnen blijven. Want ja, het regent! Nooit gedacht dat ik blij ging zijn omdat het regent. Maar nu dus wel. Het is ineens ook een heel pak frisser dan voordien. Voor mij is deze temperatuur veel aangenamer, maar mijn huisgenoten lopen nu rond met een coltrui (al zou ik dat misschien beter ook doen, want ik heb een beginnende verkoudheid).

Het is ook het eerste weekend dat ik hier doorbreng. En iedereen leeft hier precies een beetje naast elkaar. Je staat op wanneer je daar zin in hebt, je eet wanneer je daar zin in hebt,…. Maar dat geeft mij wel de ruimte om mijn schoolwerk voor te bereiden. Terwijl ik bezig ben, krijg ik het gevoel zelf terug in het middelbaar te zitten. Niet alleen wat de leerstof betreft, maar ook de manier waarop ik er mee bezig ben. Theorie en oefeningen moeten netjes in een schrift geschreven worden. En mijn bordschema’s en lessen worden uitgeschreven op cursusbladen i.p.v. in sjablonen op de pc (want wat ben ik met een lesvoorbereiding op de pc als ik ze niet tijdig kan afdrukken).

Maar tussen al het werken, is er ook af en toe tijd voor een spelletje, zoals Scrabble bijvoorbeeld. Mijn Engels werd goed getest vandaag.

Of er is ook tijd voor een babbeltje. Zo ging het op een gegeven moment over onze leeftijd. Miriam dacht dat ik 24 was en ik dacht net hetzelfde van haar, maar in realiteit schelen we 15jaar. Oeps… kleine vergissing.

Na 14u verdwijnen Miriam en Joana richting stad/kerk. De regen heeft niet lang aangehouden en rond 17u ben ik mijn schoolwerk echt wel beu. Dus neem ik mijn leesboek en zet ik mij buiten in de schaduw. De geur van zomer, een boek en muziek op de achtergrond doen mij denken aan een warme avond in augustus dat ik thuis met een boek in de tuin zit, terwijl er op het voorplein van het gemeentehuis een of andere festiviteit bezig is.

Eventjes later krijg ik een rondleiding door de tuin: bananenbomen uit Uganda, één of andere geneeskrachtige plant uit India, nog een bananensoort uit Malawi, een plant die hoort te groeien aan de Afrikaanse kust, een suikerrietplant uit Livingstone,… En dan nog een hele hoop inheemse soorten als limoenen, passievruchten, cassave, aloë vera, sinaasappelen (zonder én met pit),…. De tuin lijkt wel een klein paradijs.

Eigenlijk doet heel het huis mij wat denken aan het Belgisch koloniaal tijdperk in Congo. Het feit dat er dagelijks een tuinman en een meid rondlopen, zal daar zeker toe bijdragen. Ik voel me daar soms wel ongemakkelijk bij. Zeker wanneer de tuinman iets vergeten is, wordt de inwonende neef ingeschakeld, of als er nog iets van het eten klaargemaakt moet worden, moeten de dochters dat doen. Maar nooit zullen ze aan mij vragen of ik kan helpen met afwassen, mijn eten wordt altijd netjes opgediend, ’s avonds brengen ze me nog een bordje met cake en versgeperst fruitsap,…. Ik ga rotverwend terug naar huis gaan.

Rond 19 uur zijn er toch iets te veel muggen naar mijn goesting (de eerste muggenbeten zijn een feit) en besluit ik toch maar terug naar binnen te gaan. Het begint trouwens ook al terug donker te worden.

Hopelijk wordt er deze avond niet te laat gegeten, en kan ik vroeg gaan slapen.

Zondag 4 februari 2013: In the name of Jezus, Zambia heeft 10 provincies.

Ook in Afrika is zondag de dag dat de mensen naar de Kerk trekken. En zoals de meeste Afrikanen, zijn mijn familieleden heel gelovig. Het bizarre is echter, dat ze bijna allemaal naar een verschillende Kerk gaan.

Omdat ik me had voorgenomen me helemaal onder te dompelen in de cultuur, ging ik in op Joana’s vraag om mee naar de Kerk te gaan. Nu, ik ben geen kerkganger, maar ik weet wel hoe het er in een Belgische Kerk aan toe gaat. En neem maar van mij aan dat dat heel anders is dan hier. Toch vond ik een Vlaamse misviering aangenamer dan die van vandaag.

