week 2 part III

vrijdag 8 februari 2013: En ik ben ook niet van Bangladesh of Spanje

Eventjes terug naar gisteren.

Ik bel u wel na lunchtijd wil eigenlijk zeggen: bel me wanneer je vrij bent. Dus iets na 16 nam ik dan maar contact op met Geoffrey. Dit resulteerde in een kort bezoekje aan hem, waarbij hij mij nogmaals de plannen liet zien, die Belgische architecten hebben gemaakt voor Unisport, en waarbij ik min of meer de opdracht kreeg om een brief te schrijven naar de mijn en naar de gevangenis.

Wat hebben de mijn en de gevangenis nu met de bouw van een klaslokaal te maken, hoor ik u tot hier denken.

Laten we beginnen met de mijn. Herinner je mr. Kacha nog van de eerste week? Hij had ons toen laten weten dat als we ooit hulp nodig hadden we via hem een brief naar het hoofdbureau moesten sturen. Hij zou dan ook een goed woordje voor ons doen. Zo, dat is dat. De gevangenis dan.

In Zambia is het blijkbaar zo dat je gevangen kan ‘huren’ om bijvoorbeeld het gras te maaien of om te helpen met bouwen, op voorwaarde dat het de community ten goede komt. Nu ik denk wel dat het project Unisport de community wel ten goede komt, dus dat moet wel haalbaar zijn.

Zo, ik weet dit weekend weer wat doen, buiten lesvoorbereidingen maken dan.

Oh ja, bij deze wil ik ook iedereen die al een storting heeft gedaan al heel hard bedanken. Als we kunnen starten met de bouw, zullen deze centjes ons heel hard van pas komen! Dus echt waar: dank u! En ik denk dat ik in de naam van alle 250 kinderen die naar Unisport komen, mag spreken.

Over naar vandaag dan.

Ik moest pas laat op school zijn…. Zalig, uitslapen (lees 7u)! Gelukkig geen regenbuien, dus ik had een volledige klas, nl 24 studenten. Nog al wat beter dan gisteren. Voor de rest geen noemenswaardige gebeurtenissen daar. Maar ik kijk wel uit naar de onderwerpen schaaltekenen en de stelling van Pythagoras, omdat ik daar wel iets leuks mee kan doen (alé, dat denk ik toch).

Daarna weer richting Kabwe om een bezoekje te brengen om een afspraak te maken. Ja, zo gaat dat hier. Maandag mogen we langskomen en hopelijk mogen we dan onze plannen uit te doeken doen en krijgen we de verwachte hulp. Daarna ook nog eventjes een bezoek gebracht aan een of andere overheidsinstelling om daar voor ondersteuning te vragen. Maar daar kregen we het deksel op onze neus, want als de overheid ons zou steunen zou Unisport niet langer meer een community school zijn, maar een governmental school, wat betekent dat het onderwijs niet langer gratis is voor de kinderen. Ja, en laat dat nu net de bedoeling zijn van Unisport.

Een van Geoffrey’s gewoontes is om mij overal mee naar toe te sleuren, ook al heeft dat totaal geen nut voor mij. Zo nu ook weer vandaag, hij moest zijn laptop aan iemand geven omdat die vol met virussen zit. Deze man zouden we ergens in de stad ontmoeten. Zo geschiede, ergens in een of ander klein straatje was een soort cafétje naast een kapsalon en nog wat kleine winkeltjes. Deze waren gerangschikt in een soort vierkant, waardoor je een soort van binnenpleintje kreeg. Natuurlijk hingen daar ook heel wat “hangjongeren” rond en ik vermoedde dat een deel van hen wel wat te veel gedronken hadden. Daarbij komt nog eens dat ik blank ben en het enigste meisje dat daar te bespeuren was… Je raadt het al, veel aandacht. Zoals gewoonlijk ook de vraag vanwaar ik kom en deze keer dachten ze van Bangladesh en van Spanje. Jaja, ik ben een echte wereldburger, alle nationaliteiten/contineten in één persoon.

