week 3 - Weekend

Weekend 16 & 17 februari 2013: uitslapen en uitrusten

Een echte lazy Saturday en Sunday. En deze keer werd ik er eens niet “ambetant” van.  Zaterdag lekker uitgeslapen (m.a.w. pas om 7u opgestaan), lekker ontbeten en dan weet ik al niet meer wat ik gedaan heb….

Hoogstwaarschijnlijk lessen voorbereidt. Ja, dat was het. Daarna nog het laatste stukje van een film meegepikt. Waarna het tijd was voor het middageten. Als alle buikjes gevuld waren, trok iedereen zich terug naar zijn/haar kamer. Ook ik, waar ik de rest van de middag gebruikte om een sjabloon te ontwikkelen voor de leerkrachtenbundel van mijn eindwerk. Dit resulteerde in 3 ontwerpen, die ik richting België mailde ter goedkeuring.

De dag werd afgesloten met een filmpje, over een jongen die ontvoerd werd door zijn vader en 5 jaar lang mishandeld werd. Uiteindelijk komt het kind terug bij zijn moeder terecht, maar is het helemaal getraumatiseerd. Ondanks alles kon het kind niets slechts zeggen over zijn vader…. Het Stockholmsyndroom… ook al zijn het hier bijna allemaal dokters, kenden ze het begrip hier niet.

Oh ja, ergens in de loop van de dag vond ik ook nog wat tijd om “viool te studeren”. Lees: een partij bestuderen. Dit resulteerde in een mooi kleurwerkje. Zo zal ik, eens terug in België geen enkele maatwisseling e.d. missen!

Tijd voor zondag. En deze keer zat er niets anders op dan mee naar de Kerk te gaan. Het werd de Kerk van Miriam. Maar geloof me, Afrikanen kunnen lawaai maken. Wij hebben geluidsnormen voor festivals en fuiven, maar hier zouden ze dat in Kerken moeten invoeren. Echt, qua decibels moeten ze hier niet onderdoen voor een pop-/rockoptreden.

De rest van de middag gebruikte ik om nog wat aan de sjablonen te prutsen en tv te kijken en niets doen.

Op naar week 4!

Ja, ik ben hier nog maar pas en toch ook al zo lang. Er zijn al 3 volle weken voorbij gevlogen. Er is al zoveel gebeurd. En er ligt nog zoveel te ontdekken/te doen/ te zien/….

Week 3 - II

woensdag 13 februari 2013: Zelfs de NMBS is nog efficiënter

Oké, eventjes een waarschuwing op voorhand: ik heb het zaag vandaag! Mijn excuses hiervoor, maar ik heb deze nacht amper geslapen en ik heb terug last van ontstekingen wat beide nefast is voor mijn humeur. En dan verliep de ochtend ook nog niet naar wens.

Omdat het regende deze ochtend, waren er maar heel weinig mensen op de been. Dus ook weinig mensen die richting Bwacha moesten. Al een geluk dat ik goed op tijd vertrokken was, want het heeft meer dan 2uur geduurd om van Kabwe naar Bwacha te geraken (normaal duurt dat een half uurtje). Eén minuut voor mijn les begon, wandelde ik de leraarskamer binnen. Het openbaar vervoer in België is niet wat het moet zijn, maar dat in Kabwe kan er toch nog veel van leren. Want wat doen ze hier, ze vertrekken pas als hun busje vol zit. En dan bedoel ik dus ook echt vol! (lees 4 of 5 mensen op een bankje voor 3 personen) En omdat mensen thuis blijven als het regent, duurde dat dus vandaag super lang. Ik weet niet meer om welke reden ik vandaag zo vroeg vertrokken was, maar in ieder geval was het nog een geluk bij een ongeluk.

Dus aangekomen kon ik direct les gaan geven. Normaal 40 minuten, maar ik heb er maar 80 van gemaakt omdat de volgende leerkracht niet kwam opdagen.

