Week 11 - II

 donderdag 11 april 2013: We gaan u allemaal missen!

Voor de allerlaatste keer naar Bwacha… het deed toch maar vies! Wat stond er vandaag nog op het programma: inhaalexamen voor de 4 leerlingen die maandag niet mochten deelnemen omdat ze hun boekje van Engels nog niet hadden betaald, die examens dan nog verbeteren en dan alle punten inleveren. De punten van deze vier studenten lagen duidelijk hoger dan de anderen. Enkele mogelijke verklaringen:

1. de andere studenten hadden de vragen doorgespeeld

2. ze hadden duidelijk begrepen dat ze heel goed moesten studeren

3. het zijn gewoon echte wiskunde knobbels.

Wat het juiste antwoord is, zal ik helaas nooit te weten komen.

Daarnaast was er natuurlijk ook tijd voor de traditionele afscheidsgesprekjes. De mannelijke leerkrachten probeerden nog een laatste keer om mij ten huwelijke te vragen, enkele andere leerkrachten probeerden nog mijn ketting en/of mijn gsm af te lutsen (als herinnering) en nog anderen hielden het bij mooie woorden zoals “ja, wij gaan u missen, maar de leerlingen ook. Ze willen geen andere leerkracht meer voor wiskunde”

Het moeilijkste moment vond ik toen Christine, één van de meisjes die naar een andere klas was moeten gaan maar nog regelmatig naar mij kwam om te babbelen of uitleg te vragen, naar mijn klas kwam en heel serieus vroeg of ze alstublieft niet mee naar België kon. Maar ja, dat gaat nu eenmaal niet zo vanzelf, hoe graag je dat soms ook zou willen. Want ik ben me er ook van bewust dat ze in België veel meer kansen zou kunnen krijgen dan dat ze hier in Zambia krijgt omdat ze een meisje is uit een vrij arm gezin.

Na de middag trokken Karen en ik nog naar de grond in Makululu. Eens in Makululu werden we al gauw gevolgd door een hoopje schoolmeisjes. En dat hoopje groeide snel aan. Eens op de grond, gingen we aan de slag met plastieken zakjes om een soort voetbal te maken. En daarna konden we spelletjes, zoals Chinese voetbal en jagersbal beginnen spelen. Ook al verstonden die kinderen geen woord Engels, zowel wij al de kinderen hebben ons geweldig geamuseerd.

Vrijdag 12 april 2013: overbezorgde ouders

Gisteren op weg naar school had ik mij bezeerd aan een takje en nu was er blijkbaar een kleine splinter in het wondje blijven steken. Ook al had ik het goed uitgewassen met zuiver water en als ik thuis kwam direct ontsmet, toch was het beginnen ontsteken. Het was pas deze avond dat ik de splinter ontdekte, dus toen de vader thuis kwam, vroeg ik of hij dat er uit kon krijgen omdat het mezelf niet lukte. Omdat het wat ontstoken was kreeg ik direct antibiotica en voor de pijn kreeg ik ook nog wat pijnstillers (die ik toch maar vriendelijk heb geweigerd) en dan moest ik onmiddellijk nakijken wanneer mijn laatste tetanusvaccinatie was geweest. Ja, dat bleek van ’93 geleden te zijn. Dus mocht ik morgen vroeg langskomen in de clinic voor een nieuwe. En dat allemaal voor een stom wondje.

’s Avonds hebben we, Karen, Miriam en ik, nog genoten van een bbq bij onze Zuid-Afrikaanse missionarisvrienden. En daar werd het bewijs geleverd dat het echt wel hoog tijd is dat ik terug naar België ga. Iets deftigs in het Nederlands opschrijven blijkt moeilijk te zijn. Dit is namelijk het resultaat van een recept dat we kregen voor een pumkincake:

1 cup sugar

175 g butter (soft)

3 eggs

3 cups cooked pompoen (soft)

7 eetlepels cakeflower

1 eetlepel bakingpowder

1 eetlepel salt

0,5 eetlepel kaneel

oven: 180°

1. beat sugar, butter & eggs together

2. Stirr mash (pumpkin) in

3. Sift flower, baking powder, salt en kanneel together

4. Zet 3 min in oven

Dit is een van de weinige lekkere Zambiaanse receptjes. Zeker eens uitproberen!

