Week 10

Dinsdag 2 april 2013: leerkracht zijn = een hoop administratie

Vandaag was het de grote “werk uw administratie eens bij”-dag. En ook een beetje een luierdagje, want ook al was het Paasweekend een beetje vakantie, ik was stik kapot.

Vandaag is dan ook niet zo’n interessante dag om over te schrijven, geen leerlingen die gekke dingen hebben uitgehaald,… dus daarom laat ik het hier maar bij.

woensdag 3 april 2013: hey, ik ben mijn leven nog niet beu hoor!

Dat de verkeersveiligheid hier niet alles is, dat wist ik al langer. Maar vandaag dacht ik echt dat ik eraan ging. Ik moest namelijk eventjes in Bwacha zijn om wat papieren en boeken in te leveren, dus zoals gewoonlijk stap ik in één van de blauwe minibusjes.

Al gauw had ik door dat ik op het verkeerde busje was gestapt! Normaal wachten ze altijd tot alle plaatsjes volzet zijn, maar ik was nog niet goed en wel ingestapt of we schoten in volle snelheid vooruit. Tegen wel honderd km/u raceten we door de straten, en dat op die slechte banen…. Tot op een gegeven moment… we moesten een kruispunt passeren waar we voorrang moesten verlenen. Het busje begon te remmen, je hoorden de remmen piepen, maar veel haalden het niet uit. We konden niet stoppen! Op dat ogenblik kwam er juist een 10-tonner aangereden en kwam rechtstreeks op ons busje af. Nog geen 10 cm, zoveel schol het of we waren verpletterd geweest! Ik heb nog nooit zoveel schrik gehad als toen… Maar blijkbaar heb ik een goede beschermengel en kwam ik zonder kleerscheuren in Bwacha aan!

Nadat ik alles geregeld had, trok ik naar Pollen Clinic voor mijn eindwerk. Daar wilden ze mij wel helpen, alleen foto’s en filmpjes zijn niet toegestaan… ja, dan wordt het maar een interview hé.

donderdag 4 april 2013: This boots are made for walking

Oké, mijn “schoenen” waar ik vandaag op rondgestesseld ben, waren niet echt gemaakt om te wandelen maar toch heb ik het gedaan, want de voetjes die zijn er ondertussen al wel aan gewend geraakt, zelfs al had ik vandaag op blote voeten moeten rondlopen.

’s Morgens begon ik met een wandeltochtje van een goede 45 minuten naar UNISPORT. Daar aangekomen, bleek het verloren moeite te zijn, want ook daar moeten de kindjes examens maken. Dus van lesgeven komt er niet veel in huis.

Dan maar terug om dan eventjes later naar ’t stad te wandelen. Ook voor niets, want de persoon die ik moest zien, was er niet. Terug thuis aangekomen kreeg ik telefoon van die persoon dat ze er nu wel was, dus hopla, terug richting stad.

Daarna terug naar huis voor het middageten en daarna terug naar Pollen Clinic voor het interview. En dat allemaal onder de vlakke zon en temperaturen die richting 40°C gaan.

Tegen de avond was ik dan ook stik kapot!

Oh ja, op mijn terugweg van UNISPORT ben ik ook nog eventjes langs Railways Surgery gepasseerd, een ander hospitaal. Maar daar hadden ze mijn doorverwijzingsbrief van het District Health Centre niet aangekregen… officieel mogen ze me dan niet helpen, maar toch heb ik een afspraak kunnen maken voor volgende week dinsdag. Op voorwaarde dat ik die dag een nieuwe brief meebreng.

Vrijdag 5 april 2013: op op, alles is op!

En dan heb ik het over mijn energie en motivatie.

Sinds enkele weken is het zeer moeilijk om met Geoffrey (organisator van UNISPORT) in contact te komen. Heel vaak neemt hij zijn telefoons niet op, dus afspraken maken…ja, dat verloopt niet zo vlot.

Deze ochtend trokken Karen en ik naar de grond in Makululu, want normaal wordt er daar elke vrijdag gewerkt om een klaslokaaltje en een sportveld te maken. Andere vrijdagen waren we niet kunnen gaan omdat we dan nog in Bwacha les aan het geven waren. Maar deze week gingen we eens een kijkje nemen en indien mogelijk ook zelf de handen uit de mouwen steken.

Eens aangekomen, lag de grond er verlaten bij. Geen spoor van de ouders, enkel hier en daar wat spelende kinderen.

