Week 2: weekend

Weekend 9 en 10 februari 2013: IN THE NAME OF JEZUS, Belgium is a dot en ik ben bijna heilig, Amen!

In België is mijn weekend meestal goed gevuld met schoolwerk, repetities, dansen en…. Dus ik vreesde hier in het weekend een beetje in een zwart gat te vallen. Wat moet ik in godsnaam met al die vrijgekomen tijd gaan doen?

Maar geen schrik, ik krijg mijn dagen goed gevuld. ’s Morgens wat schoolwerk maken en daarna boodschappen doen, gevolgd door nog meer schoolwerk.

Miriam was ondertussen naar haar kerk gegaan om daar van alles te regelen en Joanna zat in Lusaka, ook voor de kerk. Dus ik was eigenlijk alleen thuis met de mama en de papa. Rond de middag, ik was ijverig voor school aan het werken, kwam de mama vragen of ik niet mee ging naar een of andere bijeenkomst. Er waren twee Europese vrouwen die naar daar kwamen en ze wou me graag aan hen voorstellen. Aan de uitleg die ze gaf, maakte ik op dat het om een soort van buurtfeest ging. Maar ik was eventjes vergeten dat alles hier in teken staat van de Lord! De bijeenkomst was dus een soort van kerkelijke viering. (ik denk dat er een soort van competitie is tussen de gezinsleden om mij voor hun kerk te winnen) En ook hier werd er op zijn Afrikaans gebeden. Wat moet je je daar bij voorstellen?

1. Mensen beginnen met hun ogen toe te roepen “IN THE NAME OF JEZUS……. IN THE NAME OF JEZUS….. IN THE NAME OF JEZUS” (op de stippellijntjes roepen ze iets in hun eigen taal) terwijl ze met hun armen hun woorden kracht bijzetten door daar grote gebaren mee te maken.

2. Alle mensen gaan vooraan op een dubbele rij staan. De eerste rij ontvangt het gebed, de tweede rij moet de eerste rij opvangen. Want wat gebeurd er, de priester(res) gaat elke persoon individueel af om voor hem/haar te bidden. En soms gebeurt het dat die persoon dan neervalt.

Heel speciaal om dat in real life te zien gebeuren.

Achteraf had ik eventjes de kans om met de Europese vrouwen te spreken (blijkbaar waren ook zij een soort van priester of zoiets). Dus vroeg ik hen waarom die mensen nu neervielen. En dan krijg je de volgende reactie: wanneer wij voor die mensen bidden, gebeurt het soms dat de Heilige Geest neerdaalt, het is de Heilige Geest die er voor zorgt dat ze neervallen en dat ze soms ook beginnen roepen in de taal van de Heilige Geest….het is niet dat wij iets speciaals doen, het gebeurt gewoon….

Euh ja, daar sta je dan.

In ieder geval, tijdens zo’n viering heeft iedereen altijd een Bijbel bij. En ik dus niet. Gevolg, tijdens een gesprek tussen deze twee vrouwen en mijn moeder ging het er over dat ik toch dringend een Bijbel moest gaan halen en dat ik die dringend moest lezen. Wat bleek nu, mijn vader had via contacten in Zuid-Afrika een Nederlandstalige Bijbel besteld voor mij nadat begin deze week was gebleken dat ik er geen bijhad. (Verwachte aankomst: over 2 weken) Maar in tussentijd moest ik toch al maar de Engelse versie lezen, en zo gebeurde het dat ik ’s avonds de Engelse Bijbel aan het lezen was.  Amen.

Genoeg over religie voor vandaag. Want sommige gesprekken zijn ook de moeite waard om te vermelden. Zoals deze van vanavond.

Tijdens het avondeten was ik een beetje aan het wegdromen en op een gegeven ogenblik vroeg mijn moeder of ik iets wou drinken. Maar ik reageerden nogal verdwaasd, in een mix van Nederlands en Engels. Waarop iedereen natuurlijk goed moest lachen en het gesprek verder ging over de verschillende talen in België. Afrikanen gaan er namelijk vanuit dat wij Frans spreken, omdat de Congolezen dat doen. Ondertussen hadden Miriam en Joanna België al opgezocht op de kaart en dat was toch maar een klein landje, vonden ze. Dus vroegen ze zich terecht af, hoe kan een land dat 23 zo klein is als Zambia een land dat veel groter is dan Zambia (Congo) koloniseren? Euh???

En hoe komt het dat er in zo’n klein land, zoveel belangrijke instanties gevestigd zijn (EU etc in Brussel)? Compensatiedrang???

En waarom spreken jullie in zo’n klein land 3 verschillende talen? Euh? Omdat we een samenraapsel zijn?

En hoe kan het dat er in zo’n klein land meer mensen wonen dan in Zambia? Tja, goede vraag.