En na deze vraag volgt gewoonlijk de vraag of ik nog single ben. Haha… tijd om uit te testen hoe ze hier reageren op een ring. Bingo! Ik liet mijn ring zien, en de dronken jongeman beëindigde al snel het gesprek!

Na bijna 2 weken hier in Zambia, begin je zo toch een aantal dingen te missen (over personen nog niet gesproken). Zo ziet mijn lijstje er op het moment uit:

-       boterhammen (ze hebben hier wel brood, maar dat is wit en wordt enkel als ontbijt gegeten)

-       rauwkost (bij warme dagen hoort rauwkost, en dat is hier niet altijd even save om te eten)

-       fiets (spreekt voor zich)

-       viool (heeft ook geen uitleg nodig)

-       leesboeken

-       mooie/leuke kleren (euh ja…. Verwend? IJdel? Na twee weken in comfortabele kleding rond te lopen, zou ik het gewoon nog eens fijn vinden om een leuk kleedje aan te doen etc.)

En natuurlijk mis ik jullie ook allemaal, mijn lieve vrienden en familie!

Oh ja, voor diegene die mij proberen te bellen/sms’en… er is/was een klein probleempje met de instellingen van mijn gsm. Daarom ontvang ik jullie berichtjes niet altijd. Maar normaal zou dat nu opgelost moeten zijn. Voor de zekerheid eventjes bevestiging vragen via facebook of mail als ik niet antwoord. Dan weet ik ook dat ik geen berichtjes meer mis.

Oeps… en dat was weer een lang verslag.

Tot morgen

Week 2 part II

woensdag 6 februari 2013: Niets nieuws onder de zon (want die zit verscholen achter de wolken)

Voor de eerste keer heb ik een nacht kunnen doorslapen (nu klink ik net als iemand met een baby). Sinds gisteren is de temperatuur wat gedaald, dus is het veel aangenamer en ik geraak stilaan ook gewend aan het licht en lawaai. Voor de eerste keer dus een uitgeslapen gevoel. Toch lag ik ook nu weer rond 16u strijk in mijn bed. Maar dat is hier allemaal niet zo erg.

Buiten les geven heb ik vandaag niet veel noemenswaardig gedaan. Dus daarom wil ik graag nog eventjes terugkomen op gisteren avond.

Blijkbaar hebben ze hier de gewoonte op één keer per week (dat vermoed ik toch) met heel het gezin samen te komen om te bidden. Dit gaat als volgt te werk:

Iedereen neemt plaats in het salon, de moeder zet een lied in (over Jezus en onze lieve Heer) en de rest zingt mee. Na een paar liederen, vraagt de moeder aan een gezinslid om een bepaalde vers uit de Bijbel voor te lezen (elk gezinslid heeft een eigen Bijbel) waarna zij dat nabespreekt. Dit wordt voor een 3-tal verzen gedaan. Daarna moet iedereen recht gaan staan, wordt er weer een lied gezongen en dan is het tijd om echt te bidden. Iedereen buigt zich voorover, eerst zegt de moeder een gebed op en dan een voor een de andere gezinsleden. En dan moet iedereen voor zichzelf bidden. De moeder begon rond te lopen in het huis terwijl ze een of ander gebed aan het opzeggen was, Miriam ging ergens rustig geknield zitten, de vader bleef staan, Joanna begon rond te lopen maar ging dan toch ook geknield zitten en ik… ik bleef een beetje helemaal verbaasd staan!

Ik kan dit ritueel moeilijk vatten, maar voor hen is het ook moeilijk om te begrijpen dat ik niet naar de Kerk ga, dat ik geen Bijbel bij heb, etc. Dit moet op het moment zowat het grootste cultuurverschil zijn.

Maar ook een beetje nieuws over vandaag: het is namelijk Joanna’s verjaardag! Dus ben ik vandaag een taart gaan halen. Gelukkig was ze zelf heel de dag op stap, dus heeft ze de taart nog niet zien staan. Miriam is op dit ogenblik bij de rest van de gezinsleden aan het rondgaan om hun naam op de verjaardagskaarten te zetten (Miriam had er eentje gehaald en ik ook) en dan gaan we straks na het eten nog een feestje vieren.

