Paasweekend

Paasweekend: Kerstmannen met Pasen en andere grote/kleine wonderen

In België mocht het dan wel bijna een Witte Pasen zijn in plaats van een Witte Kerst, hier lopen in ieder geval de Kerstmannen nog volop rond. Euh??? Awel, de reden is eigenlijk heel eenvoudig. Mannen dragen hier blijkbaar heel graag mutsen en vermits heel veel van de kleding die hier te verkrijgen is, onze afdankertjes zijn, kom je hier dus heel veel kerstmutsen tegen.

Maar geen schrik, ik heb het Paasweekend niet op de Noordpool doorgebracht, maar op veel warme oorden, namelijk in Livingstone.

Op Goede Vrijdag was het natuurlijk een vakantiedag, dus ik moest niet op school zijn en Miriam moest niet werken. We vertrokken dan ook al redelijk vroeg, want er stond een lange busrit te wachten. Normaal zouden we met een reisbus gaan, maar omdat we niet mochten boeken, bleek er plots geen plaats meer voor ons te zijn. Dus werd het in een minibusje richting Lusaka om vandaaruit in een minibusje richting Livingstone te gaan. Naar Lusaka was zo geen probleem, maar naar Livingstone… dat was een ander paar mouwen. Met 5 volwassenen zaten we op een bank voor 4 meer dan 8 uur opgepropt. En deze busjes kennen ook nog niets van rij- en rusttijden. Maar we zijn er geraakt en dat is het belangrijkste. Daar werden we opgewacht door Uncle Chris en zijn dochter Katy.

Katy zou onze gids worden dat weekend, en dat bleek een godsgeschenk te zijn (alé, meestal dan toch).

’s Zaterdags stond eerst het Nationaal Museum op het programma. Daar werd het voor mij vooral op mijn tanden bijten… een van de eerste ruimtes toonde namelijk de geschiedenis van de mens (in Afrika) met onder andere replica’s van de Broken Hill man (restanten van een voorouder van de mens die in Kabwe zijn gevonden) etc. Maar ja, daar sta je dan met 2 mensen die de evolutietheorie verwerpen en vasthouden aan het creationisme.

Daarnaast werden er ook onder andere de originele brieven van Dr. Livingstone tentoongesteld, ook al was het in het Engels, veel kon je er toch niet uit opmaken, zo’n moeilijk handschrift!

Na de middag was het dan tijd voor de watervallen, eindelijk! Met z’n drieën trokken we er naar toe. Aangekomen aan de kassen, bleken er verschillende tarieven te zijn (dat blijkt hier standaard zo te zijn) voor kinderen/volwassenen/Zambianen/buitenlanders.

En daar gebeurde het eerste kleine wonder: Miriam probeerde de inkomkaartjes te betalen, maar er was wat discussie met de verkoper want volgens hem was Katy nog een kind (hoewel ze 19 is)… tja, wat doe je dan? Uiteindelijk dan maar betaald als een kind. En dan werden we allemaal betoverd én nat geregend. De watervallen zijn echt adembenemend mooi, maar omdat het juist het regenseizoen is geweest is er nu super veel water wat er dus voor zorgt dat het er serieus regent.

Helemaal uitgeteld kwamen we ’s avonds terug thuis aan. Waar er nog snel een avondmaal werd bereid en iets na 20u kropen we dan ons bedje in.

’s Zondags verliep het iets minder van een leien dakje, maar uiteindelijk viel alles wel op z’n pootjes nadat Katy meer dan het klokje rond had geslapen en we heel wat prijzen hadden vergeleken en een goede deal hadden gesloten met een taxichauffeur, kwamen we na de middag aan in het Musi–oa-tunya National Park. Maar daar rees een nieuw probleem: je mocht het park niet binnen met een taxi…oeps, daar stonden we dan. Uiteindelijk hebben de mensen van het park ons geholpen en moest ik slechts het inkomtarief voor Zambianen betalen i.p.v. buitenlander…ja, weer een klein wonder (volgens de familie was God ons goed gezind dit weekend). Tijdens onze safari kregen we heel wat aapjes te zien, ook de zebra’s lieten zich gewillig fotograferen. Een hele hoop antiloop-achtige dieren passeerden de revue, net als het wildebeest (gnoe?), de buffel, de giraffe en een babykrokodil. Het was het wachten waard geweest.

Iets minder vermoeid als gisteren kwamen we vandaag terug thuis. Dus hadden we nog de energie voor een babbeltje. Dat “babbeltje” heeft uiteindelijk een paar uurtjes geduurd, met als topics: WOII, terrorisme, spionage, CIA, facebook, economische crisis, de oorlog in Irak (kernwapens vs. olie), etc.