En waarom bestaan er zo’n kleine landen? Euh? Wij zijn niet het kleinste land hoor, je hebt nog G.H. Luxemburg, Monaco, Liechtenstein,…

En toen was het hek helemaal van de dam, want dat konden ze helemaal niet geloven dat er zo’n kleine landjes bestonden… Kortom een hilarisch gesprek om de avond mee af te sluiten.

Zondag werd een luie dag. In die zin lui dat ik het huis niet ben uit geweest (op één of andere manier ben ik er in geslaagd om niet mee naar de Kerk te gaan). Maar ik heb er van geprofiteerd om weer een hele lesweek voor te bereiden voor Bwacha.

Voor de rest is het hier stilletjes in huis, of ze zitten voor tv of ze zijn naar de Kerk.

Als ik mocht kiezen tussen een Belgisch weekend of een weekend hier, ga ik toch voor het Belgisch. Maar door de week ben ik toch nog altijd liever hier ;-)

Week 2

maandag 4 februari 2013: Yes, I’m sure, I’m a Belgian and no, I’m not engaged/married.

Vandaag weer vroeg uit de veren, want om 8u10 zou ik mijn eerste lessen moeten geven in Bwacha. Inderdaad “zou”. Want blijkbaar was het vandaag de officiële start van het nieuwe schooljaar. Dus werd er in de ochtend een of andere ceremonie gehouden waarbij de leerkrachten aan de leerlingen werden voorgesteld (ik moet eerlijk zeggen dat ik het concept nog niet helemaal snap, maar het was wel een fantastisch gevoel om die zaal vol met leerlingen binnen te wandelen terwijl die applaudisseren voor de leerkrachten).

Maar dat eventjes terzijde, heb ik al verteld hoe vriendelijk de mensen hier zijn? Moest dat nog niet het geval zijn, dan geef ik nu graag een voorbeeldje.

Om naar Bwacha te gaan, moet ik eerst een half uur wandelen, dan een half uur op de bus en dan nog 10 minuutjes wandelen. Deze ochtend stapte ik van de bus en begon aan tocht tot in Bwacha, maar ik was nog geen 2 meter verder of er stopte een auto. Blijkbaar waren het leerkrachten van Bwacha en zij boden mij een lift aan tot aan de school.

Aangekomen in de leraarskamer, werd ik door iedereen vriendelijk begroet en iedereen maakte tijd voor een babbeltje. Tijdens één van die gesprekken kwam voor de eerste keer sinds mijn verblijf in Zambia, mijn ring ter spraken (voor diegene die het niet weten, ik draag altijd een ring met een blauw steentje en 2 heel kleine witte steentjes, ja, als ik terug ben mag je er eens goed naar kijken). In Zambia is het namelijk zo dat je pas een ring draagt op het moment dat je verloofd bent (en dat worden 2 ringen als je trouwt). Later op de dag zou dat heel nuttige informatie blijken, maar dat is voor verder in mijn verhaal.

Nu, als westerling val je hier natuurlijk ook heel hard op, dus de mensen zijn altijd heel nieuwsgierig van waar je juist komt. Zo ook de leerkrachten in Bwacha, al hadden sommigen onder hen toch moeite om aan te nemen dat ik op en top Belgisch ben (tenzij mijn ouders mij nog iets moeten uitleggen). Volgens hen zag ik er meer uit als een Filipijnse… Tja, ondertussen heb ik inderdaad al een mooi kleurtje gekregen van de zon, maar Filipijns ben ik nog altijd niet.

Na de introductie en de hele ceremoniële poespas, ging ik terug naar UNISPORT. Vandaag was het de eerste keer dat ik helemaal alleen door Kabwe wandelde. Dit had als gevolg dat elke jonge (soms niet zo jong of soms super jong) man mijn aandacht probeerde te trekken. Ik denk dat ik vandaag zo’n 10 huwelijksaanzoeken heb gekregen. Na de middag, wanneer ik van UNISPORT terug naar de stad wandelde waren Faithes en Mesi (twee vrijwilligsters) bij mij, nadat ook nu weer een aantal mannen bij achterna riepen, besloten we dat vanaf nu mijn ring toch maar als trouwring moest fungeren. Kwestie om toch op een aangename manier door de stad te kunnen wandelen. Al zorgde al dat gedoe wel voor heel wat hilariteit bij Faithes.

Rond 14 uur kwam ik dan thuis aan en mijn eten was nog niet goed op of ik kreeg van Geoffrey telefoon of ik niet voor 5 minuutjes naar de stad kon komen voor een babbeltje, want hij moest iets bespreken. Buiten het feit dat het een eindje stappen is, was dat voor mij geen probleem. Echter… 5 minuutjes werden 3,5 uur, en tot mijn grote ergernis, is er niets nuttigs gezegd geweest. Dit was de eerste keer dat ik mij “stoorde” aan de Afrikaanse mentaliteit. Maar ja, het zij zo.