Maar wees gerust, laat zal het nooit worden (toch niet als het van mij afhangt) want morgen starten mijn lessen om 7u30. Met andere woorden, de wekker gaat morgen om 5u. Alsjeblieft.

P.S. Zoals je merkt, er komt meer routine dus de verhaaltjes worden ook wat korter

donderdag 7 februari 2013: And when the rain begins to fall…

….Dan komen we toch lekker veel te laat in de lessen?

Om 4uur word ik gewekt door de regen. Om 5u, wanneer mijn wekker gaat, regent het nog steeds. Om 6u, wanneer ik vertrek, is er nog geen verandering te bespeuren,…. Vermomt als een spook trek ik dapper door de regen richting Bwacha. Rond kwart na 7 kom ik de leraarskamer binnen, waar nog niemand is te bespeuren. Rond 20 na komt er nog een leerkracht binnen, en een beetje later nog eentje. Ik begin tegen dan toch al wel een beetje te twijfelen of de lessen wel effectief starten om 7u30, maar dan komt de directrice binnen om alles even te checken en met een lach wordt er bevestigt dat dit normaal is als het regent. Om 7u30 starten de lessen en dan zijn er welgeteld 5 leerkrachten (met mij erbij). Hopelijk zijn de leerlingen talrijker aanwezig. Niet dus!

Ik besluit om toch maar eventjes te wachten op meer leerlingen, want 8 is toch wel echt iets te weinig. Iets voor achten probeer ik om met mijn les te starten. Maar dat is geen sinecure, want mondjesmaat blijven er leerlingen binnenstromen. Tegen dat mijn les gedaan was (om 8u50) waren er 18 leerlingen. En als je vraagt waarom ze te laat zijn, krijg je als antwoord “sorry mevrouw, maar het regent”. Als we deze logica in België zouden invoeren, moesten we nergens nog op tijd komen.

Maar goed….

Eens benieuwd wat dat de komende dagen gaat geven, want blijkbaar voorspellen ze 10 dagen hevige regen (en in Lusaka zou er al wateroverlast zijn).

Nadien zou ik normaal gezien naar UNISPORT zijn gegaan. Maar vermits de problemen met de gebouwen, probeerde ik eerst toch maar Geoffrey te contacteren. Een uur lang tracht ik hem op zijn beide gsm’s te bellen (de meeste Zambianen hebben 2 gsm’s), maar ik krijg geen gehoor. Ik besluit dan maar om huiswaarts te wandelen.

Mijn schoenen en kousen zijn tegen dan al helemaal doorweekt en rood/oranje van ’t stof (dat nu modder is geworden). Gelukkig is het rond 11u (voorlopig) gestopt met regenen en ik heb Geoffrey kunnen bereiken.

Hij had een of andere bizarre uitleg waar ik niet veel van snapte. Maar in ieder geval, hij gaat mij na lunchtijd terugbellen en dan kunnen we bekijken hoe volgende dagen/we

Week 2

maandag 4 februari 2013: Yes, I’m sure, I’m a Belgian and no, I’m not engaged/married.

Vandaag weer vroeg uit de veren, want om 8u10 zou ik mijn eerste lessen moeten geven in Bwacha. Inderdaad “zou”. Want blijkbaar was het vandaag de officiële start van het nieuwe schooljaar. Dus werd er in de ochtend een of andere ceremonie gehouden waarbij de leerkrachten aan de leerlingen werden voorgesteld (ik moet eerlijk zeggen dat ik het concept nog niet helemaal snap, maar het was wel een fantastisch gevoel om die zaal vol met leerlingen binnen te wandelen terwijl die applaudisseren voor de leerkrachten).

Maar dat eventjes terzijde, heb ik al verteld hoe vriendelijk de mensen hier zijn? Moest dat nog niet het geval zijn, dan geef ik nu graag een voorbeeldje.