Daar sta je dan! Dus wat doe ja dan? Geoffrey bellen! Of toch proberen, want surpise surprise, geen antwoord.

Dan zit er niets anders op dan terug naar huis wandelen. Resultaat: meer dan 2uur gewandeld, niets vooruitgang. Frustrerend!

Binnen 2 weekjes moet ik terug naar België en je ziet nog altijd niets…en het was allemaal zo moei begonnen en iedereen had zoveel energie en zag het allemaal zitten. Zo jammer!

Maar misschien komt mijn fantastische beschermengel/geluksbrenger van gisteren nog een keertje langs en kunnen we de komende 2 weken toch nog iets gerealiseerd krijgen!

zaterdag 6 april 2013: oeps… overslapen!?

De laatste dagen ben ik verschrikkelijk moe. Is het de warmte? Ik weet het niet.

In ieder geval, deze ochtend werd ik zoals gewoonlijk rond 6uur wakker, maar ik vond het nog wat te vroeg om op te staan dus ik draaide mij nog eens om met de gedachte “tegen 7u sta ik op”. Dat is namelijk het uur dat ik opsta als ik nergens naar toe moet of pas laat. Maar ik had niet door dat ik terug in slaap was gevallen. Toen ik dan om 7u30 wakker werd (nog steeds moe) verschoot ik mij een ongeluk.

Na een uitgebreid ontbijt, inclusief “gefrituurde” zoete aardappelen, bracht ik een bezoekje aan een van de vrijwilligsters van UNISPORT. Dus terug helemaal naar Makululu gewandeld. Daar kreeg ik het “typische” Afrika te zien; kleine huisjes, buiten koken, … Er was wel één grote waterleidingspijp die boven de grond liep, i.p.v. een waterput.

Dus daar heb ik dan mijn voormiddag doorgebracht. Nadien heb ik gewoon thuis nog wat rondgelummeld… tja, in Kabwe valt dan ook niets te beleven en ik zie mij niet weer 11u op een gammel busje zitten om de toerist  uit te hangen.

En hiermee zit ook week 10 er zo goed als op. Nog 2 te gaan en ik kom jullie terug in levende lijven lastig vallen in plaats van via facebook/Skype/e-mail/weblog  en wees maar gerust, ik heb nog minstens het equivalent aan verhalen dat hier gepubliceerd is geweest de afgelopen weken.

Week 3 - I

maandag 11 februari 2013: het moment dat Nederlands spreken een probleem werd

Misschien is hebben jullie het ook opgevangen, maar gisterenavond was het dus de finale van de Africa Cup. En ook al ligt Zambia er al een tijdje uit, toch wordt er hier thuis nog goed gesupporterd, nl. voor Nigeria. Ook al lag ik op tijd in mijn bed, van slapen kwam er niet veel in huis met  al dat gejuich in de woonkamer. En dus viel het deze ochtend dubbel zo hard tegen dat om 5u de wekker ging. Auw!

Snel een douche nemen, een kommetje cornflakes naar binnenspelen en dan begon de lange dag. Maar ik was al lang blij dat het niet meer regende, want gisteren… amai.

Aangekomen aan het “busstation” was het eventjes spannend, normaal vertrekken er verschillende busjes richting Bwacha, maar vandaag kwam er precies maar geen opdagen. Uiteindelijk geraak ik toch op een busje en geraak ik tijdig in Bwacha. Klaar om les te geven, waren het niet dat tien minuten voor mijn les de directrice kwam binnengewandeld in de leraarskamer en ze enkele minuten nodig had om enkele belangrijke zaken te bespreken. Nu die enkele minuten werden een uur en enkele minuten en die belangrijke zaken, juist ja, die waren nu ook weer niet zo belangrijk. Gevolg les was gedaan, nog voor ik mijn les had kunnen beginnen. Omdat ik vrijdag mijn leerlingen de opdracht had gegeven al hun oefeningen af te werken en hun theorie bij te schrijven als ze afwezig waren geweest, ging ik toch eventjes naar de klas om die schriften op te halen. En ik moet zeggen, die leerlingen zijn super braaf! In België zou de klas al lang op stelten hebben gestaan als er meer dan een uur geen leerkracht was, maar hier waren de leerlingen dus braaf oefeningen etc. aan het maken.