Waar we het dan zoal over gehad hebben? Over onweer, cholera, voetbal en rugby, heimwee (en oh ja… ik zag er niet uit als iemand die last ging hebben van heimwee, dat had hij bij mijn aankomst al door…), … over alledaagse dingen dus. Op zich wel een gezellige namiddag (de zon scheen ook niet meer te hard), maar ik was doodop en ik moest nog papieren invullen voor morgen. Want ook in Bwacha hebben ze soms last van een soepele manier van afspreken. Tegen het einde van mijn stageperiode zal ik waarschijnlijk wel alle informatie gekregen hebben en alle papieren wel gehad hebben, maar op dit moment is het soms nogal wazig.

Ach ja, ik moet ook maar niet altijd met een horloge rondlopen. Waarschijnlijk ben ik de enigste in Kabwe die dat doet. Op en top Belgisch dus, altijd de tijd in ’t oog proberen te houden. Al heeft dat hier niet zo heel veel zin…

dinsdag 5 februari 2013: I like the way you teach

Deze nacht had het goed hard geregend (zo hard dat ik er zelfs van wakker werd en dat gebeurd niet gauw), dus het was vandaag qua temperatuur zeer aangenaam. Ook was er nu veel minder stof dan anders.  Dus de dag had alles om perfect te zijn. En dat was het ook….in de voormiddag.

Maar laten we de dag chronologisch bespreken.

Diegenen die goed hebben gevolgd wisten het al: vandaag was de eerste echte stagedag. Mijn vuurdoop! En al een geluk, de zenuwen vielen heel goed mee. Ik had echt gevreesd dat ik deze nacht geen oog dicht zou doen en dat ik voor de klas zou dichtklappen. Maar dat is dus niet gebeurd! (applausje voor mijzelf)

Aangekomen in Bwacha werd ik wederom warm onthaald door mijn super gezellige collega’s. Vermits ik veel te vroeg daar was (ik vertrouw het openbaar vervoer nog niet zo goed), was er ruim de tijd om te babbelen. En om onnozel te doen, zoals “wat zou je doen als we u zouden kidnappen?”, “als we jou een groot stuk land geven en wat dieren, een paar olifanten/giraffen/zebra’s/leeuwen, zou je dan hier blijven wonen?”,…. Tja, wat antwoord je daar op. (Voor alle duidelijkheid: ik kom nog terug naar België en ik ben nog altijd niet gekidnapt of getrouwd)

En dan was het tijd voor actie! Spannend!

Maar alles verliep van een leien dakje. De studenten luisteren braaf, maken geen kabaal, noteren alles netjes (!) in hun schriften, je moet alles maar één keer vragen,…. Een hemel op aarde voor leerkrachten! En toen de les gedaan was, kwamen de leerlingen naar mij om te zeggen “we like the way you teach”! (eventjes stoefen moet kunnen)

Wat ik dan zo speciaal had gedaan? Voor in Vlaamse scholen eigenlijk niets, maar voor Afrikaanse kinderen blijkbaar wel.

Het was vandaag een inleidende les over driehoeken en de leerlingen kregen per 5 een stapeltje met driehoeken die ze moesten verdelen in groepjes. En zo waren er dan groepjes die een onderverdeling maakten op basis van de hoeken en andere op basis van de zijden (scherphoekig vs. gelijkbenig etc.) Voor de rest bleef het op zijn Afrikaans de leerstof op het bord schrijven zodanig dat de leerlingen deze kunnen overnemen in hun schrift, want de leerlingen krijgen geen handboeken of iets dergelijks.

Tot zo ver verliep alles dus perfect. Maar je hoort me al aankomen, er was ook minder leuk nieuws vandaag.

Sinds begin dit jaar gebruikt UNISPORT leegstaande mijngebouwen. Deze gebouwen zijn eigenlijk ideaal voor een schooltje (ik zag het al helemaal voor mij). Nu, deze gebouwen staan al geruime tijd te koop. Dus Geoffrey had in de namiddag met de eigenaars een afspraak gemaakt. Wij met twee daar naar toe. Wat bleek nu:

-       de eigenaars wisten niet dat UNISPORT in die gebouwen verbleef. Dat was blijkbaar via via geregeld geweest

-       de vraagprijs was schandalig hoog (zelfs in België kan je voor die prijs beter vinden)

-       als we het wouden huren, moesten we eerst zelf voor een aansluiting op het waternet zorgen (wat gaan ze daarna eisen???)

-       en: we moesten onmiddellijk de gebouwen verlaten

Vooral dat laatste was het ergste. Dus we zijn terug bij af.  Gelukkig heeft UNISPORT wel al een stuk land, maar daar staan geen gebouwen op. Vermits we in het regenseizoen zitten, is dat niet zo handig om les te geven. Via Mr. Kacha (van Sable Zink) gaat Geoffrey proberen om wat subsidies te krijgen om zo te starten met de bouw van ten minste één klasje. Want zoals de situatie nu is, werkt het niet.