Na de misviering, die van 8u tot 12u duurde, ging ik te voet terug naar huis. Bijna terug aangekomen, kwam ik Mozes tegen. Deze jongeman woont vlakbij en had ik een paar dagen eerder al eens kort ontmoet. Ik moet wel zeggen, dat ze hier wel van aanpakken weten. Een vriendelijke goedemiddag, mondt namelijk gemakkelijk uit in een babbel van 20 minuten en een uitnodiging om de middag/avond daar te spenderen. Maar dankzij Mozes heb ik ook op een zondag weer wat bijgeleerd: Zambia heeft binnenkort 10 provincies in plaats van negen (als je je vrienden wilt imponeren met een weetje, heb je er hier eentje. Voor de liefhebbers, ze gaan de Northern provincie splitsen). Ook al waren hij en zijn vrienden heel vriendelijk (mensen die hier vorig jaar en het jaar ervoor geweest zijn, zullen Mozes en Mr. Khalil wel kennen), koos ik er voor om de middag thuis door te brengen. Zo kon ik alles voor morgen nog eens doornemen. Want stage in een nieuwe school is altijd spannend, maar als je dat dan ook nog eens in een vreemde taal moet doen, is het wel extra spannend. Ik weet van mijzelf namelijk dat ik de leerstof wel heel goed beheers, maar dat ik qua Engels niet zo heel sterk ben (om het zachtjes uit te drukken) en dat maakt we wel wat zenuwachtig. Fingers crossed for tomorrow, nog rap een schietgebedje en dan zullen we er wel klaar voor zijn.

Let the adventure begin!!!

Oh ja, en moest je je afvragen of ik van plan ben elke dag zoveel te schrijven, dan moet ik toegeven dat ik dat zelf nog niet weet. Als er veel dingen gebeuren, zal ik waarschijnlijk veel schrijven. Maar wanneer alles meer routine wordt, zullen de verslagen waarschijnlijk ook korter worden. Tenzij ik in een lyrische beu ben. Maar ik probeer sowieso zo veel mogelijk te noteren, omdat er een groot risico is dat ik, terug in België, verhalen dooreen begin te halen etc. Vandaar deze lange schrijfsels.

Week 1

Zondag 27 en maandag 28 januari 2012: Welcome, I’m mister Zambia

Het was een zware dag. Om 7u15 ben ik thuis in Westerlo vertrokken, om 6u2O (plaatselijke tijd, dus 5u20) ben ik geland in Lusaka. De treinreis was nog het spannendste, want ja de Fyra deed het niet. Gelukkig waren er dit weekend vervangende IC-treinen ingelegd tussen Antwerpen en Roosendaal, dus moesten we toch al niet meer op de boemeltrein.

Wanneer we het station binnenrijden, is de conducteur zo vriendelijk om in 4 talen af te roepen dat er op het spoor ernaast een trein richting Schiphol komt MAAR dat er in Schiphol een probleem is en dat we informatie moeten vragen op die trein.

Dus wij, mijn moeder, ik en een koppel uit West-Vlaanderen dat we ontmoet hadden op de trein, stappen de trein op en zoeken een conducteur (een rit lang hebben we niemand gezien). Op een gegeven ogenblik kwam er op een schermpje waar alle stopplaatsen opkomen, de boodschap dat reizigers richting Schiphol moesten overstappen maar je had wel maar 1 minuut om met zware valiezen van perron te wisselen. Wij natuurlijk in alle staten, snel snel valiezen bij elkaar geraapt en de trein afgestapt. Gelukkig waren er enkele vriendelijke Nederlanders die ons er op attent maakten dat we niet moesten overstappen, dus wij terug de trein in en we reden “rustig” verder tot in Schiphol. Daar moesten we afscheid nemen van onze medereizigers, wiens reis verder ging richting Dubai.

Zelf was ik ruim op tijd in Schiphol, dus tijd genoeg om wat naar de mensen te kijken. Wat mij vooral is opgevallen is de opvallend aanwezige politie. Deze lopen er zwaar bewapend bij, en zijn zelfs angstaanjagender dan het Belgische leger. Op een gegeven ogenblik kwamen er twee voorbij gewandeld met hun mitrailleur  in de aanslag. (ik was jammer genoeg niet snel genoeg om een foto te nemen).

En dan was het ook tijd om daar afscheid te nemen :”Dag moeke… tot over 3 maanden,” snel omdraaien om de tranen te bedwingen en dan begon het avontuur echt.