Op het programma stonden oefeningen over de leerstof van gisteren. Voor de leerlingen was het best een meevaller dat ze 2 lesuren wiskunde hadden, want 5 oefeningen maken op 40 minuten blijkt toch wat te veel gevraagd.

Dit was het laatste stukje van een hoofdstuk, dus ik kondigde voor maandag een test aan. Zoals in elke klas ook hier een beetje gemor. Maar ja, dat hoort er nu eenmaal bij. Het grappigste was nog, toen de les gedaan was en ik naar buiten ging, sommige leerlingen mij achterna kwamen gelopen om te vragen of:

-       ik morgen een bepaald deeltje niet terug kon uitleggen omdat hij/zij die dag afwezig was omwille van de regen

-       hij/zij mijn boek/cursus mee mocht nemen om over te schrijven

Ja, als ik daar mee moet beginnen dan geef ik elke dag dezelfde les, want er is altijd wel iemand afwezig. En mijn cursus… grote kans dat ik die dan niet meer terug zie.

Dus op beide vragen een “neen”. En toen verschoten ze toch een beetje. Als ik uitlegde waarom dat ik een les niet helemaal ging herhalen, realiseerde ze zich plots dat ik veel langer onderweg ben om naar school te komen en dat ik er wel altijd op tijd ben.

Dat weten ze dan in ieder geval ook al weer voor de volgende lessen. Aanwezig zijn, en als je afwezig was, onmiddellijk bijschrijven.

donderdag 14 februari 2013: We want more excersises

In Zambia zijn er twee opties: of je wordt gewekt door de vogels of je wordt wakker door de regen. En vandaag was het weer eens het laatste.  Het leek wel een Belgische najaarsstorm.

Terwijl jullie nog lekker in jullie bed lagen, probeerde ik zo snel en zo droog mogelijk in Bwacha te geraken. Vandaag had ik meer geluk dan gisteren, ik kwam namelijk de Head Teacher tegen en ik mocht met haar mee met de taxi.

En mijn leerlingen leken mijn boodschap ook begrepen te hebben, want om 7u30 waren er toch al 10 leerlingen en een kwartier later had ik er 16. En om 8 uur kwam de laatste binnen en waren we met 21.

Deze keer kregen de leerlingen het kompas voorgeschoteld. Ja, hier valt oriënteren binnen wiskunde. (Al een change dat ik ook aardrijkskunde volg.)

Na een beetje theorie, kregen ze natuurlijk ook oefeningen.

Sommige waren iets sneller klaar dan de anderen. Gisteren was dat ook het geval en toen zat er veel verschil in, dus had ik de snelle leerlingen extra oefeningen gegeven. Maar vandaag was het verschil miniem, dus vond ik het niet nodig om extra oefeningen op het bord te schrijven, want ik ging toch doorgaan met het volgende stukje theorie. Maar dat was dus buiten de leerlingen gerekend! Vroegen die toch wel niet zelf achter extra oefeningen zeker. Het is eens iets anders….

En ook iets anders was Unisport. Toen ik daar aankwam, was het er doodstil. Eén voor een ging ik de klassen af, maar allemaal op slot. Behalve de laatste natuurlijk ( of wat had je gedacht). Daar trof ik een (nieuwe?) vrijwilligster aan met 10 kindjes uit het 1^e en 2^e leerjaar. De andere leerlingen en leerkrachten waren niet komen opdagen door de regen. Normaal gezien help ik in het 4^e leerjaar, maar ja, ik was daar nu toch, dus kon ik evengoed daar maar blijven en helpen. Want de vrijwilligster was les aan het geven met een baby op haar rug. Het moeilijke echter is, dat deze kinderen helemaal geen Engels begrijpen, uitgezonderd de cijfers van 1 t/m 10. Dus wat had ik nu gedaan, elk kindje 10 steentjes laten zoeken en dan met hen de optelling en aftrekking gedaan met bewerkingen tussen 0 en 10. Ander probleempje is het feit dat de kindjes van het 1^e leerjaar absoluut nog niet kunnen schrijven en gewoon vormen kopiëren van het bord en geen rekening houden met leesrichtingen etc. Dus wanneer ze dan hun oefeningen hebben gemaakt, hebben sommige leerlingen alleen de opgaven overschreven, of staan de antwoorden kriskras over het blad of…. En leg dan maar eens uit wat ze moeten doen als ze geen Engels verstaan en de vrijwilligster ondertussen het lokaal heeft verlaten om haar baby borstvoeding te geven.