Om naar Bwacha te gaan, moet ik eerst een half uur wandelen, dan een half uur op de bus en dan nog 10 minuutjes wandelen. Deze ochtend stapte ik van de bus en begon aan tocht tot in Bwacha, maar ik was nog geen 2 meter verder of er stopte een auto. Blijkbaar waren het leerkrachten van Bwacha en zij boden mij een lift aan tot aan de school.

Aangekomen in de leraarskamer, werd ik door iedereen vriendelijk begroet en iedereen maakte tijd voor een babbeltje. Tijdens één van die gesprekken kwam voor de eerste keer sinds mijn verblijf in Zambia, mijn ring ter spraken (voor diegene die het niet weten, ik draag altijd een ring met een blauw steentje en 2 heel kleine witte steentjes, ja, als ik terug ben mag je er eens goed naar kijken). In Zambia is het namelijk zo dat je pas een ring draagt op het moment dat je verloofd bent (en dat worden 2 ringen als je trouwt). Later op de dag zou dat heel nuttige informatie blijken, maar dat is voor verder in mijn verhaal.

Nu, als westerling val je hier natuurlijk ook heel hard op, dus de mensen zijn altijd heel nieuwsgierig van waar je juist komt. Zo ook de leerkrachten in Bwacha, al hadden sommigen onder hen toch moeite om aan te nemen dat ik op en top Belgisch ben (tenzij mijn ouders mij nog iets moeten uitleggen). Volgens hen zag ik er meer uit als een Filipijnse… Tja, ondertussen heb ik inderdaad al een mooi kleurtje gekregen van de zon, maar Filipijns ben ik nog altijd niet.

Na de introductie en de hele ceremoniële poespas, ging ik terug naar UNISPORT. Vandaag was het de eerste keer dat ik helemaal alleen door Kabwe wandelde. Dit had als gevolg dat elke jonge (soms niet zo jong of soms super jong) man mijn aandacht probeerde te trekken. Ik denk dat ik vandaag zo’n 10 huwelijksaanzoeken heb gekregen. Na de middag, wanneer ik van UNISPORT terug naar de stad wandelde waren Faithes en Mesi (twee vrijwilligsters) bij mij, nadat ook nu weer een aantal mannen bij achterna riepen, besloten we dat vanaf nu mijn ring toch maar als trouwring moest fungeren. Kwestie om toch op een aangename manier door de stad te kunnen wandelen. Al zorgde al dat gedoe wel voor heel wat hilariteit bij Faithes.

Rond 14 uur kwam ik dan thuis aan en mijn eten was nog niet goed op of ik kreeg van Geoffrey telefoon of ik niet voor 5 minuutjes naar de stad kon komen voor een babbeltje, want hij moest iets bespreken. Buiten het feit dat het een eindje stappen is, was dat voor mij geen probleem. Echter… 5 minuutjes werden 3,5 uur, en tot mijn grote ergernis, is er niets nuttigs gezegd geweest. Dit was de eerste keer dat ik mij “stoorde” aan de Afrikaanse mentaliteit. Maar ja, het zij zo.

Waar we het dan zoal over gehad hebben? Over onweer, cholera, voetbal en rugby, heimwee (en oh ja… ik zag er niet uit als iemand die last ging hebben van heimwee, dat had hij bij mijn aankomst al door…), … over alledaagse dingen dus. Op zich wel een gezellige namiddag (de zon scheen ook niet meer te hard), maar ik was doodop en ik moest nog papieren invullen voor morgen. Want ook in Bwacha hebben ze soms last van een soepele manier van afspreken. Tegen het einde van mijn stageperiode zal ik waarschijnlijk wel alle informatie gekregen hebben en alle papieren wel gehad hebben, maar op dit moment is het soms nogal wazig.

Ach ja, ik moet ook maar niet altijd met een horloge rondlopen. Waarschijnlijk ben ik de enigste in Kabwe die dat doet. Op en top Belgisch dus, altijd de tijd in ’t oog proberen te houden. Al heeft dat hier niet zo heel veel zin…

dinsdag 5 februari 2013: I like the way you teach

Deze nacht had het goed hard geregend (zo hard dat ik er zelfs van wakker werd en dat gebeurd niet gauw), dus het was vandaag qua temperatuur zeer aangenaam. Ook was er nu veel minder stof dan anders.  Dus de dag had alles om perfect te zijn. En dat was het ook….in de voormiddag.