Weekend 13 & 14 april 2013: verwenweekendje Lusaka

Herinner je nog het gezin dat ik op de luchthaven was tegengekomen bij mijn aankomst? Awel, bij die mensen ben ik dit weekend op bezoek geweest. En ik voelde me eventjes helemaal in de zevende hemel.

Het begon al met de lunch: verse minestrone soep en daarna sla met komkommer en een bruine boterham. In Kabwe mag ik namelijk van mijn gastouders geen rauwe groenten eten (doen ze trouwens zelf ook nooit) wegens te groot risico op een voedselvergiftiging.

Daarna hebben we wat verhalen zitten uitwisselen en fotootjes zitten bekijken. En dan was het tijd om naar een BBQ te gaan. Een van Mie haar collega’s van VVOB had ons uitgenodigd. En wederom stond er verse rauwkost op tafel. Je kan je niet voorstellen hoe hard dat mij gesmaakt heeft. Maar het was ook super gezellig.

En wat het voor mij al helemaal afmaakte was de stilte! Geen muziek, geen tv, geen verkeer, geen geroep,… NIETS! Alleen maar stilte… zalig!

Zondagvoormiddag hebben we dan verschillende leuke adresjes bezorgd, waar zowel Mie en Raf als ik nog enkele souvenirtjes hebben ingeslagen om dan af te ronden en in loungecafé om mijn laatste portie verse groentjes in te slaan zodat ik er weer voor een weekje tegen kan. Een laatste week op pompoenbladeren en nshima!

Afscheid nemen valt zwaar, maar ik zal toch heel blij zijn om terug in België te zijn.

Paasweekend

Paasweekend: Kerstmannen met Pasen en andere grote/kleine wonderen

In België mocht het dan wel bijna een Witte Pasen zijn in plaats van een Witte Kerst, hier lopen in ieder geval de Kerstmannen nog volop rond. Euh??? Awel, de reden is eigenlijk heel eenvoudig. Mannen dragen hier blijkbaar heel graag mutsen en vermits heel veel van de kleding die hier te verkrijgen is, onze afdankertjes zijn, kom je hier dus heel veel kerstmutsen tegen.

Maar geen schrik, ik heb het Paasweekend niet op de Noordpool doorgebracht, maar op veel warme oorden, namelijk in Livingstone.

Op Goede Vrijdag was het natuurlijk een vakantiedag, dus ik moest niet op school zijn en Miriam moest niet werken. We vertrokken dan ook al redelijk vroeg, want er stond een lange busrit te wachten. Normaal zouden we met een reisbus gaan, maar omdat we niet mochten boeken, bleek er plots geen plaats meer voor ons te zijn. Dus werd het in een minibusje richting Lusaka om vandaaruit in een minibusje richting Livingstone te gaan. Naar Lusaka was zo geen probleem, maar naar Livingstone… dat was een ander paar mouwen. Met 5 volwassenen zaten we op een bank voor 4 meer dan 8 uur opgepropt. En deze busjes kennen ook nog niets van rij- en rusttijden. Maar we zijn er geraakt en dat is het belangrijkste. Daar werden we opgewacht door Uncle Chris en zijn dochter Katy.

Katy zou onze gids worden dat weekend, en dat bleek een godsgeschenk te zijn (alé, meestal dan toch).

’s Zaterdags stond eerst het Nationaal Museum op het programma. Daar werd het voor mij vooral op mijn tanden bijten… een van de eerste ruimtes toonde namelijk de geschiedenis van de mens (in Afrika) met onder andere replica’s van de Broken Hill man (restanten van een voorouder van de mens die in Kabwe zijn gevonden) etc. Maar ja, daar sta je dan met 2 mensen die de evolutietheorie verwerpen en vasthouden aan het creationisme.

Daarnaast werden er ook onder andere de originele brieven van Dr. Livingstone tentoongesteld, ook al was het in het Engels, veel kon je er toch niet uit opmaken, zo’n moeilijk handschrift!

Na de middag was het dan tijd voor de watervallen, eindelijk! Met z’n drieën trokken we er naar toe. Aangekomen aan de kassen, bleken er verschillende tarieven te zijn (dat blijkt hier standaard zo te zijn) voor kinderen/volwassenen/Zambianen/buitenlanders.

