Week 10

Dinsdag 2 april 2013: leerkracht zijn = een hoop administratie

Vandaag was het de grote “werk uw administratie eens bij”-dag. En ook een beetje een luierdagje, want ook al was het Paasweekend een beetje vakantie, ik was stik kapot.

Vandaag is dan ook niet zo’n interessante dag om over te schrijven, geen leerlingen die gekke dingen hebben uitgehaald,… dus daarom laat ik het hier maar bij.

woensdag 3 april 2013: hey, ik ben mijn leven nog niet beu hoor!

Dat de verkeersveiligheid hier niet alles is, dat wist ik al langer. Maar vandaag dacht ik echt dat ik eraan ging. Ik moest namelijk eventjes in Bwacha zijn om wat papieren en boeken in te leveren, dus zoals gewoonlijk stap ik in één van de blauwe minibusjes.

Al gauw had ik door dat ik op het verkeerde busje was gestapt! Normaal wachten ze altijd tot alle plaatsjes volzet zijn, maar ik was nog niet goed en wel ingestapt of we schoten in volle snelheid vooruit. Tegen wel honderd km/u raceten we door de straten, en dat op die slechte banen…. Tot op een gegeven moment… we moesten een kruispunt passeren waar we voorrang moesten verlenen. Het busje begon te remmen, je hoorden de remmen piepen, maar veel haalden het niet uit. We konden niet stoppen! Op dat ogenblik kwam er juist een 10-tonner aangereden en kwam rechtstreeks op ons busje af. Nog geen 10 cm, zoveel schol het of we waren verpletterd geweest! Ik heb nog nooit zoveel schrik gehad als toen… Maar blijkbaar heb ik een goede beschermengel en kwam ik zonder kleerscheuren in Bwacha aan!

Nadat ik alles geregeld had, trok ik naar Pollen Clinic voor mijn eindwerk. Daar wilden ze mij wel helpen, alleen foto’s en filmpjes zijn niet toegestaan… ja, dan wordt het maar een interview hé.

donderdag 4 april 2013: This boots are made for walking

Oké, mijn “schoenen” waar ik vandaag op rondgestesseld ben, waren niet echt gemaakt om te wandelen maar toch heb ik het gedaan, want de voetjes die zijn er ondertussen al wel aan gewend geraakt, zelfs al had ik vandaag op blote voeten moeten rondlopen.

’s Morgens begon ik met een wandeltochtje van een goede 45 minuten naar UNISPORT. Daar aangekomen, bleek het verloren moeite te zijn, want ook daar moeten de kindjes examens maken. Dus van lesgeven komt er niet veel in huis.

Dan maar terug om dan eventjes later naar ’t stad te wandelen. Ook voor niets, want de persoon die ik moest zien, was er niet. Terug thuis aangekomen kreeg ik telefoon van die persoon dat ze er nu wel was, dus hopla, terug richting stad.

Daarna terug naar huis voor het middageten en daarna terug naar Pollen Clinic voor het interview. En dat allemaal onder de vlakke zon en temperaturen die richting 40°C gaan.

Tegen de avond was ik dan ook stik kapot!

Oh ja, op mijn terugweg van UNISPORT ben ik ook nog eventjes langs Railways Surgery gepasseerd, een ander hospitaal. Maar daar hadden ze mijn doorverwijzingsbrief van het District Health Centre niet aangekregen… officieel mogen ze me dan niet helpen, maar toch heb ik een afspraak kunnen maken voor volgende week dinsdag. Op voorwaarde dat ik die dag een nieuwe brief meebreng.

Vrijdag 5 april 2013: op op, alles is op!

En dan heb ik het over mijn energie en motivatie.

Sinds enkele weken is het zeer moeilijk om met Geoffrey (organisator van UNISPORT) in contact te komen. Heel vaak neemt hij zijn telefoons niet op, dus afspraken maken…ja, dat verloopt niet zo vlot.

Deze ochtend trokken Karen en ik naar de grond in Makululu, want normaal wordt er daar elke vrijdag gewerkt om een klaslokaaltje en een sportveld te maken. Andere vrijdagen waren we niet kunnen gaan omdat we dan nog in Bwacha les aan het geven waren. Maar deze week gingen we eens een kijkje nemen en indien mogelijk ook zelf de handen uit de mouwen steken.

Eens aangekomen, lag de grond er verlaten bij. Geen spoor van de ouders, enkel hier en daar wat spelende kinderen.