Maar laten we de dag chronologisch bespreken.

Diegenen die goed hebben gevolgd wisten het al: vandaag was de eerste echte stagedag. Mijn vuurdoop! En al een geluk, de zenuwen vielen heel goed mee. Ik had echt gevreesd dat ik deze nacht geen oog dicht zou doen en dat ik voor de klas zou dichtklappen. Maar dat is dus niet gebeurd! (applausje voor mijzelf)

Aangekomen in Bwacha werd ik wederom warm onthaald door mijn super gezellige collega’s. Vermits ik veel te vroeg daar was (ik vertrouw het openbaar vervoer nog niet zo goed), was er ruim de tijd om te babbelen. En om onnozel te doen, zoals “wat zou je doen als we u zouden kidnappen?”, “als we jou een groot stuk land geven en wat dieren, een paar olifanten/giraffen/zebra’s/leeuwen, zou je dan hier blijven wonen?”,…. Tja, wat antwoord je daar op. (Voor alle duidelijkheid: ik kom nog terug naar België en ik ben nog altijd niet gekidnapt of getrouwd)

En dan was het tijd voor actie! Spannend!

Maar alles verliep van een leien dakje. De studenten luisteren braaf, maken geen kabaal, noteren alles netjes (!) in hun schriften, je moet alles maar één keer vragen,…. Een hemel op aarde voor leerkrachten! En toen de les gedaan was, kwamen de leerlingen naar mij om te zeggen “we like the way you teach”! (eventjes stoefen moet kunnen)

Wat ik dan zo speciaal had gedaan? Voor in Vlaamse scholen eigenlijk niets, maar voor Afrikaanse kinderen blijkbaar wel.

Het was vandaag een inleidende les over driehoeken en de leerlingen kregen per 5 een stapeltje met driehoeken die ze moesten verdelen in groepjes. En zo waren er dan groepjes die een onderverdeling maakten op basis van de hoeken en andere op basis van de zijden (scherphoekig vs. gelijkbenig etc.) Voor de rest bleef het op zijn Afrikaans de leerstof op het bord schrijven zodanig dat de leerlingen deze kunnen overnemen in hun schrift, want de leerlingen krijgen geen handboeken of iets dergelijks.

Tot zo ver verliep alles dus perfect. Maar je hoort me al aankomen, er was ook minder leuk nieuws vandaag.

Sinds begin dit jaar gebruikt UNISPORT leegstaande mijngebouwen. Deze gebouwen zijn eigenlijk ideaal voor een schooltje (ik zag het al helemaal voor mij). Nu, deze gebouwen staan al geruime tijd te koop. Dus Geoffrey had in de namiddag met de eigenaars een afspraak gemaakt. Wij met twee daar naar toe. Wat bleek nu:

-       de eigenaars wisten niet dat UNISPORT in die gebouwen verbleef. Dat was blijkbaar via via geregeld geweest

-       de vraagprijs was schandalig hoog (zelfs in België kan je voor die prijs beter vinden)

-       als we het wouden huren, moesten we eerst zelf voor een aansluiting op het waternet zorgen (wat gaan ze daarna eisen???)

-       en: we moesten onmiddellijk de gebouwen verlaten

Vooral dat laatste was het ergste. Dus we zijn terug bij af.  Gelukkig heeft UNISPORT wel al een stuk land, maar daar staan geen gebouwen op. Vermits we in het regenseizoen zitten, is dat niet zo handig om les te geven. Via Mr. Kacha (van Sable Zink) gaat Geoffrey proberen om wat subsidies te krijgen om zo te starten met de bouw van ten minste één klasje. Want zoals de situatie nu is, werkt het niet.

Vervolg week 1

vrijdag 1 februari 2013: kusjes, knuffels en mijn eigen mini marathon de sable.