En daarna terug richting Kabwe.  Wat papieren in orde gemaakt en dan naar de gevangenis om een afspraak te regelen. Ondertussen waren de twee studenten van Artevelde ook gearriveerd, dus die gingen we eventjes oppikken om dan samen de grond van Unisport te inspecteren (i.v.m. wateroverlast na de regen). We waren nog niet goed en wel vertrokken of het hoofd van de Zambiaanse gevangenis belde mij op (ja, een van die mannen die ik op dag één was tegengekomen) met de vraag of we niet onmiddellijk naar zijn bureau konden komen. Dus werd het een blits bezoekje aan Unisport en dan vliegensvlug terug naar de gevangenis. Dat gesprek verliep heel positief. Dus dat ziet er goed uit. Ondertussen was het al een uur of 15 en ik had nog altijd niets gegeten  en ook nog niet zo veel gedronken (niet verwonderlijk dat al mijn broeken ondertussen te groot zijn geworden). De twee dames die net gearriveerd waren stelde voor om nog iets te gaan drinken om wat kennis te maken en van die dingen. Ja watte, na 2 weken alleen nog maar Engels te hebben gesproken, was mijn Nederlands toch maar een zootje geworden (toch als ik moet spreken, oordeel zelf maar over het geschreven woord). Alé, tegen 17u begon ik eindelijk terug aan mijn wandeling richting huis en gelukkig kon ik daar dan eten. Buiten eten en wat mailtjes schrijven heb ik deze avond niets meer gedaan. Dus vroeg het bedje in en dan kunnen we er morgen weer tegen aan vliegen.

Dinsdag 12 februari 2013: een geit op een fiets en een gat in mijn broek

Deze nacht 10 à 11 uur aan een stuk geslapen en nog was ik deze ochtend moe!

In ieder geval, ’s morgens richting Bwacha voor twee uurtjes stage. Mijn lessen waren netjes voorbereid zoals het hoort en ik had toch een stuk of 20 leerlingen. Tot zover verliep alles nog goed. En dan gebeurde het, ik had de leerlingen een soort van groepswerkje gegeven (voor de verdere details verwijs ik naar mijn stageverslag van vandaag) dus de stoelen en de banken werden een beetje verschoven. Om te zien of alles wel naar wens verliep, wandelde ik tussen de groepjes door. Maar ja, de stoelen zijn hier niet zoals in België, en hier en daar steken er dus venijnige vijzen uit. Met als resultaat een mooie scheur in mijn broek. Daar stond ik dan met een serieuze winkelhaak (van toch een paar centimeters groot) vooraan in de klas. Het voordeel hier is dat je je klas gemakkelijk een minuutje alleen kunt laten, dus ik snel snel richting leraarskamer. Daar zaten gelukkig nog enkele vrouwelijke collega’s die mij een traditionele wikkeldoek gaven, dus kon ik er weer tegen. Na de les hebben we mijn broek maar toch hersteld voor ik terug naar ’t stad ging.

Ja, ik snap eindelijk waarom alle vrouwen met zo’n doek rondlopen. Tijd om er ook eentje aan te schaffen.

Na de middag was het weer typisch op z’n Afrikaans. We hadden afgesproken met Mr Kacha (van Sable Zinc) om onze bouwplannen te bespreken en ook aan hem ondersteuning te vragen. Dus wanneer ik deze middag terug in Kabwe aankwam, belde ik onmiddellijk Geoffrey op om naar Mr. Kacha te gaan. Maar zoals ik al zij, het was typisch op z’n Afrikaans, wat dus wilt zeggen dat Geoffrey op zich liet wachten. Met als gevolg dat Sable Zinc al gesloten was en we vrijdagochtend terug mogen komen. Frustrerend dus…

Gelukkig was ik vandaag als ik aankwam in Kabwe, nog eventjes langs de winkel gepasseerd om wat koeken te kopen. Want ook vandaag heb ik toch een paar uurtjes gestapt en was ik pas terug thuis om 17u.

Op de terugweg van Sable Zinc naar Kabwe, verschoot ik mij een ongeluk. We, de twee meisjes van Artevelde en ik, waren rustig aan het wandelen tot we plots een soort gekres hoorden. Mee keek ik op om te zien van waar dat geluid kwam. Bleek dat een geitje te zijn dat achter op een fiets lag. Ze hadden dat vastgebonden op een ijzeren plaat op de bagagedrager, en z’n kopje hing naast het wiel te bengelen…. Dierenwelzijn, daar hebben ze hier toch ook nog niet veel soep van gegeten.