Week 11 - II

 donderdag 11 april 2013: We gaan u allemaal missen!

Voor de allerlaatste keer naar Bwacha… het deed toch maar vies! Wat stond er vandaag nog op het programma: inhaalexamen voor de 4 leerlingen die maandag niet mochten deelnemen omdat ze hun boekje van Engels nog niet hadden betaald, die examens dan nog verbeteren en dan alle punten inleveren. De punten van deze vier studenten lagen duidelijk hoger dan de anderen. Enkele mogelijke verklaringen:

1. de andere studenten hadden de vragen doorgespeeld

2. ze hadden duidelijk begrepen dat ze heel goed moesten studeren

3. het zijn gewoon echte wiskunde knobbels.

Wat het juiste antwoord is, zal ik helaas nooit te weten komen.

Daarnaast was er natuurlijk ook tijd voor de traditionele afscheidsgesprekjes. De mannelijke leerkrachten probeerden nog een laatste keer om mij ten huwelijke te vragen, enkele andere leerkrachten probeerden nog mijn ketting en/of mijn gsm af te lutsen (als herinnering) en nog anderen hielden het bij mooie woorden zoals “ja, wij gaan u missen, maar de leerlingen ook. Ze willen geen andere leerkracht meer voor wiskunde”

Het moeilijkste moment vond ik toen Christine, één van de meisjes die naar een andere klas was moeten gaan maar nog regelmatig naar mij kwam om te babbelen of uitleg te vragen, naar mijn klas kwam en heel serieus vroeg of ze alstublieft niet mee naar België kon. Maar ja, dat gaat nu eenmaal niet zo vanzelf, hoe graag je dat soms ook zou willen. Want ik ben me er ook van bewust dat ze in België veel meer kansen zou kunnen krijgen dan dat ze hier in Zambia krijgt omdat ze een meisje is uit een vrij arm gezin.

Na de middag trokken Karen en ik nog naar de grond in Makululu. Eens in Makululu werden we al gauw gevolgd door een hoopje schoolmeisjes. En dat hoopje groeide snel aan. Eens op de grond, gingen we aan de slag met plastieken zakjes om een soort voetbal te maken. En daarna konden we spelletjes, zoals Chinese voetbal en jagersbal beginnen spelen. Ook al verstonden die kinderen geen woord Engels, zowel wij al de kinderen hebben ons geweldig geamuseerd.

Vrijdag 12 april 2013: overbezorgde ouders

Gisteren op weg naar school had ik mij bezeerd aan een takje en nu was er blijkbaar een kleine splinter in het wondje blijven steken. Ook al had ik het goed uitgewassen met zuiver water en als ik thuis kwam direct ontsmet, toch was het beginnen ontsteken. Het was pas deze avond dat ik de splinter ontdekte, dus toen de vader thuis kwam, vroeg ik of hij dat er uit kon krijgen omdat het mezelf niet lukte. Omdat het wat ontstoken was kreeg ik direct antibiotica en voor de pijn kreeg ik ook nog wat pijnstillers (die ik toch maar vriendelijk heb geweigerd) en dan moest ik onmiddellijk nakijken wanneer mijn laatste tetanusvaccinatie was geweest. Ja, dat bleek van ’93 geleden te zijn. Dus mocht ik morgen vroeg langskomen in de clinic voor een nieuwe. En dat allemaal voor een stom wondje.

’s Avonds hebben we, Karen, Miriam en ik, nog genoten van een bbq bij onze Zuid-Afrikaanse missionarisvrienden. En daar werd het bewijs geleverd dat het echt wel hoog tijd is dat ik terug naar België ga. Iets deftigs in het Nederlands opschrijven blijkt moeilijk te zijn. Dit is namelijk het resultaat van een recept dat we kregen voor een pumkincake:

1 cup sugar

175 g butter (soft)

3 eggs

3 cups cooked pompoen (soft)

7 eetlepels cakeflower

1 eetlepel bakingpowder

1 eetlepel salt

0,5 eetlepel kaneel

oven: 180°

1. beat sugar, butter & eggs together

2. Stirr mash (pumpkin) in

3. Sift flower, baking powder, salt en kanneel together

4. Zet 3 min in oven

Dit is een van de weinige lekkere Zambiaanse receptjes. Zeker eens uitproberen!