Daar sta je dan! Dus wat doe ja dan? Geoffrey bellen! Of toch proberen, want surpise surprise, geen antwoord.

Dan zit er niets anders op dan terug naar huis wandelen. Resultaat: meer dan 2uur gewandeld, niets vooruitgang. Frustrerend!

Binnen 2 weekjes moet ik terug naar België en je ziet nog altijd niets…en het was allemaal zo moei begonnen en iedereen had zoveel energie en zag het allemaal zitten. Zo jammer!

Maar misschien komt mijn fantastische beschermengel/geluksbrenger van gisteren nog een keertje langs en kunnen we de komende 2 weken toch nog iets gerealiseerd krijgen!

zaterdag 6 april 2013: oeps… overslapen!?

De laatste dagen ben ik verschrikkelijk moe. Is het de warmte? Ik weet het niet.

In ieder geval, deze ochtend werd ik zoals gewoonlijk rond 6uur wakker, maar ik vond het nog wat te vroeg om op te staan dus ik draaide mij nog eens om met de gedachte “tegen 7u sta ik op”. Dat is namelijk het uur dat ik opsta als ik nergens naar toe moet of pas laat. Maar ik had niet door dat ik terug in slaap was gevallen. Toen ik dan om 7u30 wakker werd (nog steeds moe) verschoot ik mij een ongeluk.

Na een uitgebreid ontbijt, inclusief “gefrituurde” zoete aardappelen, bracht ik een bezoekje aan een van de vrijwilligsters van UNISPORT. Dus terug helemaal naar Makululu gewandeld. Daar kreeg ik het “typische” Afrika te zien; kleine huisjes, buiten koken, … Er was wel één grote waterleidingspijp die boven de grond liep, i.p.v. een waterput.

Dus daar heb ik dan mijn voormiddag doorgebracht. Nadien heb ik gewoon thuis nog wat rondgelummeld… tja, in Kabwe valt dan ook niets te beleven en ik zie mij niet weer 11u op een gammel busje zitten om de toerist  uit te hangen.

En hiermee zit ook week 10 er zo goed als op. Nog 2 te gaan en ik kom jullie terug in levende lijven lastig vallen in plaats van via facebook/Skype/e-mail/weblog  en wees maar gerust, ik heb nog minstens het equivalent aan verhalen dat hier gepubliceerd is geweest de afgelopen weken.

week 9 - I

maandag 25 maart 2013: kloklezen poging 3

Op Bwacha werd vandaag de laatste lesweek ingezet met weer eens een vergadering die zodanig uitliep dat er van mijn les weer maar eens 10 minuten overbleef. Frustrerend, vooral omdat ik nog een aantal zaken deftig gezien wel krijgen deze week. Ach ja, de mensen hier liggen er zelf niet wakker van, waarom zou ik er dan wakker van moeten liggen.

Dan maar richting Unisport voor poging 3 om de kindjes te leren kloklezen. En het is zoals ze zeggen; 3^e keer goede keer. Nadat ik vorige week 2 keer lege gebouwen had aangetroffen, had ik vandaag wel leerlinkjes. Het spel verliep iets moeizamer dan verwacht, wat wil je ook als geen kat Engels verstaat. Ach ja, donderdag doen we dat nog een keertje over en dan hopen dat ook hier 3^e keer, goede keer telt en dat dan de leerlingen eindelijk snappen hoe je de klok moet lezen.

Van de namiddag heb ik gebruik gemaakt om mijn achterstallige slaap in te halen en mijn lessen van deze week voor te bereiden. Want aangezien ik het hele weekend bezig ben geweest aan die stomme examens waren beide er een beetje bij in geschoten.

dinsdag 26 maart 2013: aftersun is niet gemaakt om in uw haar te smeren, Rozemarijn

Deze ochtend toen ik  op weg was naar Bwacha, kwam ik Betherine tegen. Zij was diegene die mij op District Health  Centre kon helpen. Maar ze was er de laatste keer niet. Gelukkig herkende ze mij en vroeg wanneer ik terug kwam. Ik legde haar uit dat ik terug was geweest maar dat ze me niet konden helpen, waarop ze zei dat ik morgen maar eens terug moest komen, dan was zij er ook.

Daarna zette ik mijn weg verder richting school, maar wie kwam ik daar tegen? Enkele leerlingen van mijn. En dat terwijl de lessen al een tijdje bezig waren. Allemaal kregen ze het schaamrood op de wangen. Want wat bleek, ze waren gestraft, ze hadden niet betaald voor het een of ander dus ze waren terug naar huis gestuurd om het geld op te halen.