Vandaag stond UNISPORT op het programma. En mijn diploma van animator kwam al goed van pas en je beschikt best ook over een groot improvisatievermogen.

Na een wandeltocht van een uur, kwam ik aan op UNISPORT. Alle vrijwilligers waren er al, behalve Vincent. Ja… daar stond ik dan ook schoon te wezen in een klas die mij niet verstaat. Normaal is het dus de bedoeling dat Vincent in de klas blijft om te vertalen. Maar ja… Dus werd het uitleggen met handen en voeten én steentjes. En hopelijk hebben ze er iets van begrepen en niet als kippen zonder kop alles overgeschreven van het bord.

Na de pauze was het dan tijd voor de LO-les. En ja, die werd ook netjes doorgeschoven naar mij. Oeps… daar sta je dan, zelf nooit goed geweest in LO, en al jaren geen voetbal meer aangeraakt. Oké, dan spelen we maar wat spelletjes. Gelukkig kreeg ik nu wel wat assistentie om te vertalen. Hier en daar kregen de spelregels wel hun eigen interpretatie, maar de kinderen amuseerden zich. Na een uurtje, was het ook voor hen veel te warm en hielden we het dan maar voor bekeken. Alles werd netjes opgekuist (zelfs voorpleintje dat uit zand bestaat, werd gekeerd) door de oudste kinderen, de kleinste vinden mijn verschijning nog altijd heel speciaal en kwamen om de beurt heel nieuwsgierig mijn richting uit. Uiteindelijk was er toch eentje dat zich tegen mijn been kwam zetten en het is niet meer van mijn zijde geweken tot het tijd was om naar huis te gaan.

Mijn weg naar huis verliep vandaag iets minder vlot. Tot aan Kabwe zelf was het geen probleem, maar dan. Net als gisteren nam ik dezelfde weg (of dat dacht ik toch). Ik passeerde enkele gebouwen die ik herkende en dan plots niets meer. Dus oké, dan ben ik de straat die ik moest inslaan voorbij gewandeld. Ik loop een eindje terug, maar ik zie de juiste straat nog altijd niet. Terug de andere richting uit, misschien was het toch wat verder. Maar ik herkende niets meer… Hier en daar iemand aangesproken voor de weg, maar niemand wist die zijn. Dus zat er niets anders op dan helemaal terug te wandelen naar de stad om daar een parallelweg te nemen in de hoop dat ik zo wel thuis geraakte. Als je als blanke alleen rondloopt hier, word je van tijd nog al eens raar bekeken (en een racistische opmerking kan er soms ook af) en kinderen zijn super nieuwsgierig. Zo gebeurde het dat tijdens mijn wandeltocht een moeder mij aansprak omdat haar dochtertje mij graag een kusje wou geven. Dus staakte ik eventjes mijn tocht om wat tijd te maken voor een korte kennismaking, voor een kusje was het dochtertje toch net iets te verlegen.

Uiteindelijk na meer dan 2 uur stappen, ben ik toch thuisgeraakt. En dat allemaal op een ontbijt van een kommetje cornflakes, een liter water en een blikje Sprite.

Omdat je hoofd gefocust is op de weg, voel je niets. Dus heb ik ondertussen weer enkele blaren opgelopen zonder het te merken. Dat wordt de volgende dagen dus nog hard opletten, want met al dat stof hier begint alles makkelijk te ontsteken (voor diegene die zich kunnen herinneren hoe vuil ik was na de fietstocht Westerlo - Houffalize, hier zie je er na een paar uurtjes stappen nog zwarter uit van al het stof)

Gelukkig had de huishoudster gekookt, en kon ik bij thuiskomst, direct aan tafel aanschuiven. Om daarna snel wat kleren te wassen en weer in bed te crashen. Na een lange voormiddag ben ik gewoon niet meer in staat om nog lessen voor te bereiden of om iets anders te doen. Zo gaat dat hier dus niet lukken en het echte werk moet nog beginnen.