Deze keer zonder gepiep door de douane geraakt, geen valiezen of niets moeten uitpakken (een primeur) en dan het vliegtuig op richting Londen Heathrow. Daar overstappen (tussen de verschillende gates rijdt er een soort metro, die sneller rijdt en properder is dan die bij ons in Antwerpen) en proberen om toch wat te slapen in het vliegtuig. Gelukkig zat het vliegtuig niet vol, dus had ik twee zetels om mij op te leggen. Met een beperkte nachtrust lande ik dan uiteindelijk in Lusaka. De huizen hebben hier mooi gekleurde daken (fel blauw, rood en groen), maar omdat het vliegtuig iets te snel vloog, zijn mijn foto’s daarvan mislukt.

In ieder geval de zon scheen!!! Wat een verschil. En dan die geur bij het uitstappen. Onbeschrijfelijk! Ja ik was in Afrika.

Maar het was ook een beetje eng. Helemaal alleen in een land waar je nog nooit bent geweest. Maar het stond blijkbaar op mijn gezicht geschreven dat ik van België was, want wanneer ik aan het aanschuiven was bij de douane sprak een Belgisch gezin mij aan. Raf, Mie en hun twee kinderen zaten op dezelfde vlucht als mij want Mie gaat de volgende 4 maanden stage doen in Lusaka via VVOB. Deze familie werd opgewacht door Leonie, zij regelt van alles voor VVOB. Omdat ik nog een jong meisje ben en ik was helemaal alleen, hebben zij zich een beetje ontfermt over mij.  Dus samen hebben we eerst nog genoten van het uitzicht over de luchthaven met een fris glas water/cola/fanta (dewelke 70% suiker bevat en veel feller van kleur is dan de Belgische). Dan hebben we enkele praktische dingen in orde gebracht zoals de SIM-kaarten (als je mijn Zambiaans nummer wilt, moet je me eventjes een mailtje sturen) en het geld. Ondertussen hadden Raf en Mie ook een huurwagen gevonden. Dus we waren allemaal klaar om te vertrekken. Zij richting Lusaka, ik richting Kabwe. Leonie heeft mij nog een lift gegeven tot halverwege het busstation en mij op een goedkope taxi gezet. Deze bracht mij dan naar het busstation waar ik voor de eerste keer kennismaakte het overweldigende Afrika. Zoveel mensen dat op een fractie van een second rondom jou staan om er voor te zorgen dat je toch op hun bus zou stappen. Nu had ik niemand meer rond mij om mij te helpen. Maar het draaide heel goed uit. Ik kwam op een bus terecht dat zo goed als vol zat (ik was namelijk de laatste), dus we konden direct vertrekken. 

Aangekomen in Kabwe, werd ik door Geoffrey (de oprichter van UNISPORT) van hier naar daar meegenomen. Eerst mijn bagage afgezet bij hem thuis. Dan zijn we richting de rugbyclub gegaan voor een lunch. En ja, ik had direct prijs.... een shima eten zonder mes en vork. Geoffrey is blijkbaar een gekend persoon daar, want algauw kwamen er vrienden van hem bijzitten. Zij namen ons mee naar een gebouw achter de rugbyclub waar een lokale band aan het repeteren was, inclusief dansers/-essen. Afrikanen zijn echte dansers, dus het duurde niet lang vooraleer ze kwamen vragen om mee te dansen (ja…dit staat op film maar is niet voor publicatie vatbaar).

Terwijl we daar zaten te genieten van de muziek, kregen we bezoek van een aantal hoge functionarissen. Dus op dag één stond ik al te praten met mensen van het ministerie, goed bezig Rozemarijn (al zeg ik het zelf). Maar ook de plaatselijke bevolking wou een goede indruk nalaten, bijvoorbeeld Mister Zambia. Zijn echte naam weet ik niet, maar hij stelde zich voor als Mister Zambia en als “I’m Zambia, know you’ve seen the real Zambia”

Daarna wou Geoffrey’s kennis mij zijn school laten zien. Hij was een trotse leerkracht van de Broken Hill Secondary School. Dus vandaar. Op dag één werd ik dan ook in een keer geconfronteerd met de slechte omstandigheden in scholen (het was statistisch gezien een heel normale school, d.w.z. zo’n 60 leerlingen per klas).

En dan kon ik eindelijk naar mijn gastgezin gaan. En je mag me echt een bofkont noemen, want ik heb een fantastische familie. Mijn vader is een dokter, mijn moeder (een zus van Geoffrey) is een tandarts, één van de dochters is een opticien, een andere dochter is ook voor dokter aan het studeren en dan is er nog een zoon en een dochter die thuis wonen en nog een zoon die in Lusaka aan het studeren is. Het huis is eigenlijk vergelijkbaar met huizen in België. Elk kind heeft zijn/haar eigen slaapkamer, er is een keuken, een eetruimte, een ruime living, een badkamer met douche en bad en nog een apart toilet.