Na een les waarbij je alles uit de kast moet halen om iets duidelijk te maken, was het tijd om naar huis te gaan. Tegen die tijd was ik zo misselijk van vermoeidheid dat ik eerst eventjes heb geslapen. En mijn knieën waren na een wandeling van meer dan een uur ook helemaal kapot. Een washandje dat ik eventjes in de diepvriezer had gelegd, moest soelaas brengen (bij gebrek aan een coldpack).

Rond 15u30 was ik terug opgeknapt en kon ik weer in mijn schoolwerk vliegen: lesvoorbereidingen en een testje voor maandag.

vrijdag 15 februari 2013: Iwé, iné, ba! Het wonder is geschied, een meeting zonder Bijbel

Geen schrik, je bent niet betoverd na het uitspreken van deze woorden.  Het zijn gewoon drie woordjes in het Bemba, de lokale taal. Iwé is “jij”, iné is “ik” en ba zet je voor iemand zijn naam als je wilt aangeven dat je respect hebt voor die persoon (meestal omdat die ouder is dan jijzelf). Voor mijn verdere integratie in Kabwe is het blijkbaar noodzakelijk om toch wat Bemba te leren, nadat ik vorige week de begroeting “Mulischanie – Bwino” (hoe gaat het? – goed, dank u) en “Mwasjiboekain – Emkwai” (goedemorgen – dank u) had geleerd.

Mijn leerlingen waren vandaag anders wel gefascineerd door mijn “uitgebreide” talenkennis. Nu de verlegenheid wat weg is, beginnen de vragen te komen. Dus eerst en vooral was het vandaag “mevrouw, versta je Bemba” (ik ben het aan het leren) en dan “welke talen versta je dan wel?”. Haha… Nederlands, Engels en Frans (en Duits versta ik wel, maar spreek ik niet). Het grappigste was nog het feit dat de leerkracht die na mij les moest geven, binnen kwam en in het Frans vroeg of hij de klas mocht overnemen. Waarop ik in het Frans antwoordde. Grote hilariteit natuurlijk!

Na de les kwamen er dan studenten naar mij: “mevrouw, kan je mij niet helpen met Frans” of “mevrouw, kan je mij geen beetje Nederlands leren”…. Ja... de basis kan ik u van Frans nog wel uitleggen, maar daar stopt het dan ook wel.

Maar ik begon mijn dag echter met een minder leuke ervaring. Normaal zou ik met Geoffrey naar Sable Zink zijn gegaan om de brief te overhandigen. Maar de laatste keer dat we daar waren, had één van de Europese managers ons gezien. Waarop deze Mr. Kacha verboden had, ons nog te ontvangen (we vermoeden dat de Europese manager schrik heeft dat wij Europeanen (Karen, Sandrien en ik) onze neus in hun louche zaakjes gaan steken).  Dus ja,… voor niets zo vroeg opgestaan. Gelukkig was Mr. Kacha wel bereid om Geoffrey in de namiddag in de stad te ontmoeten. (Het resultaat van deze ontmoeting weet ik momenteel nog niet)