Of toch wel…. Na wat getalm ben ik toch nog in actie geschoten. En mijn eerste les voor maandag is al voorbereid.

Ik dacht altijd dat wiskunde over heel de wereld hetzelfde was, nu dat valt dan toch wel eventjes lelijk tegen. Bijvoorbeeld: wij gebruiken  om een hoek aan te duiden, hier doen ze dat met <A (wel verwarrend als je met symbolen wilt opschrijven dat hoek A tussen 0° en 90° ligt). Ook een staartdeling doen ze hier op een heel andere manier… Ja ik heb hier al veel bijgeleerd en ik ben nog maar één week ver. Man, ik ga slim terug naar huis komen :p

Je bent dus gewaarschuwd!

Zaterdag 2 februari 2013: it’s raining man, Halleluja!

Als je me nu een vlucht richting België aanbood, zou ik direct toehappen. Hoewel ik hier heel graag ben. Maar soms is het precies allemaal net dat ietsjes te veel. Te warm, te weinig slaap, te veel nieuwe dingen, te weinig vertrouwde elementen rondom je, te…

Mocht ik kunnen toveren dan zou ik er voor zorgen dat ik kon helpen bij UNISPORT, maar dat ik na een week eventjes rustig thuis kon komen om mijn batterijtjes terug op te laden en er dan de week erna weer in te vliegen. Maar tot op heden kan ik nog altijd niet toveren.

Gelukkig moet ik vandaag nergens naartoe. Dus tijd om alles op het gemakske te doen en ik kan lekker droog binnen blijven. Want ja, het regent! Nooit gedacht dat ik blij ging zijn omdat het regent. Maar nu dus wel. Het is ineens ook een heel pak frisser dan voordien. Voor mij is deze temperatuur veel aangenamer, maar mijn huisgenoten lopen nu rond met een coltrui (al zou ik dat misschien beter ook doen, want ik heb een beginnende verkoudheid).

Het is ook het eerste weekend dat ik hier doorbreng. En iedereen leeft hier precies een beetje naast elkaar. Je staat op wanneer je daar zin in hebt, je eet wanneer je daar zin in hebt,…. Maar dat geeft mij wel de ruimte om mijn schoolwerk voor te bereiden. Terwijl ik bezig ben, krijg ik het gevoel zelf terug in het middelbaar te zitten. Niet alleen wat de leerstof betreft, maar ook de manier waarop ik er mee bezig ben. Theorie en oefeningen moeten netjes in een schrift geschreven worden. En mijn bordschema’s en lessen worden uitgeschreven op cursusbladen i.p.v. in sjablonen op de pc (want wat ben ik met een lesvoorbereiding op de pc als ik ze niet tijdig kan afdrukken).

Maar tussen al het werken, is er ook af en toe tijd voor een spelletje, zoals Scrabble bijvoorbeeld. Mijn Engels werd goed getest vandaag.

Of er is ook tijd voor een babbeltje. Zo ging het op een gegeven moment over onze leeftijd. Miriam dacht dat ik 24 was en ik dacht net hetzelfde van haar, maar in realiteit schelen we 15jaar. Oeps… kleine vergissing.

Na 14u verdwijnen Miriam en Joana richting stad/kerk. De regen heeft niet lang aangehouden en rond 17u ben ik mijn schoolwerk echt wel beu. Dus neem ik mijn leesboek en zet ik mij buiten in de schaduw. De geur van zomer, een boek en muziek op de achtergrond doen mij denken aan een warme avond in augustus dat ik thuis met een boek in de tuin zit, terwijl er op het voorplein van het gemeentehuis een of andere festiviteit bezig is.

Eventjes later krijg ik een rondleiding door de tuin: bananenbomen uit Uganda, één of andere geneeskrachtige plant uit India, nog een bananensoort uit Malawi, een plant die hoort te groeien aan de Afrikaanse kust, een suikerrietplant uit Livingstone,… En dan nog een hele hoop inheemse soorten als limoenen, passievruchten, cassave, aloë vera, sinaasappelen (zonder én met pit),…. De tuin lijkt wel een klein paradijs.