En daar gebeurde het eerste kleine wonder: Miriam probeerde de inkomkaartjes te betalen, maar er was wat discussie met de verkoper want volgens hem was Katy nog een kind (hoewel ze 19 is)… tja, wat doe je dan? Uiteindelijk dan maar betaald als een kind. En dan werden we allemaal betoverd én nat geregend. De watervallen zijn echt adembenemend mooi, maar omdat het juist het regenseizoen is geweest is er nu super veel water wat er dus voor zorgt dat het er serieus regent.

Helemaal uitgeteld kwamen we ’s avonds terug thuis aan. Waar er nog snel een avondmaal werd bereid en iets na 20u kropen we dan ons bedje in.

’s Zondags verliep het iets minder van een leien dakje, maar uiteindelijk viel alles wel op z’n pootjes nadat Katy meer dan het klokje rond had geslapen en we heel wat prijzen hadden vergeleken en een goede deal hadden gesloten met een taxichauffeur, kwamen we na de middag aan in het Musi–oa-tunya National Park. Maar daar rees een nieuw probleem: je mocht het park niet binnen met een taxi…oeps, daar stonden we dan. Uiteindelijk hebben de mensen van het park ons geholpen en moest ik slechts het inkomtarief voor Zambianen betalen i.p.v. buitenlander…ja, weer een klein wonder (volgens de familie was God ons goed gezind dit weekend). Tijdens onze safari kregen we heel wat aapjes te zien, ook de zebra’s lieten zich gewillig fotograferen. Een hele hoop antiloop-achtige dieren passeerden de revue, net als het wildebeest (gnoe?), de buffel, de giraffe en een babykrokodil. Het was het wachten waard geweest.

Iets minder vermoeid als gisteren kwamen we vandaag terug thuis. Dus hadden we nog de energie voor een babbeltje. Dat “babbeltje” heeft uiteindelijk een paar uurtjes geduurd, met als topics: WOII, terrorisme, spionage, CIA, facebook, economische crisis, de oorlog in Irak (kernwapens vs. olie), etc.

En dan was het weer tijd om richting Kabwe te vertrekken. Deze keer hadden we wel een plaatsje kunnen boeken. Om 7u30 vertrok maandagochtend de bus in Livingstone… ah, wat een verschil met vrijdag! En ook zoveel sneller! Maar we hadden al te veel geluk gehad dit weekend, dus het moest vandaag wel ergens “verkeerd” lopen. Hoewel we hadden geboekt, bleek er geen plaats te zijn voor ons op de bus van Lusaka naar Kabwe. Dus moesten we meer dan 2 uurtjes wachten op de volgende. Ach ja, openbaar vervoer in Afrika…

Na een tocht van ongeveer 11u kwamen we dan moe maar voldaan terug thuis in Kabwe. Het was de moeite waard geweest!

(enkele foto's kan je vinden op de foto-pagina)

Week 6 - III

Vrijdag 8 maart 2013: de muzugu’s van Bwacha

Alé, vandaag was het dan zo ver, International Woman’s Day. Tussen 8u00 en 8u30 werd er afgesproken aan het Civic Centre. Dus tegen 8u30 kwamen we daar aan. Maar natuurlijk was daar nog geen kat te zien. Dan maar wachten, en stukje bij beetje kwam “iedereen” dan toch aan (iedereen tussen aanhalingstekens, wat vele leerkrachten stuurden hun kat). Tegen een uur of tien stonden alle vrouwen dan klaar voor de parade, was het nog wachten op de eregast om het startsein te geven…. Ondertussen was het al stikheet geworden (zal wel rond de 35-40°C geweest zijn) en probeerde iedereen een klein stukje schaduw te bemachtigen. Uiteindelijk konden we dan toch van start gaan, voor tochtje door de straten van Kabwe. Natuurlijk hadden Karen en ik weer veel aandacht, of wat had je gedacht, twee blanke meisjes in traditionele Afrikaanse kledij. Na de parade werd er gespeecht op het voorplein van het civic centre. Ik had gehoopt daar wat van te kunnen filmen voor mijn eindwerk. Maar dat is niet gelukt…. Alle speeches waren in het Bemba, de geluidskwaliteit was te slecht/ er stond te veel volk in de weg/…. Dat was een tegenvaller.