Weekend 13 & 14 april 2013: verwenweekendje Lusaka

Herinner je nog het gezin dat ik op de luchthaven was tegengekomen bij mijn aankomst? Awel, bij die mensen ben ik dit weekend op bezoek geweest. En ik voelde me eventjes helemaal in de zevende hemel.

Het begon al met de lunch: verse minestrone soep en daarna sla met komkommer en een bruine boterham. In Kabwe mag ik namelijk van mijn gastouders geen rauwe groenten eten (doen ze trouwens zelf ook nooit) wegens te groot risico op een voedselvergiftiging.

Daarna hebben we wat verhalen zitten uitwisselen en fotootjes zitten bekijken. En dan was het tijd om naar een BBQ te gaan. Een van Mie haar collega’s van VVOB had ons uitgenodigd. En wederom stond er verse rauwkost op tafel. Je kan je niet voorstellen hoe hard dat mij gesmaakt heeft. Maar het was ook super gezellig.

En wat het voor mij al helemaal afmaakte was de stilte! Geen muziek, geen tv, geen verkeer, geen geroep,… NIETS! Alleen maar stilte… zalig!

Zondagvoormiddag hebben we dan verschillende leuke adresjes bezorgd, waar zowel Mie en Raf als ik nog enkele souvenirtjes hebben ingeslagen om dan af te ronden en in loungecafé om mijn laatste portie verse groentjes in te slaan zodat ik er weer voor een weekje tegen kan. Een laatste week op pompoenbladeren en nshima!

Afscheid nemen valt zwaar, maar ik zal toch heel blij zijn om terug in België te zijn.

Week 8

maandag 18 maart 2013: de goednieuwsshow

Haha, het was weer eens zo’n typische maandag, inclusief assembly waardoor ik weer eens geen les kon geven. Dan maar hopen dat de geplande vergadering op Unisport wel doorgaat. Daar kreeg ik gelukkig wel goed nieuws: de ouders willen nog steeds helpen en de vrijwilligers willen nog steeds lesgeven! Oef, dat is toch al iets.

Geoffrey zelf leek er niet echt bij te zijn met zijn gedachten. En de vergadering liep dan ook niet zo efficiënt én grotendeels in het Bemba, waardoor Karen en ik totaal niet konden volgen. Maar het belangrijkste is: we kunnen gewoon verder.

En ondertussen heeft het typische Belgische weer plaats moeten ruimen voor zeven zonnen. Het is hier dus weer lekker puffen en zweten.

P.S. Gelukkige verjaardag vake!

Dinsdag 19 maart 2013: lachen…u wordt gefilmd

Ah… vandaag was het echt veel te warm. Niet te doen!

Toen ik deze ochtend om 7uur vertrok om op Lukanga Primary School te gaan filmen voor mijn eindwerk, was het al puffen.

Op Lukanga aangekomen, bleek de persoon waarmee ik vorige week had gesproken, niet aanwezig te zijn. Gelukkig kwam ik een hulpvaardige leerkracht tegen en die heeft mijn dan naar een klas gebracht waar ik mocht filmen. Dus alles is toch in orde gekomen.

Wat mij daar opviel waren de invloeden van Belgische stagiairs. Ook op Lukanga komen regelmatig Belgische toekomstige leerkrachten stage doen, en je merkte dat de leerkracht daar toch dingen van probeerde over te nemen, zoals een poging tot groepswerk in een lesje wiskunde.

woensdag 20 maart 2013: cooking queen

Hoeveel weken geef ik nu al les op Bwacha? Een stuk of zeven? Ja, zoiets zal het zijn. En vandaag kwam mijn “mentor” voor de eerste (en enigste?) keer observeren.

Maar observeren moet je toch met een korreltje zout nemen, meneer zat namelijk heel de tijd te sms’en, dus of hij wel degelijk iets van mijn les heeft gevolgd is mij de vraag.