En da was het tijd voor een van de laatste lessen, er stond nog een moeilijk stukje op het programma. Gelukkig had ik twee lesuren vandaag, anders was het niet goed gekomen. Want mijn les werd ook nog eens verstoord, een dame kwam langs om alle wezen te registreren, en dat bleken er in mijn klas nog al veel te zijn (een stuk of 10 van de 25).

Ook de leerlingen beseffen dat mijn stage ten einde loopt en dat ik terug naar België moet, dus hadden ze vandaag al hun moed bijeen gesprokkeld om te vragen of we geen klasfoto konden maken als een aandenken. Ja mijn klas, ik ga ze missen.

Het weer hier in Zambia is niet altijd even vriendelijk voor uw huid en uw haar. De zon, de wind en het stof zorgt er voor dat het serieus uitdroogt. Mijn huid is niet zo het probleem, dat krijg ik wel opgelost met liters aftersun en bodylotion. Maar mijn haar, dat is iets anders. Dat voelt na twee maanden aan als droog stro. Dus had ik er gisterenavond maar niets beter op gevonden om dat ook maar in te smeren met aftersun. Deze morgen dan maar mijn haar goed gewassen, maar de vettigheid is er niet uit. Oeps…. Gelukkig was ik zo slim geweest om enkel de onderste helft in te smeren, dus haar in een knot en je ziet er niets van!

woensdag 27 maart 2013: fotoshoot @ Bwacha Secondary School

Deze ochtend dan maar terug naar District Health Centre. En soms staat het geluk echt wel aan mijn kant. Zoals vandaag, Betherine was aanwezig en alle andere bevoegde personen ook. Maar het was toch spannend, ook al  had ik nu wel een brief van Bwacha en van Xios. Ook al is het hier Afrika, soms lopen zaken toch heel formeel. Zo zou ik eigenlijk in Lusaka bij het Ethisch Comité moeten langsgaan voor toestemming, moest ik vanuit België een proposal hebben meegebracht enzovoort enzoverder.

Maar om één of andere reden bezit ik blijkbaar genoeg overtuigingskracht (zelfs in het Engels) en besloten ze om mij toch te helpen!

Daarna haast-je-rep naar Bwacha om de op één na laatste les te geven. En zoals beloofd had ik mijn fototoestel meegenomen (en aan Karen gevraagd dat zij foto’s wou nemen, want Afrikanen kunnen niet kadreren en scherpstellen). Eerst nog een uurtje gewoon oefeningen gemaakt en daarna een korte fotoshoot en dan was het tijd voor nog een kofiekletsje. De leerkracht Engels kwam weer niet opdagen en mijn leerlingen hadden nog zoveel vragen (niet over wiskunde deze keer) die ze wilden stelle dat ze vroegen of ik niet eventjes kon blijven babbelen, want ze wisten ook dat ik morgen terug serieus ging zijn omdat het dan herhalingsles is… dus ja, dan blijf je maar eventjes hé. Zo kwam ik te weten dat de meeste leerlingen in mijn klas eigenlijk mijn leeftijd hebben (of zelfs ouder zijn), ook al is het het 5^e middelbaar; de meeste op hun identiteitskaart een foutieve geboortedatum hebben, ze geven meestal een jongere leeftijd op o.a. om gemakkelijker ingeschreven te geraken op scholen; je om in de regering te geraken slechts een certificaat van graad 9 moet hebben (niet moeilijk dat er van tijd dan spraken is van wanbestuur);….

Na de middag nog maar eens een bezoekje aan het District Health Centre, want ze zouden tegen dan mijn brief klaar hebben. Dat was ook zo, alleen een klein probleempje: de printer deed het niet. Maar gelukkig woont Betherine bij mij in de buurt, dus brengt ze de papieren deze avond na haar werk. En daarna nog eens langs bij de migratiedienst voor een nieuwe stempel, en we kunnen er weer een maand tegen.

Week 7 - II

Donderdag 14 maart: Dear parent, We are inviting you for a meeting… x 50

Vandaag op Bwacha er nog wat definities doorgedramd, er zijn leukere lessen om te geven… Ach ja, dat moet ook soms gebeuren.