Eigenlijk doet heel het huis mij wat denken aan het Belgisch koloniaal tijdperk in Congo. Het feit dat er dagelijks een tuinman en een meid rondlopen, zal daar zeker toe bijdragen. Ik voel me daar soms wel ongemakkelijk bij. Zeker wanneer de tuinman iets vergeten is, wordt de inwonende neef ingeschakeld, of als er nog iets van het eten klaargemaakt moet worden, moeten de dochters dat doen. Maar nooit zullen ze aan mij vragen of ik kan helpen met afwassen, mijn eten wordt altijd netjes opgediend, ’s avonds brengen ze me nog een bordje met cake en versgeperst fruitsap,…. Ik ga rotverwend terug naar huis gaan.

Rond 19 uur zijn er toch iets te veel muggen naar mijn goesting (de eerste muggenbeten zijn een feit) en besluit ik toch maar terug naar binnen te gaan. Het begint trouwens ook al terug donker te worden.

Hopelijk wordt er deze avond niet te laat gegeten, en kan ik vroeg gaan slapen.

Zondag 4 februari 2013: In the name of Jezus, Zambia heeft 10 provincies.

Ook in Afrika is zondag de dag dat de mensen naar de Kerk trekken. En zoals de meeste Afrikanen, zijn mijn familieleden heel gelovig. Het bizarre is echter, dat ze bijna allemaal naar een verschillende Kerk gaan.

Omdat ik me had voorgenomen me helemaal onder te dompelen in de cultuur, ging ik in op Joana’s vraag om mee naar de Kerk te gaan. Nu, ik ben geen kerkganger, maar ik weet wel hoe het er in een Belgische Kerk aan toe gaat. En neem maar van mij aan dat dat heel anders is dan hier. Toch vond ik een Vlaamse misviering aangenamer dan die van vandaag.

Na de misviering, die van 8u tot 12u duurde, ging ik te voet terug naar huis. Bijna terug aangekomen, kwam ik Mozes tegen. Deze jongeman woont vlakbij en had ik een paar dagen eerder al eens kort ontmoet. Ik moet wel zeggen, dat ze hier wel van aanpakken weten. Een vriendelijke goedemiddag, mondt namelijk gemakkelijk uit in een babbel van 20 minuten en een uitnodiging om de middag/avond daar te spenderen. Maar dankzij Mozes heb ik ook op een zondag weer wat bijgeleerd: Zambia heeft binnenkort 10 provincies in plaats van negen (als je je vrienden wilt imponeren met een weetje, heb je er hier eentje. Voor de liefhebbers, ze gaan de Northern provincie splitsen). Ook al waren hij en zijn vrienden heel vriendelijk (mensen die hier vorig jaar en het jaar ervoor geweest zijn, zullen Mozes en Mr. Khalil wel kennen), koos ik er voor om de middag thuis door te brengen. Zo kon ik alles voor morgen nog eens doornemen. Want stage in een nieuwe school is altijd spannend, maar als je dat dan ook nog eens in een vreemde taal moet doen, is het wel extra spannend. Ik weet van mijzelf namelijk dat ik de leerstof wel heel goed beheers, maar dat ik qua Engels niet zo heel sterk ben (om het zachtjes uit te drukken) en dat maakt we wel wat zenuwachtig. Fingers crossed for tomorrow, nog rap een schietgebedje en dan zullen we er wel klaar voor zijn.

Let the adventure begin!!!

Oh ja, en moest je je afvragen of ik van plan ben elke dag zoveel te schrijven, dan moet ik toegeven dat ik dat zelf nog niet weet. Als er veel dingen gebeuren, zal ik waarschijnlijk veel schrijven. Maar wanneer alles meer routine wordt, zullen de verslagen waarschijnlijk ook korter worden. Tenzij ik in een lyrische beu ben. Maar ik probeer sowieso zo veel mogelijk te noteren, omdat er een groot risico is dat ik, terug in België, verhalen dooreen begin te halen etc. Vandaar deze lange schrijfsels.