De vader heeft eigenlijk heel de avond naar tv gekeken, voornamelijk naar de BBC. Met gevolg: zelfs ik weet dat koningin Beatrix troonsafstand heeft gedaan.

Als een soort van dank u wel, had ik een cadeautje meegebracht, nl. 2 kaartspelen ( kwartet en Skip Bo). Miriam (de opticien) en ik hebben dan ’s avonds nog een spelletjes gespeeld en rond 21u ben ik dan richting bed gegaan.

Dinsdag 29 januari: afspraken op z’n Afrikaans en the Global Warming

Neen hoor, ik was absoluut niet moe vandaag en ik had absoluut geen nood aan een rustig dagje. Dus Geoffrey zou in de ochtend naar de praktijk van mijn familie komen om mij daar op te pikken om naar UNISPORT te gaan. Dat was toch het plan.

Ik was dan ook flink om 6uur opgestaan (rond 5u begint het al ligt te worden), ontbeten met de familie (op zijn Amerikaans met cornflakes, geroosterd brood, ei en fruitsap/thee/koffie) en met hen meegereden naar hun praktijk waar we dan rond 8 uur zijn aangekomen. Daar heb ik dan gewacht tot als Geoffrey kwam. Gelukkig had Miriam niet veel patiënten vandaag, en kon ze mij gezelschap houden, want het was pas om 11u30 dat Geoffrey kwam opdagen. We kwamen maar net op tijd bij UNISPORT aan om de andere vrijwilligers te  zien (scholen, en dus ook UNISPORT, stoppen op de middag). Ook kreeg ik de “nieuwe “ gebouwen van UNISPORT te zien.

Vorig jaar mochten zij gebruik maken van een grote tent van Don Bosco, maar de priesters wilden dit niet meer zodus moest UNISPORT opzoek gaan naar een nieuwe locatie. Via via zijn ze uiteindelijk in een leegstaand gebouw op de oude mijnsite terecht gekomen.  De gebouwen zijn qua grootte en indeling ideaal voor een schooltje. Het enigste probleem is dat er geen water of elektriciteit aanwezig is.

Zoals gezegd liggen de gebouwen op de oude mijnsite. De vorige president van Zambia heeft tijdens zijn beleid heel wat staatsbedrijven geprivatiseerd, ook zo de zinkmijn in Kabwe. Maar voor deze mijn werd geen overnemer gevonden, dus ze werd gesloten en vele mensen verloren hun job. Om toch wat geld te verdienen, “werken” deze mensen nog steeds op de site. Ze verzamelen grote steenblokken (afkomstig uit het afval van de mijnen) en kappen deze in kleine stukken om ze te verkopen.

Momenteel werkt er ook een Duits bedrijf op de mijnsite. Zij verwerken koper dat ingevoerd wordt uit Congo. Als alles goed gaat, breng ik morgen een bezoek aan dit bedrijf.

Deze wandeltocht langs UNISPORT en de mijnsite richting een restaurantje duurde ongeveer 1uur. Maar ik kan u vertellen dat ik al goed verbrand ben.

Tegen dat we aangekomen waren aan het restaurant vond Geoffrey het veel te warm om nog te bewegen. Dus zijn we daar maar gebleven tot 18u30. Met daar bedoel ik een soort lodge waar je dus een restaurantje had, 2 bars en enkele gastenkamers.

Zoals ik gisteren al zei, is Geoffrey een gekend persoon, dus kwam hij daar veel kennissen tegen. Eén daarvan was al  een wat oudere man, die wist te vertellen dat Zambia grote problemen had door de Global Warming. Normaal zijn januari en februari heel regenachtig (o.w.v. het regenseizoen), maar momenteel is het hier zo droog als in augustus (hoogtepunt van het droge seizoen).