Dan op naar Unisport, in de hoop dat er daar vandaag wel iets te beleven viel. Aangekomen mocht ik direct een stuk of 50 briefjes schrijven om de ouders uit te nodig voor de meeting van komende maandag. En er bleken ook maar twee vrijwilligsters aanwezig te zijn vandaag. Eentje daarvan was maar een paar minuten voor mij aangekomen. En vanaf volgende week is de andere er 2 weken niet, eens benieuwd wat dat gaat geven.

Gelukkig kon ik vandaag wel les geven op Unisport, maar dat verliep niet van een leien dakje. Onderwerp: kloklezen; omstandigheden: Enkel een krijtbord van 1mx1m, witte krijtjes en niemand die Engels verstaat…

Vandaag kreeg ik toch een lichte paniekaanval toen bleek dat die kinderen er geen jota van snapten. Maar dat blijkt normaal te zijn in lagere scholen, hoorde ik achteraf. Zo weet ik ook weer in één keer waarom ik voor het middelbaar heb gekozen.

Maar dat was geen reden om de dag in mineur af te sluiten. Onderweg naar huis waren de mensen weer eens super vriendelijk, en vriendschappen zijn hier dan ook redelijk snel gesloten.

vrijdag 15 maart 2013: lawaai in het kwadraat

Amai, wat waren mijn leerlingen vandaag luidruchtig! Volgens mij hadden die van een hele voormiddag nog geen les gekregen en dan moet je daar het voorlaatste uur voor een weekend wiskunde gaan geven. Maar toch werd een leuke les, waar veel werd gelachen. En omdat de leerkracht van het laatste uur niet aanwezig was (hij was ergens in ’t stad, god weet wat aan het doen) heb ik dat uur ook maar ingepalmd, om dan tijdens de middag nog een bijles Pythagoras te geven. En de leerlingen vonden dat allemaal goed. Moet je in België niet proberen.

Maar nadien had ik toch wel hoofdpijn, gelukkig kon ik daarna thuis bekomen.

Want dat was nodig, het was namelijk niet alleen luidruchtig in mijn klas, maar ook in de leraarskamer.

En om de dag helemaal in stijl af te ronden, hadden we gepland om onze Zuid-Afrikaanse missionarissen nog eens op te zoeken. Maar helaas, pindakaas, waren ze niet thuis vandaag en was er dus geen barbecue. Volgende week dan maar.

Terug thuis hebben Miriam en ik alle aanwezige kranten uitgepluisd op zoek naar interessante artikels voor mijn eindwerk. Ja, sommige gewoontes krijg je er dus niet uit.

zaterdag 16 maart 2013: cultuurshock

Deze morgen begon mijn dag geweldig. Sinds 1 à 2 weken was de douche kapot en was er enkel koud water, maar gisteren avond heeft de vader de douche terug gerepareerd. Ah, zalig… een doucheke als je opstaat.

Iets minder zalig is het weer deze dagen. Dat lijkt meer op ons herfstweer, maar het is dan ook het regenseizoen voor iets. Alleen jammer van mijn was die niet droog geraakt…

Vandaag had ik dan ook tijd om mijn verzamelde krantenartikels wat nauwer te bestuderen. En dat zorgde voor de eerste echte cultuurshock. Oké, ik wist wel dat de gezinnen hier heel patriarchisch waren en dat traditie en respect hoog in het vaandel worden gedragen (dat heb ik hier in het gezin ook al in levende lijven ondervonden), maar vandaag werd ik met verstomming verslagen. Een krantenartikel over de positie van de vrouw in een huwelijk, en de rol die een meid mag opnemen (ja, rijkere gezinnen hebben hier vaak een meid in huis) quotes als deze volgde elkaar op in een razendsnel tempo “It is sad that marriage nowadays is not being taken seriously. Woman are suposed to take care of their husbands and are not supposed to allow their maids to take up ther role. Why would I allow the maid to cook and iron for me when I have a wife. Woman who feel they cannot cook or wash for their husbands just because they work should never get married.” Dit was nu een uitspraak van een man, maar ook vrouwen deden soortgelijke uitspraak, alleen iets zachter geformuleerd.

Ja, al diegene die dachten dat ik hier wel zou trouwen, schrijf dat maar op uw buik! Ik moet geen meid in mijn huishouden hebben, maar zelf ga ik ook niet de slaaf van een man spelen!

Ach ja, het is in ieder geval wel bruikbaar materiaal voor mijn eindwerk. Laat die discussies maar losbarsten in de klas!