En dan was het weer tijd om richting Kabwe te vertrekken. Deze keer hadden we wel een plaatsje kunnen boeken. Om 7u30 vertrok maandagochtend de bus in Livingstone… ah, wat een verschil met vrijdag! En ook zoveel sneller! Maar we hadden al te veel geluk gehad dit weekend, dus het moest vandaag wel ergens “verkeerd” lopen. Hoewel we hadden geboekt, bleek er geen plaats te zijn voor ons op de bus van Lusaka naar Kabwe. Dus moesten we meer dan 2 uurtjes wachten op de volgende. Ach ja, openbaar vervoer in Afrika…

Na een tocht van ongeveer 11u kwamen we dan moe maar voldaan terug thuis in Kabwe. Het was de moeite waard geweest!

(enkele foto's kan je vinden op de foto-pagina)

Week 9 - II

Donderdag 28 maart 2013: allerlaatste les op Bwacha.

Mijn werkdag begon vandaag al vroeg, namelijk ok 7u. Gisteren was een van mijn leerlingen die van klas is verandert komen vragen of ik haar iets van wiskunde kon uitleggen, omdat ze het toch niet helemaal begreep. Omdat ik zelf na mijn les onmiddellijk naar Unisport moest, zat er niets anders op dan voor de lessen, bijles te geven. Dus ja, om 7u was ik dan ook al bezig.

Een half uurtje later was het dan tijd voor de allerlaatste les op Bwacha. En vermits dat er vandaag weer enkele leerlingen aanwezig waren die gisteren afwezig waren (en natuurlijk ook omgekeerd), werd er nogmaals een klasfoto genomen.

Daarna kon ik weer richting Unisport, voor een nieuwe poging kloklezen. De kindjes vlogen deze keer heel enthousiast op de kaartjes (dezelfde als vorige keer). Dus eventjes dacht ik dat alles goed ging komen, tot dat bleek dat ze gewoon zoveel mogelijk kaartjes aan het verzamelen waren… Ja, dat was het dus ook niet. En ze tot de orde roepen was vandaag wel heel vermoeiend, want in het “klaslokaaltje” daarnaast zaten een stuk of 20 kindjes kabaal te maken omdat er daar geen vrijwilligster aanwezig was. Vermoeiend… Nadien heb ik de kaartjes aan een van de leerkrachten overhandigt en uitgelegd wat de bedoeling is, hopelijk herhaalt ze dat nog met de kindjes.

Na de middag kon ik met het departementshoofd van Bwacha mijn examen bespreken, want hij had gebeld dat er nog enkele ‘issues’ waren. Met een klein hartje ging dan naar hem toe, maar dat bleek onnodig te zijn want het eerste was hij zei was “you’ve done a good job, that paper is really marvellous”. Ik hoop dat mijn leerlingen dat ook gaan vinden… En die issues, ja, dat bleken gewoon typefouten e.d. te zijn. 

week 9 - I

maandag 25 maart 2013: kloklezen poging 3

Op Bwacha werd vandaag de laatste lesweek ingezet met weer eens een vergadering die zodanig uitliep dat er van mijn les weer maar eens 10 minuten overbleef. Frustrerend, vooral omdat ik nog een aantal zaken deftig gezien wel krijgen deze week. Ach ja, de mensen hier liggen er zelf niet wakker van, waarom zou ik er dan wakker van moeten liggen.

Dan maar richting Unisport voor poging 3 om de kindjes te leren kloklezen. En het is zoals ze zeggen; 3^e keer goede keer. Nadat ik vorige week 2 keer lege gebouwen had aangetroffen, had ik vandaag wel leerlinkjes. Het spel verliep iets moeizamer dan verwacht, wat wil je ook als geen kat Engels verstaat. Ach ja, donderdag doen we dat nog een keertje over en dan hopen dat ook hier 3^e keer, goede keer telt en dat dan de leerlingen eindelijk snappen hoe je de klok moet lezen.

Van de namiddag heb ik gebruik gemaakt om mijn achterstallige slaap in te halen en mijn lessen van deze week voor te bereiden. Want aangezien ik het hele weekend bezig ben geweest aan die stomme examens waren beide er een beetje bij in geschoten.

dinsdag 26 maart 2013: aftersun is niet gemaakt om in uw haar te smeren, Rozemarijn

Deze ochtend toen ik  op weg was naar Bwacha, kwam ik Betherine tegen. Zij was diegene die mij op District Health  Centre kon helpen. Maar ze was er de laatste keer niet. Gelukkig herkende ze mij en vroeg wanneer ik terug kwam. Ik legde haar uit dat ik terug was geweest maar dat ze me niet konden helpen, waarop ze zei dat ik morgen maar eens terug moest komen, dan was zij er ook.