Ook stond er vandaag plots op het notitiebord in de leraarskamer dat vandaag de uurrooster veranderde. Na een heel gedoe, ik kon nergens mijn klas terugvinden op de uurroosters, bleek er niets te zijn voor mijn klas. Oef….

Na de middag ging ik mij eens aan het examen zetten. Dat blijkt hier zowat het enigste in het Zambiaanse schoolsysteem te zijn dat echt georganiseerd is. Alé, georganiseerd, geen kat die weet wanneer de examenperiode valt. Maar ja, ik ben blij dat ik het examen mag opstellen en afnemen en niet moet afleggen. Een examen wiskunde bestaat uit 2 papers. Voor paper 1 krijgen ze 2u30 om meer dan 23 vragen op te lossen (met een hele hoop bijvragen) en voor paper 2 krijgen ze nog eens 2 uur om 4 verplichte vragen op te lossen (ook met een hoop bijvragen) en nog eens 4 vrij te kiezen vragen (ook hier inclusief bijvragen) op te lossen. En dan te bedenken dat de leerlingen hier echt geen snelle werkers zijn… ik snap meer en meer waarom er maar zo weinig leerlingen slagen op hun examens. Na de leerkrachten die weigeren les te geven, de examens die buiten proporties zijn. Oh ja, normaal zijn de examens ook hetzelfde voor de hele graad. Maar ik heb wel gedaan gekregen dat mijn klas zijn eigen examen (door mij opgesteld) krijgt. Wat ik niet meer dan normaal vind, aangezien ze niet dezelfde leerstof hebben gezien dan de andere klassen omdat ze serieus achterstonden.

’s Avonds werd ik nog eens op de proef gesteld. Ik moest een Belgische maaltijd klaarmaken…. Begin maar in een land waar enkel maïs(meel), casavebladeren, pompoen(bladeren), rode & witte bonen,… te vinden is. Uiteindelijk wist ik toch wortelen te bemachtigen en werd het dus een hutsepot van wortelen, aardappelen en kaas. En iedereen heeft er met smaak van gegeten!

donderdag 21 maart 2013: waarom Afrikanen nooit op tijd zijn

Vandaag was ik weer vroeg uit de veren om les te gaan geven op Bwacha om daarna vol nieuwe moed na de bijeenkomst van maandag en met het memorie-achtig spel om tijd te leren lezen, naar Unisport te gaan. Maar het was ijdele hoop. Toen ik daar aankwam, bleek er maar één vrijwilligster te zijn en ze was alle kinderen al naar huis aan het sturen. Enkel diegene die hun oefeningen nog niet afhadden, waren er nog. Dus heb ik nog wat oefeningen verbeterd en sommige vroegen nog voor huiswerk, dat heb ik dan ook gegeven.

Nadien trok ik naar de clinic. Via Karen hadden we begin deze week vernomen dat Geoffrey ziek was. En na vele pogingen kregen we hem gisteren toch aan de telefoon (ja, hij neemt al een week of 2 geen telefoons meer op… via een heel familienetwerk zijn we dan toch in contact kunnen komen) en kon hij worden overtuigd om naar de clinic te komen. Ook de schoonbroer (??? Ik snap hier niets van die familiebanden) van mijn moeder zou komen, want hij neemt nu voorlopige alle bevoegdheden van Geoffrey m.b.t. Unisport over. Tegen een uur of 11, kwam ik daar dan aan, maar Geoffrey had zich nog niet laten zien. Dus ik dan maar naar huis, om iets te eten en wat voor school te werken. Tegen 15u kreeg ik dan telefoon dat Geoffrey er nog altijd niet was langs geweest, maar de schoonbroer zou er tegen 16u zijn. Dat gesprek was kort, maar er klonk meer daadkracht in dan in alle gesprekken die ik al met Geoffrey heb gehad. Ik denk dat het nu wel gaat lukken om eindelijk concreet in actie te schieten.