Uiteindelijk konden Karen en ik het niet meer uithouden in de zon (schaduw was er niet) en hebben we de speeches/gebeden en wat nog allemaal gelaten voor wat het was en ijskoud drinken gaan halen in Shoprite (de lokale westerse supermarkt) om dan tegen 12u30 door te gaan naar de barbecue, want om 12u30 zou het feest daar helemaal losbarsten. Natuurlijk waren we daar de eerste die aankwamen. Maar de muziek stond al goed luid. Tegen 14u kwamen de meeste mensen aan en begon er echt gebarbecued te worden. Alleen wij konden nog geen vlees op de bbq leggen, want de leerkrachten van Bwacha hadden samengelegd voor het vlees en diegene die dat was gaan kopen, was er nog niet. Het was al na 3uur vooraleer ook wij ons vleesje op de barbecue konden leggen. Man, wat had ik toen toch een honger….

Juist toen ik eindelijk kon eten, besloten ze het feest echt te openen. Met als gevolg, één voor één werden alle aanwezige scholen naar de dansvloer geroepen om een dansje te plaatsten. Wat ook natuurlijk nu niet onopgemerkt voorbij is gegaan. Ja, met de regelmaat van de klok blijven ze u er hier wel op attent maken dat je anders bent. Gelukkig meestal op een positieve manier.

Tegen uur of vijf zijn we, Karen, Miriam, Joanna en ik, dan terug naar huis gegaan. Miriam en ik zijn toen voor tv zowat in slaap gevallen (we konden ons nog net wakker houden). Ja, dat warme weer, het vele lawaai, het is vermoeiend.

Later op de avond arriveerde er nog een zus thuis, de jongste van de hoop komt een weekje hier logeren. Het is hier altijd een komen en gaan van familie.

Weekend 9 en 10 maart 2013: een citytripje Lusaka

Zaterdagochtend vertrokken Karen en ik voor een weekendje Lusaka. Doel: malariapillen voor Karen kopen, want die had ze niet meegebracht. Maar daar zijn we niet in geslaagd, ook al hebben we een heel aantal apothekers bezocht. Wat we dan wel hebben gedaan?

Eerst en vooral een interessant project bezocht. Iets buiten Lusaka is er een weeshuis voor olifantjes. Kleine olifantjes die door omstandigheden hun moeder zijn kwijt geraakt worden daar opgevangen om later terug vrijgelaten te worden.

Het project ligt helemaal afgesloten van de buiten wereld. En de stilte en de rust deed mij dan ook een enorme deugd. Ik had daar gerust een hele middag kunnen blijven zitten, maar helaas moesten we na een half uurtje al terug door (omdat het sluitingstijd was). Daarna trokken we terug richting Lusaka zelf, om in een meer westers getint restaurant/bar iets te eten. Ook dat deed eens goed, voor een keertje geen shima of witte rijst met rode bonen of pompoenbladeren en een stukje kip/worst of vis, maar een lekkere groentenlasagne.

Nadat we ons buikje hadden gevuld, ging het richting onze overnachtingsplaats. Waar we de hele avond hebben geluierd. Karen heeft kunnen genieten van wat rugbywedstrijden die werden uitgezonden, en ik heb wat gesocialised met andere reizigers. Voor een dag eens geen “gemuzungu” en “I wanna marie you” rond uw hoofd… het was eens een verademing.

Zondag hadden we minder geluk. Het regenseizoen liet nog eens van zich horen. Dus op de lokale marktjes, die we van plan waren te bezoeken, viel weinig te zien. Behalve het feit dan dan Lusaka een enorm vuile stad is. Echt waar… de mensen leven daar precies op een vuilnisbelt.

Nadat we goed uitgeregend waren, zijn we dan maar terug naar Kabwe vertrokken, om daar verder uit te regenen. Hoewel, toen we van het busstation naar huis aan het wandelen waren, kwamen we in een keer de schoolbus van Bwacha tegen. We mochten instappen en we werden voor de deur thuis afgezet. Als dat geen service is
(tja, blijkbaar worden schoolbussen hier ook voor privéaangelegenheden gebruikt)

En daarmee ben ik halfweg mijn verblijf in Zambia: 6 weekjes achter de rug en nog 6 te gaan.