Op weg naar school, passeer ik altijd de “Central Clinic”. Zij hebben op hun muur een soort van “advertentie” geschilderd (zie foto’s) over familieplanning, veilige bevallingen,…. Omdat ik deze middag vrij had, besloot ik daar een bezoekje te brengen in verband met mijn eindwerk. Maar, surprise surprise, ze hadden daar niet de actuele cijfers etc. Gelukkig zijn de mensen hier wel hier wel heel hulpvaardig en gaven ze mij de naam van een andere Clinic die wel over  de volledige data beschikt. Er is enkel één probleem: straatnamen bestaan hier niet. Dus ja, wist ik veel hoe ik daar moest geraken. Ik wist wel dat het in de buurt van mijn thuis was, dus daarom ging ik maar naar huis in de hoop daar iemand te treffen die mij de weg kon uitleggen.

Ondertussen was het ook al 15uur gepasseerd, dus eerst lunchen, en er was niemand thuis. Dat word dan maar voor maandagmiddag, want de eerste kwam pas thuis op het moment dat ik terug moest vertrekken naar een meeting met Zuid-Afrikaanse missionarissen. Mijn gastouders hadden dat geregeld omdat het deze mensen ook zijn waarbij ze die Nederlandse Bijbel hadden besteld. Deze keer dacht ik, oké ze gaan me niet liggen hebben, ik steek die Engelse Bijbel maar in mijn handtas. Bleek dat niet nodig te zijn! Het was gewoon een barbecue zonder gepreek e.d. (wel met een gebedje voor de maaltijd). Was ik eens een keer voorbereid.

Week 3 - I

maandag 11 februari 2013: het moment dat Nederlands spreken een probleem werd

Misschien is hebben jullie het ook opgevangen, maar gisterenavond was het dus de finale van de Africa Cup. En ook al ligt Zambia er al een tijdje uit, toch wordt er hier thuis nog goed gesupporterd, nl. voor Nigeria. Ook al lag ik op tijd in mijn bed, van slapen kwam er niet veel in huis met  al dat gejuich in de woonkamer. En dus viel het deze ochtend dubbel zo hard tegen dat om 5u de wekker ging. Auw!

Snel een douche nemen, een kommetje cornflakes naar binnenspelen en dan begon de lange dag. Maar ik was al lang blij dat het niet meer regende, want gisteren… amai.

Aangekomen aan het “busstation” was het eventjes spannend, normaal vertrekken er verschillende busjes richting Bwacha, maar vandaag kwam er precies maar geen opdagen. Uiteindelijk geraak ik toch op een busje en geraak ik tijdig in Bwacha. Klaar om les te geven, waren het niet dat tien minuten voor mijn les de directrice kwam binnengewandeld in de leraarskamer en ze enkele minuten nodig had om enkele belangrijke zaken te bespreken. Nu die enkele minuten werden een uur en enkele minuten en die belangrijke zaken, juist ja, die waren nu ook weer niet zo belangrijk. Gevolg les was gedaan, nog voor ik mijn les had kunnen beginnen. Omdat ik vrijdag mijn leerlingen de opdracht had gegeven al hun oefeningen af te werken en hun theorie bij te schrijven als ze afwezig waren geweest, ging ik toch eventjes naar de klas om die schriften op te halen. En ik moet zeggen, die leerlingen zijn super braaf! In België zou de klas al lang op stelten hebben gestaan als er meer dan een uur geen leerkracht was, maar hier waren de leerlingen dus braaf oefeningen etc. aan het maken.