Ondertussen ben ik er ook achter gekomen waarom Afrikanen nooit op tijd komen. Simpel, omdat er in hun lokale taal gewoon geen woorden bestaan om tijd uit te drukken. Toen ik bezig was om mijn spel te maken, probeerde ik uitdrukkingen als “half vijf” en “kwart na drie” te vertalen naar het Bemba, maar niemand die mij de vertaling kon geven. Ook in het woordenboekje Engels-Bemba dat ik van Miriam mocht lenen, kon ik geen vertaling vinden.

vrijdag 22 maart 2013: Bond Zonder Naam

Eén van de leerkrachten op Bwacha heeft de rol op zich genomen van lokale “Bond Zonder Naam”. Want tegenwoordig verschijnen er op het prikbord regelmatig spreuken als “Let your smile change the world, not the world change your smile” en “the force of gravity should not be held responsible for people falling in love” en ook nog deze “Most of the problems in life are because of two reasons, we act without thinking or we keep thinking without acting”.

Vrijdag vind ik altijd de leukste dag om les te geven. Neen, niet omdat het de dag erna weekend is, maar omdat mijn leerlingen dan altijd veel losser zijn en er dan tijdens de les veel gelachen wordt.

Hoewel ze me verzekerd hadden dat mijn uurrooster niet verandert was, bleek dat vandaag toch het geval te zijn. Dus ik stond ik vandaag een uurtje te vroeg in mijn klas, maar vermits die andere leerkracht niet kwam opdagen, heb ik gewoon les gegeven. Normaal hadden de leerlingen Engels, en ze wilden dus dat ik hen Engels gaf. Maar dat zag ik niet echt zitten, uiteindelijk heb ik ze dan maar wat Nederlands geleerd (gewoonweg hilarisch) om dan toch verder te gaan met wiskunde. Man man, hoe ijverig waren die kinderen niet aan het noteren om die paar Nederlandse woorden te kunnen onthouden. Geweldig gewoon!

Ook de rest van de wiskundeles volgde de leerlingen op een enthousiaste manier, nog al wat anders als die muurplantjes van door de week.

Vrijdag is ook de dag dat ik nogal gemakkelijk overuren klop, ook zo vandaag. Een van mijn leerlingen die mijn klas heeft moeten verlaten, stond mij aan de deur op te wachten. Ze kon niet zo goed volgen met wiskunde in haar nieuwe klas… dus hopla, dan geven we maar eventjes bijles hé.

’s Avonds stond er nog een bbq bij de missionarissen op het programma. Wat voor een hilarische afsluiter van een gewoonweg fantastische dag zorgde. Een groepje missionarissen van mijn leeftijd was onlangs naar de Victoriawatervallen geweest en was honderduit aan het vertellen over de wildwater rafting (een van ’s werelds meest spectaculaire blijkbaar) die je daar kunt doen… en Miriam en ik moesten echt ons best doen om niet in een schaterlach uit te barsten. Want volgend weekend gaan Joanna, Miriam en ik een weekendje naar Livingstone, maar we blijven toch maar met beide voetjes op de grond, zeker na de verhalen van deze avond!

Weekend 23 & 24 maart 2013: I feel sorry for my students

Dit weekend heb ik mij van ’s morgens tot ’s avonds bezig gehouden met het opstellen van de end of term tests. En zoals ik eerder deze week al vermeld heb, is dat examen hier niet om te lachen. (het opstellen ervan trouwens ook niet) Dus twee dagen lang ben ik  van ’s morgensvroeg tot ’s avonds laat bezig geweest. Om den duur kwam de wiskunde er langs mijn oren uit. En ik kon alleen nog maar denken “ocharmen mijn leerlingen”. Het nut van een dergelijk examensysteem snap ik toch ook niet. En als je vraagt aan de mensen hier waarom dat zo is, dan krijg je als antwoord dat de Engelsen dat hier hebben ingevoerd. Dat wilt dus zeggen dat het examensysteem de afgelopen 50 jaar niet gewijzigd is geweest. Idem dito voor de inhoud van de bibliotheek. Vorige week ben ik daar eens langs geweest om eens te kijken of ik er informatie kon vinden voor mijn eindwerk. Maar buiten encyclopedieën en romans die dateren uit het koloniale tijdperk, valt er niet veel te vinden. De bibliotheek is dan ook meer een veredelde boekenkast. 

maandag 18 maart 2013: de goednieuwsshow

Haha, het was weer eens zo’n typische maandag, inclusief assembly waardoor ik weer eens geen les kon geven. Dan maar hopen dat de geplande vergadering op Unisport wel doorgaat. Daar kreeg ik gelukkig wel goed nieuws: de ouders willen nog steeds helpen en de vrijwilligers willen nog steeds lesgeven! Oef, dat is toch al iets.