Daarna zette ik mijn weg verder richting school, maar wie kwam ik daar tegen? Enkele leerlingen van mijn. En dat terwijl de lessen al een tijdje bezig waren. Allemaal kregen ze het schaamrood op de wangen. Want wat bleek, ze waren gestraft, ze hadden niet betaald voor het een of ander dus ze waren terug naar huis gestuurd om het geld op te halen.

En da was het tijd voor een van de laatste lessen, er stond nog een moeilijk stukje op het programma. Gelukkig had ik twee lesuren vandaag, anders was het niet goed gekomen. Want mijn les werd ook nog eens verstoord, een dame kwam langs om alle wezen te registreren, en dat bleken er in mijn klas nog al veel te zijn (een stuk of 10 van de 25).

Ook de leerlingen beseffen dat mijn stage ten einde loopt en dat ik terug naar België moet, dus hadden ze vandaag al hun moed bijeen gesprokkeld om te vragen of we geen klasfoto konden maken als een aandenken. Ja mijn klas, ik ga ze missen.

Het weer hier in Zambia is niet altijd even vriendelijk voor uw huid en uw haar. De zon, de wind en het stof zorgt er voor dat het serieus uitdroogt. Mijn huid is niet zo het probleem, dat krijg ik wel opgelost met liters aftersun en bodylotion. Maar mijn haar, dat is iets anders. Dat voelt na twee maanden aan als droog stro. Dus had ik er gisterenavond maar niets beter op gevonden om dat ook maar in te smeren met aftersun. Deze morgen dan maar mijn haar goed gewassen, maar de vettigheid is er niet uit. Oeps…. Gelukkig was ik zo slim geweest om enkel de onderste helft in te smeren, dus haar in een knot en je ziet er niets van!

woensdag 27 maart 2013: fotoshoot @ Bwacha Secondary School

Deze ochtend dan maar terug naar District Health Centre. En soms staat het geluk echt wel aan mijn kant. Zoals vandaag, Betherine was aanwezig en alle andere bevoegde personen ook. Maar het was toch spannend, ook al  had ik nu wel een brief van Bwacha en van Xios. Ook al is het hier Afrika, soms lopen zaken toch heel formeel. Zo zou ik eigenlijk in Lusaka bij het Ethisch Comité moeten langsgaan voor toestemming, moest ik vanuit België een proposal hebben meegebracht enzovoort enzoverder.

Maar om één of andere reden bezit ik blijkbaar genoeg overtuigingskracht (zelfs in het Engels) en besloten ze om mij toch te helpen!

Daarna haast-je-rep naar Bwacha om de op één na laatste les te geven. En zoals beloofd had ik mijn fototoestel meegenomen (en aan Karen gevraagd dat zij foto’s wou nemen, want Afrikanen kunnen niet kadreren en scherpstellen). Eerst nog een uurtje gewoon oefeningen gemaakt en daarna een korte fotoshoot en dan was het tijd voor nog een kofiekletsje. De leerkracht Engels kwam weer niet opdagen en mijn leerlingen hadden nog zoveel vragen (niet over wiskunde deze keer) die ze wilden stelle dat ze vroegen of ik niet eventjes kon blijven babbelen, want ze wisten ook dat ik morgen terug serieus ging zijn omdat het dan herhalingsles is… dus ja, dan blijf je maar eventjes hé. Zo kwam ik te weten dat de meeste leerlingen in mijn klas eigenlijk mijn leeftijd hebben (of zelfs ouder zijn), ook al is het het 5^e middelbaar; de meeste op hun identiteitskaart een foutieve geboortedatum hebben, ze geven meestal een jongere leeftijd op o.a. om gemakkelijker ingeschreven te geraken op scholen; je om in de regering te geraken slechts een certificaat van graad 9 moet hebben (niet moeilijk dat er van tijd dan spraken is van wanbestuur);….

Na de middag nog maar eens een bezoekje aan het District Health Centre, want ze zouden tegen dan mijn brief klaar hebben. Dat was ook zo, alleen een klein probleempje: de printer deed het niet. Maar gelukkig woont Betherine bij mij in de buurt, dus brengt ze de papieren deze avond na haar werk. En daarna nog eens langs bij de migratiedienst voor een nieuwe stempel, en we kunnen er weer een maand tegen.