En daarna terug richting Kabwe.  Wat papieren in orde gemaakt en dan naar de gevangenis om een afspraak te regelen. Ondertussen waren de twee studenten van Artevelde ook gearriveerd, dus die gingen we eventjes oppikken om dan samen de grond van Unisport te inspecteren (i.v.m. wateroverlast na de regen). We waren nog niet goed en wel vertrokken of het hoofd van de Zambiaanse gevangenis belde mij op (ja, een van die mannen die ik op dag één was tegengekomen) met de vraag of we niet onmiddellijk naar zijn bureau konden komen. Dus werd het een blits bezoekje aan Unisport en dan vliegensvlug terug naar de gevangenis. Dat gesprek verliep heel positief. Dus dat ziet er goed uit. Ondertussen was het al een uur of 15 en ik had nog altijd niets gegeten  en ook nog niet zo veel gedronken (niet verwonderlijk dat al mijn broeken ondertussen te groot zijn geworden). De twee dames die net gearriveerd waren stelde voor om nog iets te gaan drinken om wat kennis te maken en van die dingen. Ja watte, na 2 weken alleen nog maar Engels te hebben gesproken, was mijn Nederlands toch maar een zootje geworden (toch als ik moet spreken, oordeel zelf maar over het geschreven woord). Alé, tegen 17u begon ik eindelijk terug aan mijn wandeling richting huis en gelukkig kon ik daar dan eten. Buiten eten en wat mailtjes schrijven heb ik deze avond niets meer gedaan. Dus vroeg het bedje in en dan kunnen we er morgen weer tegen aan vliegen.

Dinsdag 12 februari 2013: een geit op een fiets en een gat in mijn broek

Deze nacht 10 à 11 uur aan een stuk geslapen en nog was ik deze ochtend moe!

In ieder geval, ’s morgens richting Bwacha voor twee uurtjes stage. Mijn lessen waren netjes voorbereid zoals het hoort en ik had toch een stuk of 20 leerlingen. Tot zover verliep alles nog goed. En dan gebeurde het, ik had de leerlingen een soort van groepswerkje gegeven (voor de verdere details verwijs ik naar mijn stageverslag van vandaag) dus de stoelen en de banken werden een beetje verschoven. Om te zien of alles wel naar wens verliep, wandelde ik tussen de groepjes door. Maar ja, de stoelen zijn hier niet zoals in België, en hier en daar steken er dus venijnige vijzen uit. Met als resultaat een mooie scheur in mijn broek. Daar stond ik dan met een serieuze winkelhaak (van toch een paar centimeters groot) vooraan in de klas. Het voordeel hier is dat je je klas gemakkelijk een minuutje alleen kunt laten, dus ik snel snel richting leraarskamer. Daar zaten gelukkig nog enkele vrouwelijke collega’s die mij een traditionele wikkeldoek gaven, dus kon ik er weer tegen. Na de les hebben we mijn broek maar toch hersteld voor ik terug naar ’t stad ging.

Ja, ik snap eindelijk waarom alle vrouwen met zo’n doek rondlopen. Tijd om er ook eentje aan te schaffen.

Na de middag was het weer typisch op z’n Afrikaans. We hadden afgesproken met Mr Kacha (van Sable Zinc) om onze bouwplannen te bespreken en ook aan hem ondersteuning te vragen. Dus wanneer ik deze middag terug in Kabwe aankwam, belde ik onmiddellijk Geoffrey op om naar Mr. Kacha te gaan. Maar zoals ik al zij, het was typisch op z’n Afrikaans, wat dus wilt zeggen dat Geoffrey op zich liet wachten. Met als gevolg dat Sable Zinc al gesloten was en we vrijdagochtend terug mogen komen. Frustrerend dus…

Gelukkig was ik vandaag als ik aankwam in Kabwe, nog eventjes langs de winkel gepasseerd om wat koeken te kopen. Want ook vandaag heb ik toch een paar uurtjes gestapt en was ik pas terug thuis om 17u.

Op de terugweg van Sable Zinc naar Kabwe, verschoot ik mij een ongeluk. We, de twee meisjes van Artevelde en ik, waren rustig aan het wandelen tot we plots een soort gekres hoorden. Mee keek ik op om te zien van waar dat geluid kwam. Bleek dat een geitje te zijn dat achter op een fiets lag. Ze hadden dat vastgebonden op een ijzeren plaat op de bagagedrager, en z’n kopje hing naast het wiel te bengelen…. Dierenwelzijn, daar hebben ze hier toch ook nog niet veel soep van gegeten.