Geoffrey zelf leek er niet echt bij te zijn met zijn gedachten. En de vergadering liep dan ook niet zo efficiënt én grotendeels in het Bemba, waardoor Karen en ik totaal niet konden volgen. Maar het belangrijkste is: we kunnen gewoon verder.

En ondertussen heeft het typische Belgische weer plaats moeten ruimen voor zeven zonnen. Het is hier dus weer lekker puffen en zweten.

P.S. Gelukkige verjaardag vake!

Dinsdag 19 maart 2013: lachen…u wordt gefilmd

Ah… vandaag was het echt veel te warm. Niet te doen!

Toen ik deze ochtend om 7uur vertrok om op Lukanga Primary School te gaan filmen voor mijn eindwerk, was het al puffen.

Op Lukanga aangekomen, bleek de persoon waarmee ik vorige week had gesproken, niet aanwezig te zijn. Gelukkig kwam ik een hulpvaardige leerkracht tegen en die heeft mijn dan naar een klas gebracht waar ik mocht filmen. Dus alles is toch in orde gekomen.

Wat mij daar opviel waren de invloeden van Belgische stagiairs. Ook op Lukanga komen regelmatig Belgische toekomstige leerkrachten stage doen, en je merkte dat de leerkracht daar toch dingen van probeerde over te nemen, zoals een poging tot groepswerk in een lesje wiskunde.

woensdag 20 maart 2013: cooking queen

Hoeveel weken geef ik nu al les op Bwacha? Een stuk of zeven? Ja, zoiets zal het zijn. En vandaag kwam mijn “mentor” voor de eerste (en enigste?) keer observeren.

Maar observeren moet je toch met een korreltje zout nemen, meneer zat namelijk heel de tijd te sms’en, dus of hij wel degelijk iets van mijn les heeft gevolgd is mij de vraag.

Ook stond er vandaag plots op het notitiebord in de leraarskamer dat vandaag de uurrooster veranderde. Na een heel gedoe, ik kon nergens mijn klas terugvinden op de uurroosters, bleek er niets te zijn voor mijn klas. Oef….

Na de middag ging ik mij eens aan het examen zetten. Dat blijkt hier zowat het enigste in het Zambiaanse schoolsysteem te zijn dat echt georganiseerd is. Alé, georganiseerd, geen kat die weet wanneer de examenperiode valt. Maar ja, ik ben blij dat ik het examen mag opstellen en afnemen en niet moet afleggen. Een examen wiskunde bestaat uit 2 papers. Voor paper 1 krijgen ze 2u30 om meer dan 23 vragen op te lossen (met een hele hoop bijvragen) en voor paper 2 krijgen ze nog eens 2 uur om 4 verplichte vragen op te lossen (ook met een hoop bijvragen) en nog eens 4 vrij te kiezen vragen (ook hier inclusief bijvragen) op te lossen. En dan te bedenken dat de leerlingen hier echt geen snelle werkers zijn… ik snap meer en meer waarom er maar zo weinig leerlingen slagen op hun examens. Na de leerkrachten die weigeren les te geven, de examens die buiten proporties zijn. Oh ja, normaal zijn de examens ook hetzelfde voor de hele graad. Maar ik heb wel gedaan gekregen dat mijn klas zijn eigen examen (door mij opgesteld) krijgt. Wat ik niet meer dan normaal vind, aangezien ze niet dezelfde leerstof hebben gezien dan de andere klassen omdat ze serieus achterstonden.