Iets later kwam er een koppel binnen (Hannah en Alfa). Hannah is een jonge vrouw van 22 jaar en gelukkig ook heel sociaal, dus had ik iemand om mee te praten (de mannen schakelen nog al eens gemakkelijk over op Bemba, waar ik natuurlijk geen woord van versta). Van haar heb ik geleerd dat Chinezen kleren produceren in 3 verschillende categorieën (wij Belgen krijgen kleren uit de eerste categorie). Veel arme Zambianen kopen kleren uit de 3^e categorie, omdat deze heel goedkoop zijn. Het probleem met deze kleren is dat je ze maar één keer kan  dragen, want als je ze wast, verliezen ze al hun kleur en de ze scheuren ook heel snel. Maar ook zij kwam via wat omwegen terecht bij de Global Warming. Dit is dus blijkbaar echt een probleem, vooral sinds vorig jaar. De seizoenen zijn niet meer wat ze geweest zijn en het is veel te droog en warm.

Rond 18u begon het cafétje goed voltelopen met mensen. Want deze avond was het voor Zambia een belangrijke wedstrijd in de Africa Cup (Zambia heeft helaas niet gewonnen, ze zijn dan ook uitgeschakeld). Gelukkig voor mij, wou Alfa mij naar mijn gastgezin brengen en had ik nog een rustige avond.  Miriam en ik hebben om mijn laptop naar foto’s en filmpjes uit België gekeken terwijl de rest naar de voetbal aan het kijken was.

Woensdag 30 januari Sable Zink, een koper - verwerkend bedrijf

Om 5u30 werd ik vandaag gewekt door de vogels aan mijn raam. Het startsein voor een nieuwe dag.

Afspreken blijkt echt niet simpel, want net zoals gisteren zou Geoffrey mij in de praktijk komen oppikken, maar we waren daar nog maar goed en wel aangekomen of ik kreeg telefoon om te vragen of ik niet aan een bepaalde winkel op hem kon wachten. Mijn vader moest er eens mee lachen (hij heeft meer de Westerse mentaliteit) en bracht me dan terug naar de stad. Gelukkig moest ik vandaag niet zolang wachten. Via wegenissen tussen de “velden” wandelden we naar UNISPORT, waar ik direct les mocht geven. Onvoorbereid werd ik dus voor een “klas” gezet. De vrijwilliger Vincent bleef gelukkig mij bij om zo nu en dan iets te vertalen, want sommige kinderen verstaan zeer slecht Engels. Dus vandaag mijn eerste lesje wiskunde gegeven in UNISPORT.  Ook al is het geen officiële school, de kinderen zijn er wel gedrild. Als je binnenkomt staan ze onmiddellijk recht om u te groeten, en gaan pas zitten wanneer jij dat zegt.

Na dit lesje mocht ik een bezoek gaan brengen aan Sable Zink. Het bedrijf dat nu op de mijnsite werkt. Dit was voor mij alvast een heel leerrijke ervaring. Volgens Joana (mijn andere zus hier) is dit een heel grote eer, want normaal mag niemand op het bedrijfsterrein komen.

Sable Zink heeft een zusterbedrijf in Congo, via dit bedrijf wordt er ruwe koper geïmporteerd. Deze wordt dan in Zambia verwerkt tot koperplaten.

De man die ons een rondleiding heeft gegeven, mr. Kacha (kwacha zonder de w), was zeer vriendelijk. En als ik wou, mocht ik altijd nog  eens terug komen.

(sorry mensen, ik was mijn fototoestel vergeten, maar ik ga waarschijnlijk later nog wel eens terug voor foto’s)

Mr Kacha, is ook een van de mensen die er voor gezorgd hebben dat het bedrijf zijn oude computerschermen niet naar het stort hebben gedaan, maar dat ze gedoneerd werden aan UNISPORT. Jammer genoeg waren het enkel computerschermen, zodus kunnen ze er nog niets mee doen.

Na het bezoek aan de fabriek was het tijd om naar Bwacha High School te gaan. Dit is de school waar ik mijn feitelijke stage zal doen. Voor zover ik mij kan oriënteren ligt Bwacha helemaal aan de andere kant van de stad dan UNISPORT.

De directeur wist niet helemaal wie ik was, maar ik mag morgen terugkomen om dan mijn stagerooster op te stellen. Om 8u morgenvroeg wordt ik daar verwacht, dat is dus ongeveer om 7u de bus nemen… dat wil zeggen om 6u30 thuis vertrekken.

Dus morgen zal ook weer best een zware dag worden. Daarom ben ik des te blijer dat ik vandaag al om 14u terug was bij mijn gastgezin.

In de late namiddag begon plots heel het land te feesten. Het gerucht ging de ronden dat Zambia terug meedeed in de Africa Cup omdat Burkina Faso gediskwalificeerd zou zijn. Maar tegen de avond werd het duidelijk dat het maar een gerucht was.