’s Avonds werd ik nog eens op de proef gesteld. Ik moest een Belgische maaltijd klaarmaken…. Begin maar in een land waar enkel maïs(meel), casavebladeren, pompoen(bladeren), rode & witte bonen,… te vinden is. Uiteindelijk wist ik toch wortelen te bemachtigen en werd het dus een hutsepot van wortelen, aardappelen en kaas. En iedereen heeft er met smaak van gegeten!

donderdag 21 maart 2013: waarom Afrikanen nooit op tijd zijn

Vandaag was ik weer vroeg uit de veren om les te gaan geven op Bwacha om daarna vol nieuwe moed na de bijeenkomst van maandag en met het memorie-achtig spel om tijd te leren lezen, naar Unisport te gaan. Maar het was ijdele hoop. Toen ik daar aankwam, bleek er maar één vrijwilligster te zijn en ze was alle kinderen al naar huis aan het sturen. Enkel diegene die hun oefeningen nog niet afhadden, waren er nog. Dus heb ik nog wat oefeningen verbeterd en sommige vroegen nog voor huiswerk, dat heb ik dan ook gegeven.

Nadien trok ik naar de clinic. Via Karen hadden we begin deze week vernomen dat Geoffrey ziek was. En na vele pogingen kregen we hem gisteren toch aan de telefoon (ja, hij neemt al een week of 2 geen telefoons meer op… via een heel familienetwerk zijn we dan toch in contact kunnen komen) en kon hij worden overtuigd om naar de clinic te komen. Ook de schoonbroer (??? Ik snap hier niets van die familiebanden) van mijn moeder zou komen, want hij neemt nu voorlopige alle bevoegdheden van Geoffrey m.b.t. Unisport over. Tegen een uur of 11, kwam ik daar dan aan, maar Geoffrey had zich nog niet laten zien. Dus ik dan maar naar huis, om iets te eten en wat voor school te werken. Tegen 15u kreeg ik dan telefoon dat Geoffrey er nog altijd niet was langs geweest, maar de schoonbroer zou er tegen 16u zijn. Dat gesprek was kort, maar er klonk meer daadkracht in dan in alle gesprekken die ik al met Geoffrey heb gehad. Ik denk dat het nu wel gaat lukken om eindelijk concreet in actie te schieten.

Ondertussen ben ik er ook achter gekomen waarom Afrikanen nooit op tijd komen. Simpel, omdat er in hun lokale taal gewoon geen woorden bestaan om tijd uit te drukken. Toen ik bezig was om mijn spel te maken, probeerde ik uitdrukkingen als “half vijf” en “kwart na drie” te vertalen naar het Bemba, maar niemand die mij de vertaling kon geven. Ook in het woordenboekje Engels-Bemba dat ik van Miriam mocht lenen, kon ik geen vertaling vinden.

vrijdag 22 maart 2013: Bond Zonder Naam

Eén van de leerkrachten op Bwacha heeft de rol op zich genomen van lokale “Bond Zonder Naam”. Want tegenwoordig verschijnen er op het prikbord regelmatig spreuken als “Let your smile change the world, not the world change your smile” en “the force of gravity should not be held responsible for people falling in love” en ook nog deze “Most of the problems in life are because of two reasons, we act without thinking or we keep thinking without acting”.

Vrijdag vind ik altijd de leukste dag om les te geven. Neen, niet omdat het de dag erna weekend is, maar omdat mijn leerlingen dan altijd veel losser zijn en er dan tijdens de les veel gelachen wordt.

Hoewel ze me verzekerd hadden dat mijn uurrooster niet verandert was, bleek dat vandaag toch het geval te zijn. Dus ik stond ik vandaag een uurtje te vroeg in mijn klas, maar vermits die andere leerkracht niet kwam opdagen, heb ik gewoon les gegeven. Normaal hadden de leerlingen Engels, en ze wilden dus dat ik hen Engels gaf. Maar dat zag ik niet echt zitten, uiteindelijk heb ik ze dan maar wat Nederlands geleerd (gewoonweg hilarisch) om dan toch verder te gaan met wiskunde. Man man, hoe ijverig waren die kinderen niet aan het noteren om die paar Nederlandse woorden te kunnen onthouden. Geweldig gewoon!

Ook de rest van de wiskundeles volgde de leerlingen op een enthousiaste manier, nog al wat anders als die muurplantjes van door de week.

Vrijdag is ook de dag dat ik nogal gemakkelijk overuren klop, ook zo vandaag. Een van mijn leerlingen die mijn klas heeft moeten verlaten, stond mij aan de deur op te wachten. Ze kon niet zo goed volgen met wiskunde in haar nieuwe klas… dus hopla, dan geven we maar eventjes bijles hé.

’s Avonds stond er nog een bbq bij de missionarissen op het programma. Wat voor een hilarische afsluiter van een gewoonweg fantastische dag zorgde. Een groepje missionarissen van mijn leeftijd was onlangs naar de Victoriawatervallen geweest en was honderduit aan het vertellen over de wildwater rafting (een van ’s werelds meest spectaculaire blijkbaar) die je daar kunt doen… en Miriam en ik moesten echt ons best doen om niet in een schaterlach uit te barsten. Want volgend weekend gaan Joanna, Miriam en ik een weekendje naar Livingstone, maar we blijven toch maar met beide voetjes op de grond, zeker na de verhalen van deze avond!

Weekend 23 & 24 maart 2013: I feel sorry for my students

Dit weekend heb ik mij van ’s morgens tot ’s avonds bezig gehouden met het opstellen van de end of term tests. En zoals ik eerder deze week al vermeld heb, is dat examen hier niet om te lachen. (het opstellen ervan trouwens ook niet) Dus twee dagen lang ben ik  van ’s morgensvroeg tot ’s avonds laat bezig geweest. Om den duur kwam de wiskunde er langs mijn oren uit. En ik kon alleen nog maar denken “ocharmen mijn leerlingen”. Het nut van een dergelijk examensysteem snap ik toch ook niet. En als je vraagt aan de mensen hier waarom dat zo is, dan krijg je als antwoord dat de Engelsen dat hier hebben ingevoerd. Dat wilt dus zeggen dat het examensysteem de afgelopen 50 jaar niet gewijzigd is geweest. Idem dito voor de inhoud van de bibliotheek. Vorige week ben ik daar eens langs geweest om eens te kijken of ik er informatie kon vinden voor mijn eindwerk. Maar buiten encyclopedieën en romans die dateren uit het koloniale tijdperk, valt er niet veel te vinden. De bibliotheek is dan ook meer een veredelde boekenkast.  

Week 6 - III

Vrijdag 8 maart 2013: de muzugu’s van Bwacha

Alé, vandaag was het dan zo ver, International Woman’s Day. Tussen 8u00 en 8u30 werd er afgesproken aan het Civic Centre. Dus tegen 8u30 kwamen we daar aan. Maar natuurlijk was daar nog geen kat te zien. Dan maar wachten, en stukje bij beetje kwam “iedereen” dan toch aan (iedereen tussen aanhalingstekens, wat vele leerkrachten stuurden hun kat). Tegen een uur of tien stonden alle vrouwen dan klaar voor de parade, was het nog wachten op de eregast om het startsein te geven…. Ondertussen was het al stikheet geworden (zal wel rond de 35-40°C geweest zijn) en probeerde iedereen een klein stukje schaduw te bemachtigen. Uiteindelijk konden we dan toch van start gaan, voor tochtje door de straten van Kabwe. Natuurlijk hadden Karen en ik weer veel aandacht, of wat had je gedacht, twee blanke meisjes in traditionele Afrikaanse kledij. Na de parade werd er gespeecht op het voorplein van het civic centre. Ik had gehoopt daar wat van te kunnen filmen voor mijn eindwerk. Maar dat is niet gelukt…. Alle speeches waren in het Bemba, de geluidskwaliteit was te slecht/ er stond te veel volk in de weg/…. Dat was een tegenvaller.