Voor diegene die zich afvragen hoe ik het red zonder viool. Awel, tot nu toe vrij goed. Een van de dochters (Joana) heeft een blokfluit en er staat een klein keyboard in de living. Gisteren heb ik Joana de basis van blokfluit geleerd, en Miriam heeft al gevraagd of ik haar niet een liedje op het keyboard kan aanleren.  Het is dan wel geen viool, maar ik kan toch muziek maken.

Donderdag 31 januari 2013: Can you take me to Belgium, een applaus en de processie van Echternach

Vannacht had ik maar slecht geslapen, en het viel dan ook hard tegen dat om 5u45 de wekker ging. Maar ja… het zij zo. Dus ik vroeg uit de veren, een verfrissende douche genomen en dan richting Bwacha. Joana was zo vriendelijk geweest om met mij tot in aan de bus te wandelen (25 minuten). Hup, de bus op en richting Bwacha. Ik was de enigste passagier op de bus, buiten mij had je de chauffeur (natuurlijk) en dan nog 2 mensen waarvan ik niet goed weet wat hun taak is. Eén van hen probeerde mij te overhalen om hem toch maar mee naar België te nemen.

 Ruim op tijd kwam ik Bwacha High School aan, maar voor Afrikanen is dat geen probleem. Gelukkig was het hoofd van het departement wiskunde vandaag wel aanwezig. Dus kon alles voor mijn stage in orde gebracht worden. Ik kreeg een hele stapel boeken (maar liefst 5, ik hoop dat ik die niet allemaal tegen Pasen moet gezien hebben) mee, een schrift en een blauwe en rode balpen (ja ze zorgen daar goed voor hun leerkrachten). En ik werd daar echt helemaal in een luxe positie geplaatst, want ik kreeg de beste klas van de 11^e graad (leeftijd 5^e middelbaar) met slechts 25 leerlingen. Deze leerlingen verwelkomde mij alvast met een warm applaus wanneer het departementshoofd mij voorstelde.

Op 3 kwartier was alles daar geregeld en kon ik terug richting Kabwe. Bussen hebben er geen vaste stopplaatsen (officieel wel, maar ja….) en al helemaal geen vaste uren. Dus op goed geluk naar de bushalte. Ik was daar nog niet aangekomen of ik kon al opstappen. Jammer genoeg duurde de rit richting Kabwe twee keer zo lang als die naar Bwacha. Want de chauffeur was deze keer zo vriendelijk om elke keer wanneer er iemand wou opstappen een stukje terug te rijden, een extra straat in te rijden,…. Dus het was 5 meter vooruit, 3 achteruit, 5 vooruit, enzovoort enzovoort.

Uiteindelijk zonder brokken in Kabwe aangekomen (de wegen zijn namelijk in zeer slechte staat). Maar de bus zette ons niet op de normale plaats af, dus voor mij was het een beetje zoeken om terug op bekend terrein te geraken. Na wat rondwalen, kwam ik eindelijk aan bij Shoprite (een grote winkel op het kruispunt tussen Bwacha, UNISPORT en mijn huis). Snel een telefoontje naar Geoffrey en dan verder wandelen naar UNISPORT om daar om 10u30 aan te komen. Vandaag heb ik daar vooral geobserveerd en gemerkt dat kinderen vaak gewoon maar overschrijven van het bord zonder het te snappen. Dus tijd om daar verandering in te brengen. Geoffrey en Vincent heb ik al kunnen overtuigen om voor onderwerpen als optelling/aftrekking/vermenigvuldiging/deling steentjes of zaden te gebruiken om het te visualiseren en om het concreet te maken voor de kinderen in de hoop dat ze het dan beter begrijpen. Rond 12u zaten de lessen er op.

Na een wandeling van een uur ben ik dan eindelijk terug thuis. Omdat het al meer dan een week niet geregend heeft, is alles heel stoffig. Met gevolg, dat tegen wanneer ik thuis aankom, al mijn kleren rood zien.

Hoogst tijd dus om alles een keertje te wassen. Dit gebeurd gewoon in de badkuip en ik ben nog geen volle week ver, maar er zijn al kleren bij die ik niet meer proper krijg.

Na mijn handwasje was ik zo moe, dat ik gewoon op bed in slaap ben gevallen om om 16u weer wakker te schieten. Maar dat uurtje slaap heeft mij goed gedaan.

Ik hoop vandaag ook eventjes op het internet te kunnen. Gewoon om eens eventjes te horen/zien hoe het in België is.