Uiteindelijk konden Karen en ik het niet meer uithouden in de zon (schaduw was er niet) en hebben we de speeches/gebeden en wat nog allemaal gelaten voor wat het was en ijskoud drinken gaan halen in Shoprite (de lokale westerse supermarkt) om dan tegen 12u30 door te gaan naar de barbecue, want om 12u30 zou het feest daar helemaal losbarsten. Natuurlijk waren we daar de eerste die aankwamen. Maar de muziek stond al goed luid. Tegen 14u kwamen de meeste mensen aan en begon er echt gebarbecued te worden. Alleen wij konden nog geen vlees op de bbq leggen, want de leerkrachten van Bwacha hadden samengelegd voor het vlees en diegene die dat was gaan kopen, was er nog niet. Het was al na 3uur vooraleer ook wij ons vleesje op de barbecue konden leggen. Man, wat had ik toen toch een honger….

Juist toen ik eindelijk kon eten, besloten ze het feest echt te openen. Met als gevolg, één voor één werden alle aanwezige scholen naar de dansvloer geroepen om een dansje te plaatsten. Wat ook natuurlijk nu niet onopgemerkt voorbij is gegaan. Ja, met de regelmaat van de klok blijven ze u er hier wel op attent maken dat je anders bent. Gelukkig meestal op een positieve manier.

Tegen uur of vijf zijn we, Karen, Miriam, Joanna en ik, dan terug naar huis gegaan. Miriam en ik zijn toen voor tv zowat in slaap gevallen (we konden ons nog net wakker houden). Ja, dat warme weer, het vele lawaai, het is vermoeiend.

Later op de avond arriveerde er nog een zus thuis, de jongste van de hoop komt een weekje hier logeren. Het is hier altijd een komen en gaan van familie.

Weekend 9 en 10 maart 2013: een citytripje Lusaka

Zaterdagochtend vertrokken Karen en ik voor een weekendje Lusaka. Doel: malariapillen voor Karen kopen, want die had ze niet meegebracht. Maar daar zijn we niet in geslaagd, ook al hebben we een heel aantal apothekers bezocht. Wat we dan wel hebben gedaan?

Eerst en vooral een interessant project bezocht. Iets buiten Lusaka is er een weeshuis voor olifantjes. Kleine olifantjes die door omstandigheden hun moeder zijn kwijt geraakt worden daar opgevangen om later terug vrijgelaten te worden.

Het project ligt helemaal afgesloten van de buiten wereld. En de stilte en de rust deed mij dan ook een enorme deugd. Ik had daar gerust een hele middag kunnen blijven zitten, maar helaas moesten we na een half uurtje al terug door (omdat het sluitingstijd was). Daarna trokken we terug richting Lusaka zelf, om in een meer westers getint restaurant/bar iets te eten. Ook dat deed eens goed, voor een keertje geen shima of witte rijst met rode bonen of pompoenbladeren en een stukje kip/worst of vis, maar een lekkere groentenlasagne.

Nadat we ons buikje hadden gevuld, ging het richting onze overnachtingsplaats. Waar we de hele avond hebben geluierd. Karen heeft kunnen genieten van wat rugbywedstrijden die werden uitgezonden, en ik heb wat gesocialised met andere reizigers. Voor een dag eens geen “gemuzungu” en “I wanna marie you” rond uw hoofd… het was eens een verademing.

Zondag hadden we minder geluk. Het regenseizoen liet nog eens van zich horen. Dus op de lokale marktjes, die we van plan waren te bezoeken, viel weinig te zien. Behalve het feit dan dan Lusaka een enorm vuile stad is. Echt waar… de mensen leven daar precies op een vuilnisbelt.

Nadat we goed uitgeregend waren, zijn we dan maar terug naar Kabwe vertrokken, om daar verder uit te regenen. Hoewel, toen we van het busstation naar huis aan het wandelen waren, kwamen we in een keer de schoolbus van Bwacha tegen. We mochten instappen en we werden voor de deur thuis afgezet. Als dat geen service is
(tja, blijkbaar worden schoolbussen hier ook voor privéaangelegenheden gebruikt)

En daarmee ben ik halfweg mijn verblijf in Zambia: 6 weekjes achter de rug en nog 6 te gaan.